Het Dinosaur Jr. soundje klinkt erg aanstekelijk, al had ik in het begin soms het idee dat het verdacht veel op vorig materiaal leek.
Sinds het optreden in Vera (2005 Groningen) lijkt de band wederom een verhaal apart te zijn.
Dinosaur Jr. hebben altijd iets eigenzinnigs gehad. De manier al hoe ze opnemen en performen.
Wanneer de lp bv start hoor je die gasten Goin' Down direct, boogiënd en beukend los gaan.
Tiny daarna lijkt zo 'n song die maar niet uit je kop geraakt!
Be Apart en Love Is klinken lekker loom, maar m 'n voet staat tegelijkertijd toch niet stil.
Daar tussenin dendert Told Everyone stevig door de ruimte.
Het album kent na diverse beluisteringen niet echt zwakke plekken en de track Good To Know vormt een soort van aparte headbanger song in een rockend blok op de plaat.
I Walk For Miles lijkt met een Tony Lommi riff zelfs op een Black Sabbath nummer!
Het stijlenpallet wisseld geraffineerd. Lost In A Day kon bv zo op een Nirvana album gestaan hebben. Gitaar-overdubs gecombineerd met bezemsteel drums van Murph. Erg aanstekelijk gedaan allemaal.
Soms hoor je een soort van simpel Al Kooper orgeltje, een slide, of acoustische gitaar.
Ook Knocked Around, Miror en Left Right lijken soms op andere DJ hoogtepunten.. je ontdekt echter steeds meer op deze laatste Dinosaur Jr..
Ogenschijnlijk simpele veranderingen die een diepere vorm krijgen naar mate je 'Give a Glimpse of What Yer Not' beter leert kennen.

Ik lees hier van alles over Herman. Wie hij eventueel was - of hoe ie dan toch als mens zou zijn geweest. Allereerst: Ik vond 'm tijdens villa Felderhof hartstikke sociaal en ronduit lief met majoor Bosshardt omgaan. Heb Brood overigens na een een concert tijdens de Heideweek een keertje mogen interviewen. Kreeg er eigenlijk totaal geen zinnig gesprek mee op gang. Hij lulde eigenlijk continu over hele andere zaken dan z 'n concert - 't publiek van die regenachtige avond, of de status van z 'n creatief bezig zijn, waarover ik hem trachtte te ondervragen.
Koos (Coach) van Dijk wist wel veel te vertellen over de band die volgens hem op dat moment net als een geoliede machine functioneerde.
Daarna toch weer ietwat consternatie, want waar hing Herman nu uit?
Er werd rond gekeken en nog even checkte men de omkleedruimte voor de zekerheid.
Het bleek dat ie 'm als een haas gesmeerd was. Waarschijnlijk op de trein gestapt, terwijl ze toch gezamenlijk per grote Amerikaan naar Ede waren gekomen. Een rasartiest die laat men toch niet wachten?

Waarschijnlijk 1 van de best geproduceerde hardrock lp 's ooit.
Ted Templeman..ook bekend van the Doobie Brothers zette deze hechte liveband dan ook direct samen met super-engineer Donn Landee on Tape.
Een 4 sterren album, waar ik vanwege een verbrede smaak eigenlijk nog maar weinig naar luister(de).
Space Station Nr. 5, Rock The Nation en Bad Motor Scooter swingen iedereen wakker.
De Knallende drums van Danny Carmassi zoals in Rock Candy en natuurlijk de werkelijk scheurende gitaar van Ronnie Montrose (r.i.p.) en de fantastische strot van Sammy Hagar die deze unieke sound completeerde.
Ik bezit overigens de pin up (Rock The Nation) versie als ook de USA version van deze plaat.

Ik heb dit album waarschijnlijk honderden keren beluisterd.
Robert Jan Stips is sinds Supersister bij me in beeld.
Bezit daar overigens maar een paar albums van.. daarna zal ik zo ongeveer iedere soort drager van Nits muziek gehoord en gezien hebben.
Ting is voor mij zo uniek als welk ander Nits album, echter vanwege melancholie en sound engineering één van mijn favo-albums samen met Giant, Normal, Dwarf.
Ting wordt dit jaar verder live op Lowlands ten gehore gebracht.

M 'n eerste kennismaking waren een paar nummers van Dissolution beluisterd via een radiostation, waar de bandleden tegelijkertijd werden geïnterviewd.
Nu hier in de woonruimte ook de andere tracks via streaming audio luisterend kan ik al wel zeggen:
Een fijne plaat, met wisselend fraaie (af - en toe ietwat zacht in de mix geplaatste) zang - vervolgens weer de gierende rockriffs/ spetterende drumbreaks tijdens pittige tracks.
Ik moest derhalve even wennen aan 't ietwat gespleten karakter van hun oeuvre op dit overigens verder fraai geproduceerde album.
Zo op 't eerste gezicht (derde x draaien) weet deze Pineapple Thief met fraai samenspel te overtuigen.
De composities overtuigen (nog) niet allemaal, echter wanneer 't een groeibriljantje mocht blijken te zijn:
Wellicht dat Dissolution dan ook nog in m 'n platenkast terecht komt - en in eindejaarlijstjes...