menu

Hier kun je zien welke berichten Stephaen als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Bushwick Bill - Phantom of the Rapra (1995)

3,0
Consistent en compact album met relaxte flow en vooral sterke eerste helft. Geen hoogstaande rhymes en zonder de afwisseling met de andere Geto Boys een beetje eentonig. Staan echter geen missers op. Helaas ook geen echte uitschieters, zoals wel op The Diary en Till death do us part. Als je die albums goed vindt, kan ik deze ook wel aanraden.
3*

Da Brat - Funkdafied (1994)

3,0
Eerste helft van het album is wel leuk met de twee singles als uitschieters. Daarna zakt het als een kaartenhuis in elkaar. Normaal ben ik niet zo van bonustracks die worden toegevoegd aan een album, maar dat was hier met een speelduur van ruim 30 minuten wel beter geweest. Zeker omdat de singleversie van Give it 2 you veel beter is dan de wat suffe albumversie. Ook de Easy Mo Bee Remix is de moeite waard, net als het eerder genoemde Da B Side. Enige album waarvan de maxi-singles samen eigenlijk meer te bieden hebben dan het hele album! En niet alleen qua speelduur.
3*

GZA - Liquid Swords (1995)

5,0
Meesterwerk uit het beste jaar van de Wu-Tang. Tot ruim over de helft ook zeer geslaagd als concept album. Perfecte symbiose tussen de duistere donkere beats van RZA en de diepe vindingrijke teksten van GZA. Daarna ook nog steeds zeer goed, maar wat onsamenhangend. Investigative Reports past meer bij de stijl en sfeer van Only Built for Cuban Linx. Op I Gotcha Back hoor je duidelijk dat het een ouder nummer is en B.I.B.L.E. is geheel anders qua productie en staat daarmee los van de rest. Geen perfect album maar door het unieke geluid en de sfeer, en met Liquid Swords als een van de beste hiphop singles ooit, absoluut een mijlpaal. Misschien wel de laatste uit het gouden tijdperk van de hiphop.
5*

Keith Murray - The Most Beautifullest Thing in This World (1994)

3,0
Titelnummer is absoluut hoogtepunt van het album. Alleen de singleremix van Get Lifted komt in de buurt, maar die is beter dan de albumversie. Toch een van de betere tracks. Productie is kwalitatief goed, maar niet echt memorabel. Keith Murray heeft een goede flow, maar enkele zwakke gastoptredens en slecht uitgewerkte nummers halen het niveau naar beneden. De korte speelduur biedt ook geen ruimte om zwakke nummers weg te laten en wekt de indruk van een gehaaste release.
3*

Method Man - Tical (1994)

4,0
De donkere rauwe ongepolijste beats van The RZA vormen een perfecte combinatie met de diepe stem en warme flow van Method Man. Mooi compact album met Bring the Pain en Mr. Sandman als uitschieters. Niet alle tracks zijn van topkwaliteit, maar als album vormt het een consistent geheel met een heerlijk flow. Haalt niet het niveau van de Wu-klassiekers als Enter the Wu-tang (36 Chambers), Only Built 4 Cuban Linx en Liquid Swords, maar zeker een goede 4e of 5e.
4*

Nas - I Am (1999)

Alternatieve titel: I Am...The Autobiography

3,0
Half geslaagd album. Na het lekken van tracks via het internet werd het idee van een dubbel album losgelaten. De nieuwe tracks die werden opgenomen voor dit album waren bijna allemaal zeer zwak - o.a. I Want to Talk to You, K-I-S-S-I-N-G, Money is my Bitch - en/of te commercieel: Hate Me Now, You Won't See Me Tonight. De nummers van het oorspronkelijke album zijn wel bijna allemaal goed tot uitstekend. Met Nas is Like als absolute classic. Als het idee van het dubbel album niet was losgelaten had deze zich kunnen meten met de All eyez on Me en Life After Death en was het waarschijnlijk na Illmatic zijn beste album geweest. Nu moeten we het doen met de parels die zijn uitgesmeerd over drie albums: I Am...., Nastradamus en The Lost Tapes. Het zou mooi zijn als 25 jaar later de geschiedenis herschreven wordt en het dubbelalbum alsnog wordt uitgebracht zoals bedoeld.
3*

Nas - Nastradamus (1999)

3,0
Onterecht neergezet als zwak album. Bijna alle nummers die oorspronkelijk bedoeld waren voor het dubbel album I Am....Autobiography zijn goed tot zeer goed. Het album opent matig vooral door de zwakke beats, maar komt daarna in een goede flow, met Project Windows, Come Get Me en Shoot 'em Up als uitschieters. Dit deel van het album doet denken aan delen van Life After Death, met vergelijkbare beats van dezelfde producers. Na God Loves Us is het allemaal weinig bijzonder meer. Vooral de nieuwe tracks die zijn toegevoegd nadat het idee voor een dubbel album was losgelaten halen het niveau naar beneden. Zonde!
3*

