Het is alweer heel wat jaren geleden dat ik deze plaat gedraaid heb. Maar eerlijk gezegd gold dat ook wel voor Moon Safari... Tijd voor een hernieuwde kennismaking. En, het moet gezegd, eaar me bijstaat dat ik het album maar niks vond, daar hoor ik nu toch vooral meer durf dan op (het overigens fantastische) Moon Safari. Die durf pakt niet in elk nummer goed uit, en de sound waaiert ook behoorlijk uit, maar zo door de bank genomen is dit tot echt wel een goed album.

Fijne country plaat, niets vernieuwends, gewoon degelijk en (ouderwets) goed.

Ik stap hier vrij blanco in, en ik ken het eerdere werk van AF niet. Nog niet, maar dat zal wel veranderen.
Unconditional I stond al een tijdje in de verrukkelijke 15, en zo ben ik er tegen aan gelopen.
Ik vind het een mooie plaat. Vooral de eerste drie nummers vind ik gaaf. Ik lees van alles over de zang… wat mij betreft niets mis mee.
Wat de plaat voor mij verwoordt is een toenemende gekte. Alles moet sneller, meer, en iedereen voelt dat dat een keer moet ophouden. I tegenover We, mooi gevonden!