Juist in de tracks waarin het jaren 80 retro trucje wat meer losgelaten wordt (en meer de jaren 90 synth basgeluid opgaat) wordt het briljant, Hyperlips en Brokendate vind ik fantastisch. Maar als album overtuigt het niet, geen andere echt goeie tracks.

Ongevenaard duistere en aparte tracks als Transgender maken dit een bijzonder, maar wat onevenwichtig album. Veel andere nummers zijn ook prima maar gaan sneller vervelen. Pale Flesh past nog het beste (wordt briljant vanaf de 2e minuut) tussen de apartere nummers, van mij hadden ze best meer dat soort uitstapjes mogen maken. De rave-en punk achtige invloeden zijn interessant maar er mag best wat meer gevarieerd worden in de vocalen, ze lijken wel een zelfverbod hebben opgelegd voor pure, onbewerkte zang. De sounds mogen hier en daar ook wel wat origineler, de trancy synth van Affection bijvoorbeeld. Dat hier trouwens geen sequencing aan te pas zou zijn gekomen lijkt me stug je kunt duidelijk een gating effect horen daarin.

Een tegenvaller. Omdat het toch Grimes is, geef ik geen lagere score. Een matige Grimes is nog altijd beter dan een goeie Madonna. Melodisch opzicht het minst spannende album, te repititief en wat sound betreft het minst prettige ...ze gooit hier ook teveel pep en schreeuwerigheid in. Realiti was een heel lekker nummer maar de albumversie is dan weer minder dan de later uitgebrachte losse (zie de clip). Ik heb geen problemen met de kitscherigheid, de decadentie, het streven door te breken met iets commercielers, de daardoor stevigere vrijage met mainstream pop...maar haar grote kracht blijkt bij dit, wat je natuurlijk evengoed een experiment kunt noemen, te veel te ontbreken en dat is het neerzetten van dromerige sferen en het vernieuwen met oorspronkelijkere klanken (oa vocaal).

Ik vind dit de meest persoonlijke plaat van Grimes. Qua zang het meest naturel. Rosa weet het meest te raken maar de dromerigheid van een aantal andere tracks roept een sfeer van een andere wereld op. Maar liefst 3 tracks verwijzen in hun titel ook naar Dune, want Grimes schaamt zich niet voor sci fi nerdyness hier. Een sympathiek debuut.

Het meest dromerige van de Grimes albums. Meanderend en kabbelend. Ik ben geen albumluisteraar en net als bij de andere albums van Grimes vind ik ongeveer de helft goed (wat bij mij een heel goede score is!). Wat misschien wat jammer is soms, is de productie, omdat Grimes niet snapt dat je beter geen galm op basgeluiden kunt zetten en vervorming niet altijd een beter geluid betekent. Maar ja, dit is experimenteel en dat mag ik graag. Een geslaagd album.

Misschien niet zozeer het beste als het meest toegankelijke en het album waar ze wat mij betreft wereldberoemd mee had mogen worden, meer dan Art Angels, die me wat tegenviel. Niet alleen een popplaat maar ook een explosie van creativiteit met genoeg experiment en originaliteit. Genesis is de beste van alles Grimes nummers in mijn boek. Nieuw zijn de invloeden van RnB en Electro. Maar het heeft Grimes evengoed duidelijk geholpen zich bij de creatie volledig af te sluiten van de rest van de wereld en waarschijnlijk is het hierdoor net iets puurder, hoewel ik Geidi Primes in dat opzicht toch echt superieur acht...

Ik vind het best jammer dat de massa Grimes niet oppikt want dit was misschien wel de beste kans daarvoor, maar tegelijkertijd ben ik blij dat ze blijft experimenteren. Nu heeft ze niet de strot van een Bjork of Kate Bush maar ze maakt het meer dan goed met haar andere skills (want laten we eerlijk zijn genoemde zangeressen hadden wel steengoede producers en Grimes doet zowat ALLES zelf!). Ben ik nu 1 van de weinigen die haar eigenlijk wel geniaal vindt?

Briljant album, op de saaie hoes na. Geen enkele misser, enkel klasse, hoewel ik sommige tracks als tussendoortje beschouw. Het is een heel Britse groep met een soort droge humor die zich vooral uit in nerdy en heerlijk retro orgelgeluidjes en aparte riffjes/deuntjes.

Extra knap is dat ze live even perfect zijn en dezelfde sound kunnen leveren! Dit zijn alle 4 topmuzikanten die ook nog eens stuk voor stuk prima kunnen zingen.