Nou ben ik best wel een liefhebber van de muziek van Acda en de Monnik, maar hun cabaret vind ik niet leuk. Het lijkt wel of de stukken niet af zijn.
Hun tweede show heb ik zelfs in het theater gezien.
Gelukkig maken de liedjes het nog een beetje goed.

De titel vat het hele album samen; in één woord magisch!

Met zo weinig instrumenten, zo een geweldig album kunnen maken. Chapeau, mr. Springsteen!

Hoewel I toch een Cock Robin fan ben, vind ik dit hun slechtste album.
Er zit weinig melodie in, maar het kabbelt een beetje voort.
2 sterren voor het album en een bonusster voor de bonusdisc.

Dit album is de soundtrack voor een warme, zwoele zomeravond.
Gevangen in een eeuwigdurende zonsondergang.
Het einde van een perfecte dag die nooit ten einde zal komen.

Een typisch album uit de late jaren 80. Qua stijl zit het een beetje tussen Rick Astley en Johnny Hates Jazz in.
De ballads zijn mierzoet, maar die weg hadden meer artiesten eind jaren 80 ingeslagen.
Jeff Porcaro speelt ook nog mee op een paar nummers.
Minpuntje is dat er een alternatieve versie van "Nothing's gonna change my love for you" op staat.
Verder een prima popalbum.

Dit is Kraftwerk 2.0; je hoort af en toe duidelijk dat het Kraftwerk is, maar dat laten ze te weinig horen.
In Vitamin en Tour de France hoor ik de oude Kraftwerk weer terug.
Ze zijn natuurlijk met hun tijd meegegaan en dat hoor je. Zo worden er veel meer beats gebruikt.
De Etappes zijn voor mij pure housetracks.
Verwacht geen hoogtepunt à la Radio Aktivität of TEE, maar Kraftwerk anno nu.
Met meer beats oftewel meer Boing Boom Tschak.

Een prachtig album.
Experimenteel, maar zelfs de experimentele nummers laten melodie horen.
Het brengt je terug naar de vroege jaren '80. Je voelt de dreiging van de koude oorlog in de muziek.
En ergens komen er bij mij ook beelden op van de naoorlogse industriële opleving in de jaren '50 en '60.

Favorieten op dit album zijn: The romancing of the telescope en Of all the things we've made.
Maar ook de singles Telegraph en Genetic Engineering, International Silent running en Radio waves zijn juweeltjes.

OMD zorgt hier voor een geschiedenisles die geen seconde verveelt!

Voor mij een lekker verzamelalbum van hun vroege werk in wat aangepaste versies.