Na ruim 25 jaar weer herbeluisterd. Alleen All the Places en singles I Got a Love en Take you There zijn erg vaag in mijn achterhoofd blijven hangen. Opvallend is de constante hoge kwaliteit en vooral de toegankelijkheid van de producties. Een van de weinig oude hiphop albums die zich leent als achtergrondmuziek in een koffiebar of op een zomerse dag in een strandtent. Niks springt er echter uit, wat waarschijnlijk een reden is geweest dat het album destijds wat ondergesneeuwd is. Tijdens de tweede piek van de gouden hiphop jaren, waren veel singles van andere artiesten gewoon nog beter. Ook zijn de nummers erg rechtlijnig en lijkt een stukje chemie en plezier bij de makers te ontbreken. Hoe goed het ook mag klinken, het weet me bijna nergens echt te raken. Wat ook niet helpt is dat de warme flow van CL op den duur wat monotoom wordt en zijn teksten weinig aansprekende zijn. Daarnaast duren bijna alle nummers meer dan 4 en vaak zelfs 5 minuten waardoor het langdradig wordt.
3,5*

No Way Out belichaamt misschien wel het beste de vercommercialisering van de hip hop die in 1997 plaatsvond. Het was een van de slechtste major releases, waaraan respecteerde hip hop artiesten hun medewerking verleende, tot dan toe. Ook ruim 20 jaar later valt er te weinig te genieten. Het begin (Victory, Been Around The World) en het einde (Senorita, Can Nobody Hold Me Down) is nog best leuk. Daar tussenin haalt het een enkele keer een voldoende, maar domineren vooral saaie klinische beats en matige raps. Puffy had er beter aan gedaan om de filler weg te laten en het album in te korten tot 10-11 tracks. Dat was het een stuk beter te verteren geweest.
2,5*