OutKast - Speakerboxxx / The Love Below (2003)

3,5
[quote]Stephaen schreef:
Na hun hoogtepunt ATLiens werd het ieder album daarna iets minder. The Love below kan zich meten met het beste werk van Outkast, maar een dubbel cd is wat veel van het goede. Speakerboxxx trekt de lijn door van het vorige album en opent met een experimentele track en commerciële tracks waardoor de nadruk ligt op het eindeloos herhalen van het refrein. Waar het op Stankonia nog goed uitpakte is de opener Ghettomusick vooral irritant en Unhappy ook matig. Bowtie en The way you move zijn beter en samen met Reset - dat dichter tegen de oude sound van Outkast aanzit - mijn favorieten, maar ook dat zijn geen toppers. The Love Below is een stuk aangenamer en verrassender. Mooie opbouw naar het hart van het album met de twee classics: Hey ya en Roses. Daarna zakt het iets in en en was het beter geweest enkele nummers te schrappen, maar het slotstuk is weer uitstekend. Met de beste hiphop track van het dubbel album als waardige afsluiter: A Life in the Day of Benjamin Andre. De credits voor dit album gaan vooral naar Andre3000.
Speakerboxxx 2,5*, The Love Below 4*

Pete Rock & C.L. Smooth - The Main Ingredient (1994)

3,5
Na ruim 25 jaar weer herbeluisterd. Alleen All the Places en singles I Got a Love en Take you There zijn erg vaag in mijn achterhoofd blijven hangen. Opvallend is de constante hoge kwaliteit en vooral de toegankelijkheid van de producties. Een van de weinig oude hiphop albums die zich leent als achtergrondmuziek in een koffiebar of op een zomerse dag in een strandtent. Niks springt er echter uit, wat waarschijnlijk een reden is geweest dat het album destijds wat ondergesneeuwd is. Tijdens de tweede piek van de gouden hiphop jaren, waren veel singles van andere artiesten gewoon nog beter. Ook zijn de nummers erg rechtlijnig en lijkt een stukje chemie en plezier bij de makers te ontbreken. Hoe goed het ook mag klinken, het weet me bijna nergens echt te raken. Wat ook niet helpt is dat de warme flow van CL op den duur wat monotoom wordt en zijn teksten weinig aansprekende zijn. Daarnaast duren bijna alle nummers meer dan 4 en vaak zelfs 5 minuten waardoor het langdradig wordt.
3,5*

Puff Daddy & The Family - No Way Out (1997)

2,5
No Way Out belichaamt misschien wel het beste de vercommercialisering van de hip hop die in 1997 plaatsvond. Het was een van de slechtste major releases, waaraan respecteerde hip hop artiesten hun medewerking verleende, tot dan toe. Ook ruim 20 jaar later valt er te weinig te genieten. Het begin (Victory, Been Around The World) en het einde (Senorita, Can Nobody Hold Me Down) is nog best leuk. Daar tussenin haalt het een enkele keer een voldoende, maar domineren vooral saaie klinische beats en matige raps. Puffy had er beter aan gedaan om de filler weg te laten en het album in te korten tot 10-11 tracks. Dat was het een stuk beter te verteren geweest.
2,5*

Twinz - Conversation (1995)

4,0
Na meer dan 20 jaar weer eens beluisterd. Toentertijd vrij commercieel en niet onomstreden. Heeft de tand des tijds echter goed doorstaan en is gezien de richting waarin het genre zich heeft ontwikkeld nu minder cheesy dan toen. Vooral de beats van Warren G staan als een huis en qua productie doet het niet onder voor Dr. Dre, alleen smoother qua stijl. De Twinz zijn gemiddelde rappers die nergens uitblinken maar ook niet vervelen. Vergelijkbaar met Regulate.....G funk era Warren G. Overal is het album van de Twinz net iets beter, maar verwacht geen ingenieuze rhynes. Vooral de eerste helft is de moeite waard, maar het mist een echte westcoast classic. Round & Round komt nog het dichts in de buurt.
4*

Wyclef Jean featuring The Refugee Allstars - The Carnival (1997)

4,0
Destijds vond ik deze tegenvallen als 'opvolger' van The Score. Ruim 20 jaar later ben ik toch aangenaam verrast. Het is een volwassen en persoonlijk album waarin Wyclef invloeden vanuit zijn Haitiaase roots op een aantrekkelijke manier combineert met Amerikaanse hip hop. In retrospectief een stuk vernieuwender en minder commercieel dan de richting waarin Puff Daddy en Jay-Z zich in '97 ontwikkelde. Album is lang, maar heeft een goede sfeer en voldoende afwisseling waardoor het niet vervelend wordt. Nummers als Apocalypse, Guantanamera en Gone till November staan nog steeds als een huis.
4*