Zojuist even lekker rustig in m'n eentje bekeken. Een verdomd goede uitvoering moet ik zeggen. Het lijkt me best lastig om zoiets live neer te zetten. Met de extra reprises tussendoor is het verhaal ook goed te volgen voor mensen die het orgineel niet kennen of helemaal bevatten.

De "Ohoed" en "Devy" fan in mij vinden het toch jammer dat ze Akerfeldt en Townsend niet hebben kunnen strikken, maar het is ook bijna onmogelijk om zoveel artiesten bij elkaar te verzamelen aangezien ieder hun eigen tourschema's heeft. Toch doen Anneke van Giersbergen en Mike Mills het best goed als vervanger. Vooral laatste had nogal wat commentaar op zich gekregen, wat ik niet helemaal snap. Het is natuurlijk een ander geluid dan Townsend (die op de orginele studio opname schuilt achter zijn gebruikelijke wall of sound met zoveel lagen), maar dat hij een goede sound kan neerzetten heeft hij al bewezen in "The Theory of Everything" als "Father".

Ook Wudstik heeft toch best een lekker stemgeluid live, viel me zeker niet tegen. Daarnaast is de muzikaliteit van de gehele instrumentale sectie groots aanwezig. Vooral Jeroen Goossens beheerst zijn instrumenten erg goed.

Labrie valt me ook niet tegen in deze productie. Ik was afgelopen februari in Carre tijdens "The Astonishing Live" (wat qua album eigenlijk naar mijn inzien ook een paar gastzangers nodig had, wat een onvolgbare brei is dat live zeg), en daar had hij toch echt moeite met de hoogte wat afdoet aan de kwaliteit. Heb het altijd een goed inzicht gevonden van Arjen dat hij Labrie meer lagere warme partijen heeft gegeven in The Human Equation, ik heb het idee dat Labrie in de range veel meer tot zijn recht komt als op de paar laatste DT platen.

Al met al een erg sterke performance van alle partijen, en het laat zijn dat wellicht met veel moeite dit soort ambitieuze studioplaten toch mogelijk zijn om - weliswaar een aantal keer exclusief - live uit te voeren.

Ik heb de 3-CD + DVD inmiddels al een paar keer afgespeeld (degelijke prijs trouwens ook voor het hele pakketje, maar dat is vaker zo met live materiaal van meneer Townsend). Het knalt er wel lekker af hoor.

Het eerste gedeelte van de set wordt integraal het album "Dark Matters" van de in 2014 gereleasde dubbelaar Z² gespeeld. Dit werk bouwt voort op het 1e Ziltoid album uit 2007. Groots en geheel in de stijl van een soort musical wordt het album in geheel uitgevoerd. Ook tijdens deze liveshow trekt HevyDevy weer vanalles aan props en visuals uit de kast, maar houdt zich wel beperkt tot het toch al wat "nerdy" en moeilijk te volgen verhaallijn van Z² ( tijdens de liveshow "The Retinal Circus" werdt er zo'n poespas aan verhaal omheen gebouwd dat het erg lastig volgbaar was). Het album komt tijdens deze liveshow goed tot zijn recht en ook gastzangeres Dominique Lenore Persi komt goed uit de verf.

Het tweede deel van de set is een "by request" setlist (een format wat steeds vaker lijkt voor te komen) over de verschillende werken van Devin Townsend. Opvallend is dat een grote portie van deze set van het wat oudere solo album "Ocean Machine: Biomech" komt. Ikzelf had tijdens deze set liever wat meer spreiding gezien over alle verschillende albums die Devin heeft uitgebracht. Een nummertje uit Ki of zelfs Ghost had ik best tof gevonden, maar dat zou wellicht niet zo goed passen bij de setting van de rest van het concert. Toch is het wel een erg sterke set waarbij o.a. de nummers "Bastard", "The Death of Music" en "Deadhead" erg goed tot zijn recht komen.

Over het algemeen een erg goede live performance, dat ook goed in de mix ligt en strak op video is vastgelegd. Het is ook erg merkbaar dat er minder samples worden gebruikt nu toetsenist Mike St-Jean ook bij de line-up van de band zit. Er worden nog steeds her en der wat zaken gesampled maar dat is bijna niet te voorkomen met de "Wall of Sound" wat een beetje het trademark is van Devin Townsend.

Een stevige 4,5

Zoals legian aangeeft gewoon een prima plaat. Dat sommige recensent(en) het niet wat vinden vindt ik flauw. Zeker als recensent moet je (enigszins) objectief zijn en een album niet te veel met voorgaande werken vergelijken. Rustiger? Over de lijn genomen wel. Saai? Absoluut niet. Iets minder complex dan gewend wellicht maar ook dit is misschien een kwestie van schijn bedriegt. Als je alleen al goed luistert naar het drumwerk van Baard Kolstad dan is het echt niet zo simplistisch als de uitgekomen singles je moeten geloven. Daarbij vindt de sound ook erg lekker in de mix klinken: niet kapot geproduceerd. Die synth/bass in het begin en het midden van Leashes knalt lekker. Coma is een best lekker stevig plaatje en The Last Milestone is inderdaad een wonderschoon nummer.

Ik kan mij hier heel goed in vinden. Muzikaal is er echt niet zoveel op aan te merken. Het ligt goed in de mix, het is geen slecht album. Qua composities vind ik het echter een beetje zwak. Er zit naar mijn mening te weinig afwisseling in het album. Vrijwel elk nummer begint vanuit een soort stilte van weinig instrumenten en Einar die zachtjes zingt, daarna een opbouw die in het midden even tot een uitspatting zorgt en waarna de climax het weer eindigt in een rustig deel. Ja de middendelen zijn zoals "belooft" in de interviews over het album voor de release wat meer gitaargericht, maar nergens wordt ik echt verrast. Qua stijl vind ik het een beetje een voortzetting / combinatie van Malina en Aphelion, maar bij beide voorgenoemde albums zat er altijd nog een aantal nummers in die bijvoorbeeld van het begin af aan er in knalde. Op Melodies of Atonement voelt het allemaal, inderdaad zoals Agony het omschrijft, wat braafjes aan. Om een voorbeeld te noemen: de opbouw rond 4:28 in "Self-Satisfied Lullaby" doet je als luisteraar eigenlijk meer verwachten dan een herhaling van het eerdere patroon met een lichte beat eronder. Tijdens de eerste luisterbeurt verwachte ik daar echt een "uitpak momentje".

Nogmaals het album en bepaalde nummers springen er wel degelijk uit. Het middendeel vanaf "I Hear the Sirens" tot en met "Faceless" kan me het meest bekoren. Daarnaast luistert het prima weg. Tekstueel niet echt nog focus op gelegd, wellicht later eens meer in verdiepen.