Mark Farner speelt met zijn eigen band een complete Grand Funk Railroad set. Niet onverdienstelijk en beter als GFR tegenwoordig klinkt. Al mis je natuurlijk wel de stem hier van drummer Don Brewer en zijn nummer We're An American Band. Farner is op dreef en speelt ons met groot enthousiasme door de Grand Funk catalogus heen. Goede productie ook. Lekker plaatje.

Lekker Brits hard-rock bandje met typische jaren 80 hard rock, opgenomen notabene in 1979. Tijd iets vooruit deze jongens. Daarom matig succes terwijl ze beter klinken dan een identieke band als Def Leppard. Luister maar eens naar Some Like it Hot. Geweldig. Sinds gisteren weer terug op vinyl. Best weer van genoten.

Ja. Dit is behoorlijk vet. De 2 Blood Brothers zijn live een ijzersterk power gitaarduo. Wisselende zang en gitaarsolo's knallen de mannen erop los. Blues, rock, country, rock and roll. Alles komt in ultra heavy stijl voorbij. 2 drummers ook. Bij vlagen waan je je bij de Allman Brothers. Topplaat.

Fenomenaal live album van Miles Davis. Oorspronkelijk een Japanse dubbel LP van een concert in de Fillmore West in april 1970. Saxofonist Steve Grossman valt op door raar gepriegel maar Miles zelf en elektrische pianist Chick Corea zijn in bloed vorm en spelen de mussen van het dak. Ook de ritme sectie met Dave Holland en Jack DeJohnette staan op onnavolgbaar hoog niveau. Alleen percussionist Airto had wat mij betreft thuis kunnen blijven. Soms hoor je hem hondegeluiden maken op een of ander Braziliaans instrument. Zal er wel bij horen maar aan mij niet besteed. Vandaar een punt aftrek. En alles had op 1 cd gepast. Voor de continuïteit veel beter aangezien alle nr's in elkaar over lopen.

Nu wel tussen de verzamel cd's. Matige introductie van de Electric Miles periode 1969-1984. Een paar tracks zijn behoorlijk ingekort. Echt alleen voor de beginnende geïnteresseerde. Hoewel: koop dan Bitches Brew. Miles zo gefragmenteerd luisteren is eigenlijk een pure kwelling. Niet doen! Muziek 10. Uitgave 0.

Ultieme live plaat van Miles Davis. Februari 1964 New York. Met de geweldige Tony Williams op drums, Herbie Hancock op piano (geweldige solo in So What), Ron Carter swingt de pan uit op bas en George Goldman blaast zijn heerlijke tenorsolo's. Miles is ook in bloedvorm. Genadeloze vette harde trompetsolo's, fraaie melodielijnen. Heb al jaren de cd maar sinds kort de LP. Andere mooiere beleving. Lekker warm geluid. Van het zelfde concert is ook verkrijgbaar de LP My Funny Valentine. Net zo mooi.

Haha. Had dit verhaal inderdaad al gelezen in zijn autobiografie. Geloof dat Steve Miller toch trots is dat hij tenminste genoemd is door Miles Davis. De opname is geweldig. Meen laatste concert met Wayne Shorter waarna Steve Grossman de saxpartijen een paar maanden kwam inspelen met nog meer experimenteler resultaat getuige de albums Black Beauty en At the Fillmore. Vette lekkere heavy fusion jazz met een hoofdrol voor de onlangs overleden Chick Corea op de elektrische piano. Man, wat kon die daarop tekeer gaan.

Eerste plaat van Miles waarop tenorsaxofonist Wayne Shorter mee doet. Het gouden 2e quintet was geboren. Standards en klassiekers weergaloos gespeeld door (misschien wel) de beste jazzband aller tijden: Miles Davis: trompet, Wayne Shorter: tenorsaxofoon, Herbie Hancock: piano, Ron Carter: bas en Tony Williams: drums. Geluid is helaas wat minder. Mono radio opname zo te horen. Mag de pret niet drukken.

Helemaal eens Soledad. Waanzinnig wordt er gemusiceerd. Fantastisch om naar te luisteren ook al is Miles niet echt in vorm. Hij had door een blessure al een half jaar geen trompet gespeeld en klinkt hier niet helemaal top. Beetje 'blafferig' schreef iemand anders. Toch is deze 7 cd set zeer de moeite waard. Vooral ook door die ongelooflijk goede ritmesectie van pianist Herbie Hancock, bassist Ron Carter en de klasse drummer Tony Williams. Hoe goed was die! Zeer moeilijk te verkrijgen cd box. Gaat voor gastronomisch bedragen rond op het net.

Al deze opnamen zijn al verschenen in talloze bootleg en semi-bootleg opnamen. Allemaal van diverse radiostations. Redelijke kwaliteit voor die tijd. Mastering is niet veel beter dan die bootlegs. Tuurlijk. Mooie verpakking, mooi boekje met veel informatie en prachtige foto's. Dat wel. Maar een interessante toevoeging: nee, dat niet. Ik zie liever dat Sony de albums Agharta en Pangea weer es oppoetst en in een glorierijke re-mix en mastering laat verschijnen. Die oude cd's klinken behoorlijk gedateerd en matig. Wie weet?

Wow. Dit is nog eens vette hardrock. Nooit van gehoord tot ik op deze cd stuite. Moddervette, keiharde trio hard-rock met fenomenaal gitaarwerk. Dit trio uit Dallas Texas laat op deze live cd horen dat ze niet onterecht naar eigen zeggen worden beïnvloed door UFO, Iron Maiden, Molly Hatchet en ZZ Top. En dan heavier. Ik hoor in sommige stukken ook zeker Black Sabbath terug en een nummer eindigd zelfs met het intro van Sweet Leaf. Prima opname ook, deze live in Duitsland opgenomen plaat. Aanrader voor liefhebbers van stevige, smeuïge heavy gitaar metal.

Lekker stevig debuut album van dit Texaanse powertrio. De broers Kyle en Kelley Juett op bas, zang en gitaar en Judge Smith op drums. Ongecompliceerde jaren 70 en 80 hard-rock met invloeden naar eigen zeggen van UFO, Iron Maiden, Molly Hatchet en ZZ Top. Beetje Motorhead hoor ik er ook in. Het intro van City Nights is exact gelijk aan Motorhead's Over The Top. Maar samen toch een eigen sound. Vooral lekker vet en heavy. Voor de ouderwetse hard-rock fan met spijkerjas. Band heeft overigens niets te maken met de gelijknamige Led Zeppelin tribute groep Mothership die nu ook in Nederland toert.