Minder goed dan haar twee eerste albums. Er werd een nieuwe richting in geslagen om Whitney meer te laten aansluiten bij haar zwarte roots en om mee te liften op het populaire R&B-subgenre New Jack Swing. Een beweging die Michael Jackson een jaar later ook zou maken op Dangerous. De samenwerking met L.A. Reid en Babyface zorgt voor een sterke en verfrissende openingen op de eerste twee nummers, gevolgd door een sterke balled. Daarna sluit het qua sfeer war meer aan op haar eerdere werk. Met "Miracle" als uitschieter die zich makkelijk kan meten met de beste ballads van haar eerdere albums. Verder is het album wat wisselvallig met een paar niemendalletjes die waarschijnlijk het album niet gehaald hadden als er wat meer materiaal was opgenomen om uit te kiezen. Al met al toch een leuk album die de tijdgeest goed weet te vangen zonder dat het hopeloos gedateerd klinkt.
3,5*

Destijds vond ik deze tegenvallen als 'opvolger' van The Score. Ruim 20 jaar later ben ik toch aangenaam verrast. Het is een volwassen en persoonlijk album waarin Wyclef invloeden vanuit zijn Haitiaase roots op een aantrekkelijke manier combineert met Amerikaanse hip hop. In retrospectief een stuk vernieuwender en minder commercieel dan de richting waarin Puff Daddy en Jay-Z zich in '97 ontwikkelde. Album is lang, maar heeft een goede sfeer en voldoende afwisseling waardoor het niet vervelend wordt. Nummers als Apocalypse, Guantanamera en Gone till November staan nog steeds als een huis.
4*