Ik luister al enkele dagen naar deze plaat, en ik moet toegeven, hij wordt elke keer beter. Mijn eerste luisterbeurt was tamelijk matig - toch is opener ‘Moment’ meteen een topnummer, en even later klinkt ‘I Want You’ ook echt vet. Maar in de tweede helft begint alles wat op elkaar te lijken en haakte ik een beetje af. In ‘Fever’ kreeg je een verscheidenheid aan nummers die behoorlijk van elkaar verschilden en allemaal hun plaats hadden. Hier is dat minder. Het is coherenter, ja dat wel, maar onderling lijkt het soms allemaal net iets te veel op elkaar. ‘Linger On’, ‘Passing Through’ en ‘Leaving Antwerp’ kon ik na een eerste luisterbeurt niet echt meer van elkaar onderscheiden

Gelukkig is dit een echte groeiplaat en weet ik hem steeds meer te waarderen. Nummers als ‘Hourglass’ en ‘Powerless’ zijn zéér fijn. En de mindere nummers van de tweede helft gaan er stilaan ook lekker in - die strijkers in Passing Through! Ik ben zeker niet negatief, integendeel. Maar ik vraag me enkel af in hoeverre deze plaat - en bijgevolg deze hele koerswijziging - op termijn houdbaar is. Ligt het niet allemaal meteen iets té snel goed in het gehoor? Wat valt er nog te ontdekken? Only time will tell.

Heb ze gezien in de Carré als voorprogramma van Chilly Gonzales in december. Aanvankelijk stoorde ik me toen nogal aan haar manier van zingen en het feit dat ze zo druk en hevig was, maar gelukkig is ze op deze plaat toch wat ingetogener. Alhoewel, ook niet altijd, soms geeft ze zich helemaal - dat kan ze zo ontzettend goed - maar er is hier een gezonde afwisseling tussen ‘harde’ en ‘zachte’ tracks. Vrij unieke plaat. Ik hou erg van haar donkere, eerder minimalistische jazz. De meeste nummers zijn enkel door een piano begeleid en dat werkt geweldig goed. Dit album brengt je in duistere sferen en luistert lekker weg. Zalige plaat voor ‘s nachts. En oh ja, die manier van zingen waar ik eerst zo’n hekel aan had, die vind ik nu super. Een plaat de alleen maar kan groeien dus. Verborgen parel!

Zijn beste werk tot nu toe. Mooier geheel dan de vorige twee, en een rijkere variatie aan songs. Je kan een duidelijke opdeling maken tussen ‘oude’ en ‘nieuwe’ Warhaus: Shadow Play, Time Bomb, It Had to be You en Desire zouden zo allemaal op zijn vorige platen kunnen staan. Terwijl hij met Open Window - zijn beste nummer tout court - of I’ll Miss You Baby echt een nieuwe romantische en orkestrale kant opgaat, minder sensueel en verleidelijk, eerder melancholisch en introspectief. Het is net dat contrast dat deze plaat zo sterk maakt. Daarnaast is de instrumentatie prachtig, de pianist wéét wat hij doet: die jazzakkoorden op het einde van When I Am With You of die arpeggio’s in Time Bomb - een vleugje Ravel. Dat is gewoon puur vakmanschap. Of mijn persoonlijke favoriet: de basklarinet. Echt veel hoor je hem niet (Desire en Shadow Play), het spel is subtiel en in de mix krijgt hij nooit de overhand, maar hoe zalig is die sound wel niet. Het zijn die kleine dingen die het afmaken.
Maarten heeft Balthazar niet nodig, hij is beter af solo.

Overigens, omdat de vocals van deze plaat in een Italiaanse hotelkamer zijn opgenomen, zou je op het einde van Time Bomb blijkbaar boze buren horen die op de muren kloppen. Voorlopig heb ik het nog niet kunnen opmerken.