Als je van up tempo nummers van In Rock houdt is deze misschien minder, voor mij is tempo geen issue. Persoonlijk zie ik liever bands die zichzelf vernieuwen als bands die 16 albums vol spelen met hetzelfde. Als je de voorgaande albums opzet is Fireball ook weer niet zo vreemd. Persoonlijk kan ik Jon's Concerto ook erg waarderen

Fireball is een krachtige opener met innovatief drumwerk van Ian Paice met dubbele basedrum en kan met recht het eerste speedmetalnummer ter wereld worden genoemd. Zo maakte Sabbath en Zeppelin ze destijds niet. Blackmore beperkt zich tot het ritme maar daar tegenover gooit Roger zijn distortion base open wat zeker klinkt, dan voert Lord het door naar de climax. Bij elkaar opgeteld een geweldig nummer.

No no no is zeker ook een innovatieve song die met een relaxte riff begint vervolgens een funky inslag krijgt, dan tovert Ritchie prachtige geluiden uit zijn Fender en bouwt de spanning verder op, het nummer gaat verder en Jon doet hier vanuit zijn orgel zeker niet voor onder. Met nog wat breaks er in komt het tot een einde

Demon's eye is gewoon een bluesje niet briljant en ook niet slecht.

Anyone's daugther is een ander verhaal. Wat een prachtig intro en een prachtig gitaargeluid. Mijn liefde voor de Fender was beklonken. Prachtig verwoord en gezongen door Gillan. Heerlijk nummer, gelukkig dat ze er ook zo een hebben gemaakt, nog meegemaakt in de toer van 1993

The mule geldt voor mij ook als een hoogte punt. Prachtig drumwerk van Ian Paice, prachtige melodie, prachtige zang en prachtige geluiden die er tussendoor worden getoverd door de meesters op gitaar en orgel met een mooie middenbrake, geleid door Blackmore. Dit hebben ze tot en met 74 nog live gespeeld, alleen niet helemaal helaas

Fools ook weer een prachtig intro wat me aan Pink Floyd doet denken, rustig, lief, zacht tot er een rauwe kreet door de speakers schalt en de gang komt er in door het innovatieve drumwerk van Paice naar een climax opgevoerd, dan komt de rust er in en het galmende live stukje van Space trucking komt langzaam op, dan het wordt wordt weer lekker opgevoerd en de utro van Jon Lord sluit het op perfecte wijze af. Wat een song.

No one came bevalt me ietsjes minder maar zeker een innovatieve song en zeker niet slecht

Strange kind of woman hoeft geen verdere uitleg perfecte song waar Blackmore heerlijk op drift is, maar eigenlijk heel de band.

I'm alone is eigenlijk onstaan door de outtake Grabsplatter uit de In Rock tijd, waar op briljant wordt gemusiceerd door Blackmore, Paice en Lord. Waanzinning drumpatroon en prima rol van alle muzikanten.

Freedom is leuk om te hebben maar that's it, Slow train is een leuke outtake, wel zwak refrein maar verder Prima. The noise tape is leuk om af en toe eens te luisteren, wederom the sound he.

Remixen hoeven van mij niet zo. Ik draai dit album eigenlijk net zo vaak als ik In Rock draai

Picture within en wait a while van Jon Lord zijn wondermooi, sitting in a dream mooi vertolkt, Love is all wel leuk, Via Miami vind ik juist wel lekker door de boogie woogie piano van Jon Lord, de jazzy groove van Wring that neck ook heerlijk, Steve vertoont nog even zijn kunnen en de Pictures of home uitvoering mag er ook wezen met leuke improvisaties aan het eind.

Het voordeel van de Morse periode is ook wel dat er nummers worden gespeeld die in de Blackmore bezetting niet aan bod kwamen.

Jon's orgineel is mooier, maar deze uitvoering valt weer mooi op door de sound en waardering en publiciteit voor Jon Lord die ik het van harte gun en als muzikant zeer waardeer.

extra nummers als TED the Mechanic maar vooral sometimes I feel like screaming en watching the sky vind ik ook geweldige uitvoeringen met een sferisch effect op Smoke on the water met het orkest. Dit nummer hoeven ze van mij niet meer te spelen maar deze versie voegt wel weer wat toe

Persoonlijk mis ik Blackmore juist wel. Hij had toch een veel fijner gitaargeluid en de pure muzikale vondsten die hij in nummer kwijt kon, mis ik hier en daar wel. Een nummer als Hey Cisco of Cascade had hij in mijn ogen meer van gemaakt, als hij er tenminste zin in had.

Het geluid van Steve Morse is veel grover, ook meer met een jazzy inslag. Verder Jon Lord past vnl zijn Hammond toe terwijl er in die tijd toch veel meer instrumentarium beschikbaar was, niemand speelt tegenwoordig alleen met een melletron. Verder geeft hij een prima invulling aan dit album.

Aan de andere kant, deze frisheid heb ik sinds Perfect Strangers niet meer gehoord en er wordt een gevarieerde keuze aan nummers weergegeven.

