Chaotisch, experimenteel en bevreemdend album.
Met 62 minuten is het een (iets te) lange zit, maar de bijzondere sfeer maakt het de moeite waard.

Mother Russia was het eerste nummer dat ik ooit van Iron Maiden hoorde. Ik denk dat ik elf jaar was ofzo. Ik was meteen verkocht. Ik moest en zou meer van deze band horen! Powerslave en de Run to the Hills/Number of the Beast EP haalde ik bij de bieb, en No Prayer For the Dying kocht mijn broer, zijn allereerste cd. Ik had alleen nog een cassettespeler, dus nam ik de cd over op cassette. Nog altijd draai ik NPFTD vanaf datzelfde bandje. Dat gebeurt met evenveel plezier als toen.

No Prayer for the Dying wordt door velen als een minderwaardig album van Maiden beschouwd, maar ik vind hem dus te gek. Waarom? Omdat de nummers snel, energiek en beknopt zijn. Die kant van Maiden houd ik nu eenmaal veel meer van dan van dat epische waar ze ook zo dol op zijn. De gitaarlijnen zijn sterk, bijvoorbeeld in The Assassin en in de titeltrack (waarvan de riff me altijd doet denken aan Temple of Love van de Sisters). Bruce was nog goed bij stem en lekker op dreef.

Ik zie No Prayer dan ook niet als een grote stap terug na Seventh Son, maar juist als een logische volgende stap, die daarna nog werd doorgetrokken naar Fear of the Dark. Een nummer als Can I Play With Madness bijvoorbeeld kan ik prima voorstellen tussen No Prayer for the Dying. Omgekeerd zou Run Silent Run Deep best op Seventh Son passen.

Overigens vind ik de hoes ook geweldig, vooral in de oorspronkelijke versie waar die kerel wordt gekeeld. Zo hoort Eddie te zijn.

Dit was de laatste cd die ik van MDB kocht. De meeste voorgaande albums had ik in de kast staan, maar deze wist me toch iets minder te overtuigen, en daarmee verslapte ook mijn interesse in deze (destijds favoriete) band.

Het album begint erg sterk maar zakt na een paar nummers in. Nergens wordt het slecht, maar het blijft gewoon niet zo goed hangen. Pas bij Deeper Down komt er weer wat meer niveau in. Het beste stukje van het album zit helemaal aan het eind. Bij de laatste 20 seconden veer ik op als alle registers worden opengetrokken en er weer ouderwets gebeukt en gescreamd wordt.

Zoals hierboven al wordt aangegeven, is dit niet het beste album van Tiamat. Toch heeft het zijn mooie momenten. Het opent sterk met de titeltrack tot en met 384. Daarna zakt het wat in. Er volgen namelijk enkele langzame nummers die los beschouwd best goed zijn, maar zo achter elkaar de aandacht laten verslappen. Pas bij het Sisters of Mercy-achtige Thunder & Lightning leeft het weer op.

De bonustracks, waaronder de aangrijpende Bruce Springsteen-cover Paradise, zijn goed maar maken het album wel een erg lange zit. Zo veel somberheid achter elkaar is wat veel van het goede.

Met dit materiaal had Tiamat een meesterlijke EP kunnen maken in plaats van een toch wel wat wisselvallig album.