Hank Williams Jr. laatste echte country album voordat hij in dit zelfde jaar 1975 overstak naar countryrock en southern rock waarmee hij later grote successen kon vieren. En zich vanuit de schaduw van zijn vader omhoog hielp tot zelfstandige muzikant en songtekstschrijver. De muziek hier is enigzins gezapig (strijkers) maar prachtig gezongen door Hank Jr. In mijn ogen de beste countryzanger aller tijden. Beter dan zijn vader al is dat in sommige kringen heiligschennis.

Geweldige plaat van Hank Williams Jr. Dik in de 60 maar stil going strong. Country, rock, blues. Hank is niks te gek. Mooie productie, goede band. Politiek incorrect helaas maar daar trek ik me niks van aan. Geweldige zanger en gitarist deze Hank Williams Jr. Ik hou van zijn stijl. Heb 23 LP's van hem en meerdere zullen volgen.

Totaal niet met je eens jeb777. Hank Williams Jr. heeft tientallen miljoenen albums verkocht, 10 nummer 1 hits, 13 nummer 1 albums, 20 gouden en 13 platina albums. Dan bak je er zeker wat van. Hank geeft een fantastische stem,speelt gitaar, banjo, viool, piano, bas en drums. Is al meer dan 60 jaar muzikant. Niet elke plaat is goed maar luister maar eens naar 1975 Hank jr. and Friends of 1988 Wild Streak. Geweldige country en southern rock albums. En zo zijn er veel meer. Luister nu naar Almeria Club uit 2002. Prima country,
blues en rock n roll. Nee. Voor mij is Hank jr. de nummer 1 en veel beter dan pa en zoon.

Geweldige country rock album van Hank Jr. De eerste na zijn afschuwelijk ongeval in 1975 op een berg in Texas waarbij hij zwaar gewond raakte en tientallen operaties moest ondergaan en opnieuw moest leren praten en zingen wat getuige dit album na 2 jaar gelukt is. Hank is nu met hoed, zonnebril en baard. Geen image naar om zijn littekens te verbergen. Het werd wel zijn image sindsdien.

Zo. Wat een goede plaat is dit. Country gigant en living legend Hank Williams jr. slaat op 73 jarige leeftijd keihard toe met een fantastische blues plaat. Geproduceerd door Black Keys voorman Dan Auerbach. Die hier ook niet onverdienstelijk slidegitaar speelt. De plaat ( heb cd en lp) klinkt waanzinnig rauw, ongepolijste, pure zwarte blues, beetje rock en wat boogle. Leuke gekscherende titel. Hank is altijd wel in voor een geintje. Mooie covers van veel bekende bluesartiesten zoals Lightning Hopkins, Muddy Waters en Robert Johnson. Ook eigen nummers zoals een nieuwe interpretatie van My Name is Bocephus onder de titel Call me Thunderhead. Hank's stem klinkt lekker rauw. Opgenomen met zo'n ouderwetse microfoon lijkt het. Prachtig effect. Alles klinkt live ingespeeld. Kleine intro's. Gitaren in mooi stereobeeld. Solo's niet ingedubt maar live ingespeeld. Veel slidewerk. Kortom. Geweldige authentieke bluesplaat van ouwe countryrot Hank Williams jr. Still Alive & Kicking!

Dit is een verrassend goede LP van Hank Williams jr. die altijd in de schaduw van zijn vader's naam moet leven. Hier onstijgt hij sr. door een stevige dosis southern rock toe te voegen aan de gebruikelijke country sound. Zeer aangename covers van ZZ Top en Lynyrd Skynyrd maken deze plaat een zeer aantrekkelijke mix van stevige rock, mooie country en vooral de heerlijke stem van Hank Williams. Hank staat op eigen benen. En dat zeker ook voor de komende jaren.

Luister naar het 1e nummer. So What. Fenomenaal. Veel sneller dan de Kind of Blue versie. Maar wat een ongelooflijk goede muzikanten hoor ik. Die drums van Tony Williams, de bas van Ron Carter. De piano van Herbie Hancock. Op tenor de fantastische Wayne Shorter en op trompet de toen geweldige nieuwkomer Wallace Roney. Helaas in maart dit jaar overleden aan Corona. Doodzonde. Wat een talent met een geweldige sound. Luister maar naar dit 1e nummer: So What. Jazz hoge school.