Ted begint met een jazzy groove van Morse, koren op de molen van Ian Paice die ook van nature een jazzy touch heeft. Best lekker

Loosing my strings vind ik een prachtig nummer waar alles op zijn plaats is

Soon forgotten heeft een lekkere groove van het Jon Lord orgel waar ik wel vrolijk van wordt

Sometimes I feel like screaming zie ik als een hoogte punt in het Morse ouvre met een wonderschoon thema dat gerust door Mike Oldfield bedacht had kunnen zijn

Cascade begint mooi met Jon Lord maar ontwikkeled zich in een vrij standaard nummer,met prima samenspel maar wat niet kan tippen aan het samenspel Lord/Blackmore

The aviator is best leuk, ook door de Jon Lord loopjes, maar niet werelds

Rosa's cantina heeft een heerlijke groove die me aan Hush doet denken

A castle full of Rascals doet me het meest aan de oude purple denken, heerlijk nummer, jammer dat ze dit destijds niet live gespeeld hebben

A touch away vind ik ook een heerlijk nummer, met name Jon Lord is hier de smaakmaker

Bij Hey Cisco mist ik Blackmore het meest, prima nummer, mooi intro maar de jazzy groove zonder echte climax zoals Blackmore/Lord die konden geven mis ik hier wel, maar wel lekker

Somebody stole my guitar vind ik het diepte punt, logge rif, verder gebeurt er weinig en simplistische tekst

Purpendiculair walz klink ook lekker, heerlijk refrein, indien Jon Lord wat ander keyboards erbij had gevoegd had het nummer wat spetterender geklonken, zijn hammond klinkt hier wat gedateerd, maar prima nummer

Al met al stelt het album niet teleur, ik zet hem ook weer niet dagelijk op, maar als ik hem draai heb ik wel toch wel goed

Ik begrijp de teleurstelling van een aantal mensen indien je dit album met Machine head vergelijkt, aan de andere kant de tijd de tijd gaat verder en hoe wenselijk is het dan weer dat je het Status Que effect krijgt die x albums hebben volgespeeld met hetzelfde

Persoonlijk ervaar ik Slaves and Masters als een heerlijk album met prachtige solo's van Blackmore, een breed geluid maar mijn smaak gaat van Sympho naar prog rock

Ik vind het nog steeds een heerlljk album. wat ik op Perfect Strangers mis komt hier weer in terug en andersom. Perfect klinkt meer als een blackmore album, die de rest van de band wat ondersneeuwt Ook de keuze voor harde drum van Ian Paice gaat wat ten koste van de subtiliteit. Ik vind de synth keuzes van the House juist een breder geluid geven naast de Hammond. Het gitaargeluid van Blackmore is net iets verfijnder dan op Perfect, wat mij wel raakt

Bad attitude, geweldige opener die voor mij zeker niet onderdoet voor Knockting at your backdoor, Verschil is dat dit meer een band collectief is met subtilere drums en drumbreaks, krackting intro, catchy riff, heerlijke solo en krachtig einde

Unwritten law heerlijk drumwerk, catchy, lekkere groove, solo wat kort

Call of the wild Commercieel wel catchy, Jon Lord zorgt voor nog wat afwissling

Mad dog heerlijke rif, bevlogen afwigewisseld door Jon Lord en Blackmore aan het einde

Black and white, zeer strakke groove door Ian Paice, mond harmonica, solo wat kort

Hard loving woman, lekker up tempo rock n roll, ook live op nobody's perfect aan te bevelen

Spanish arrcher, avantuurlijk, oosters, alles perfect aan dit nummer

Strange ways iets te lang uitgesponnen op een wat trager tempo,

Mitzie Duprie het intro komt en ja hoor meteen helemaal goed, blusy geinspireerde zang, de klanten van Jon Lord, een werkelijk prachtige solo, gelukkig gered van de eerste take

Dead or alive als song ietsjes minder dan Gypsy Kiss op Perfect, maar het muzikale gevecht tussen Lord en Blackmore en perfecte samenspel subliem, doet wat aan Rainbow denken live versie ook zeker aan te bevelen.

Ben er bij geweest in Rotterdam en als hoofdact van Monsters of Rock met zelfs een vrolijke (ja echt) Blackmore, 5 meter van het podium

Zelf moest ik er even aan wennen maar Rat Bad Blue pakte me meteen, wat een geweldige rif, wat een geweldig drumwerk, wat een waanzinnige solo van Lord, wordt meteen duidelijk van wie Malmsteen het hebt. Misschien jammer dat een solo van Ritchie ontbreekt, maar buiten dat al geweldig.

Place in line is ook zo heerlijk, begint heerlijk relaxed en laid back als b.v Maybe I am a leo en dan up tempo in een 12 maten blues waar ik mijn voet niet op kan stilhouden en waar gewoon lekker wordt gespeeld door Blackmore en Lord, het utro waarin ze laidback nog even doorgaan ook lekker.

Our lady, psychedelica ok, maar in dit nummer gebeurt te weinig om het boeiend te houden, halverwege sla ik hem meestal over.

Woman from Tokyo, overbekend en prima natuurlijk, het pianowerk van Lord houdt het fris. Mary long iets minder helder geproduceerd, maar een prima nummer waarin Blackmore doet wat hij moet doen, ook nog een lekker walz achtig einde. Blackmore heeft in een Oor interview gezegd dat hij dit nummer nog steeds goed vond jammer dat het in latere tournees met Blackmore niet is gespeeld.

Super trouper geen wereldnummer maar ik had hem zeker niet willen missen, ook weer wat laid back, korte solo maar wel lekker. Smooth dancer ook niet werelds maar heerlijke solo van Lord. Toch een album wat ik nog regelmatig opzet