Tussen 'The Gaslight Anthem', de vroegere band van Brian Fallon, en mij is het eigenlijk nooit iets geworden. Was het een teveel aan punk attitude, een teveel aan schurende gitaren, een teveel aan Bruce Springsteen verwijzingen? Het zou niet mogen, maar toch, ik hield het nooit langer dan 1 à 2 songs per plaat vol, mijn fout. Intussen is Brian Fallon al een tijdje solo en heeft hij zijn derde album 'Local Honey' uit. Belangrijke vaststelling, Brian is intussen 'Married With Children' en dat hoor je. Het lijkt wel alsof Fallon de volledige plaat heeft geschreven tijdens deze quarantaine-dagen want de teksten kijken vaak niet veel verder dan de eigen Corona-biotoop: huisje, tuintje en keuken. Maar allemachtig, wat is dit een hartverwarmend mooi plaatje! Brian geeft levenslessen aan zijn kinderen ('When You're Ready'), bericht ons van zijn strijd tegen de sigaret ('21 Days') en over zijn (dag)dromen over samen de wijde nacht intrekken op mooie paarden ('Horses'). Alle songs zijn akoestische ballads en Brian zelf klinkt dezer dagen meer als Brandon Flowers (The Killers) dan als The Boss, niks mis mee. Mooiste nummer voor mij: de murder ballad 'Vincent'. Aangename verrassing dit korte schijfje (8 nummers, dik 30 minuten)! Morgen zet ik 'em weer op, dan voor het hele gezin. En misschien geef ik daarna 'The Gaslight Anthem' nog een kans. 4*

De Britse eenmanszaak Four Tet (Kieran Hebden) heeft een nieuw album en dat heet 'Sixteen Oceans'. Ik ben een kind van de (zonovergoten, sepiakleurige) jaren 80 en dus denk ik bij het woord 'oceaan' nog steeds aan de heerlijke documentaires over de diepe zeeën van ontdekkingsreiziger Jacques-Yves Cousteau en zijn schip 'Calypso' (zie ook het album 'Waiting for Cousteau' van Jean Michel Jarre). En warempel, met 'Sixteen Oceans' slaagt Four Tet erin om mij een heel album lang onder te dompelen in een jongensachtige roadtrip doorheen kleuren, continenten en melancholie. Zachte nostalgie die op een modern sausje van beats & glitches wordt gepresenteerd. Voor mij werkt het! Tip voor deze Corona-tijden: 'Sixteen Oceans' is uitermate geschikt voor consumptie tijdens je dagelijkse quarantaine-wandeling doorheen het bos. Kwisvraag daarbij: welke vogeltjes zingen in het bos en welke vogeltjes staan op plaat. Topplaat 4*.

In vogelvlucht liggen er zo'n 2.000 mijl tussen Seattle en Alaska. Tussen debuutalbum 'Ten' van Pearl Jam, een plaat in die typische Seattle grunge sound van toen, en de desolaat klinkende soundtrack van 'Alaska'-film 'Into The Wild' van frontman Eddie Vedder liggen dan weer zo'n 16 jaar. Die beide albums heb ik erg graag en vaak beluisterd. De laatste jaren won de 'Alaska'-sound van de akoestische Vedder het bij mij duidelijk van de Seattle-rock van Pearl Jam. De 'Ukelele Songs' van Vedder haalde mijn Spotify playlists, de songs van 'Lightning Bolt' of 'Backspacer' niet, tenzij misschien 'Just Breathe', maar dat is eigenlijk een 'Alaska-song'. En nu is er dus 'Gigaton', plaat nummer 11 van de band. Hoes en titel geven aan: dit wordt rock. Recensies in de krant geven aan: 'beredeneerd', 'geen hoogvlieger' tot 'belegen rock'. Toch gaf ik 'Gigaton' de voorbije dagen een kans. En wat blijkt ... ik kan niet meer stoppen met luisteren! 'Don' Leo Blokhuis gaf onlangs in een tweet al mee: 'in deze Corona-dagen grijp ik terug naar de mij vertrouwde muziek'. Misschien is dat het bij mij, misschien geeft de stem van Vedder mij intussen - na bijna 30 jaar - en ondanks het occassionele geschreeuw diezelfde 'rust' die ik krijg bij bijvoorbeeld Michael Stipe van R.E.M. Of misschien zijn het toch gewoon de songs: 'Who Ever Said' (vooral dat refrein), 'Alright', 'Seven O'Clock' of 'River Cross' zijn voor mij vandaag de toppers, maar ook de wat 'anoniemere' rockers zing ik intussen graag mee. Enkele nummers overbruggen overigens bijzonder knap de hierboven vermelde '2.000 mijl' tussen ruwe band- en ingetogen solo-sound. En dan is er natuurlijk nog funky aan 'Talking Heads' schatplichtige single 'Dance Of The Clairvoyants', de allereerste Pearl Jam song die in een dj-set van Soulwax/2ManyDjs kan ... en moet. Heerlijke plaat. 4*