1e live plaat van deze Southern hard-rock band uit Arizona na 6 studio albums. Goede vette live versies van veel nummers van de studio platen. Hoogtepunt is toch wel het ruim 13 minuten durende County Line vol met vette dual gitaarsolo's. Zalig. De dubbel LP heeft 4 nummers meer dan de cd. Beetje vreemde trend om dat te doen. Waarom niet op een dubbel cd? En moeilijk te krijgen. Komt misschien nog wel. Ik heb de dubbel LP. Heel blij mee.

Fantastische pure southern rock van deze zeer goede maar vrij onbekende band. Dit is hun 6e album al. Fenomenaal gitaarwerk, prima zangstem. Uitstekende productie. Kortom een must voor southern- en bluesrock liefhebbers.

Onlangs weer op LP aangeschaft. Prachtige klaphoes met boekwerkje met foto's en grappige tekeningen. De muziek is eigenlijk heel bijzonder en geweldig. De productie, vaak verguist, valt me nu ontzettend mee. Kant 1 zijn lekkere rockers. Kant 2 bevalt heerlijke vette soul met hoofdrol voor de 3 Blackberries. Kant 3 is overwegend ingetogen, folk en acoustisch. Kant 4 is live, ruig, partyrock en op alle 4 kanten speelt Steve Marriott met zijn weergaloze stem de hoofdrol. Wat een topzanger was dat. Unieke persoonlijkheid ook die zijn nummers al zingend aankondigde. Waar zie je dat nog. Eat It is een fijne afwisselende en unieke rockplaat met een leadzanger die misschien wel de allerbeste rock en soulzanger van de wereld was. Voor mij althans.

Steve Marriott! Altijd goed. Gewèldige strot. Vet gitaarwerk. Laatste stuiptrekking van zijn band Humble Pie. Samen met drummer en bondgenoot Jerry Shirley. Plus 2 gastmuzikanten die het niet onaardig doen. Vette rock productie van Gary Lyons. Net weer ff gedraaid. Gewoon de LP. Heerlijk nostalgisch wegzakken in de fijne heavy rock van Humble Pie die 10 jaar daarvoor met Peter Frampton natuurlijk nog veel beter waren. Maar een gemiddelde Marriott plaat als deze is zeker in deze tijd vergeleken een heus meesterwerk. Alleen die stem al hè? Helaas ons al 30 jaar geleden ontvallen. Sindsdien is de spoeling dun.........

Fenomenale box met de Fillmore concerten uit 1971 compleet. Nieuw gemixt en gemasterd door oudleden Shirley en Frampton. Ondanks de herhaling is elke opname uniek. Met name Steve Marriott blijkt maar weer eens een gigant te zijn. Wat een geweldige zanger en entertainer was dat zeg. En ook een fantastische slaggitarist. Wat een geluid had hij: moddervet. Frampton soleert er heerlijk tegenaan. Ritmesectie knalt lekker als vanouds. Superieure opnamen. Je waant je in de zaal. Zulke goede bands zijn er niet meer. Maar gelukkig is dit document er nog. Verplichte aanschaf voor de ware rock liefhebber!

Laatste Humble Pie album voor de break. Tevens ook de minst goede. Het fijne was er wel af helaas. Veel covers waaronder 3 Beatles nummers. Hoeft allemaal niet zo nodig. Er wordt best aardig gespeeld, de productie is ook prima en Steve Marriott is als vanouds zeer goed bij stem. De inspiratie ontbreekt duidelijk en niet lang hierna stopte de band er na 6 jaar mooi succes mee. Begin jaren 80 nog een kleine opleving met 2 aardige platen maar dat werd uiteindelijk ook niks. Marriott ging uiteindelijk solo door onder de naam Packett of Three. Daarmee heb ik hem zelfs zien optreden mid jaren 80 in een piepklein zaaltje in Winterswijk. Stond een meter van hem af. Geweldig concert. Ook daar gaf de grote kleine man zich volledig. Geweldige zanger en gitarist. Tot hij tragisch in 1991 om het leven kwam bij een brand (met sigaret in slaap gevallen) in zijn eigen huis. Triest einde van een van de grootste rock en soul zangers die er ooit geweest is. Steve RIP.