Er is weinig aandacht hier voor hip hop soundtracks uit de jaren 90's. Onterecht want ze bevatten vaak toffe nummers uit het gouden tijdperk van de hip hop die niet op reguliere albums te vinden zijn. Vaak zijn het leftovers maar ook deze zijn vaak van hoog niveau. Dat is hier zeker het geval met "My Block". Dit was een topper geweest als het op "My against the world" had gestaan. De eerste samenwerking tussen Method Man & Redman is ook hier geboren. Ook o.a. Onyx, Bone Thugs, Mary J. Blige, Dove Shack, South central cartel, Jayo Felony en Tribe called quest komen met goed werk op de proppen. Voorwaarde - voor deze en andere soundtracks - is wel dat je zowel eastcoast en westcoast hip hop als R&B kan waarderen. Dan is het een leuke en afwisselende luisterervaring. Juiste hierdoor rond ik mijn score voor soundtracks graag naar boven af.
4*

Half geslaagd album. De helft van de nummers zijn goed, de andere helft matig. Begint aardig met "Bury me a G", maar deze kan niet tippen aan "I.N.C ride" van Masta Ace, die dezelfde sample toch effectiever gebruikt. Daarna zakt het album gelijk in. Alleen "Pour out a little liquor" en "How long will they mourn me" ontstijgen met gemak de middelmaat. Snap de enthousiaste reacties op dit album ook niet zo goed. Het jaar 1994 was een top en er zijn toen tientallen albums verschenen die beter zijn dan deze. De afsluiter is wel weer erg fijn. En 2pac weet de boel nog wel redelijk te redden, maar met maar tien nummer is het allemaal wat magertjes. Een krappe voldoende.
3*

Ik kocht deze in '95 en was mijn eerste kennismaking met Too Short. Mede daardoor nog steeds wel mijn favoriete album. Wist ik veel dat hij voor de zoveelste keer hetzelfde kunstje uithaalde! Maar dat maakt ook niet zo veel uit. Als je van Too Short houdt is dat vanwege zijn relaxte flow en beats en schunnige, maar vaak grappige teksten. 'Cocktales' is het hoogtepunt en met de strakke beat nog steeds een van mijn westcoast favorieten. Ook 'Sample the Funk' met live instrumentarium is een topper. Ook de gastbijdragen van o.a. 2Pac zijn dik in orde. Een paar nummers zijn wel wat minder, maar als geheel een zeer geslaagd album. De lang uitgesponnen nummers roepen de sfeer op van de funkplaten uit de jaren '70. Daarmee creëert Too Short een unieke stijl en een album die niet mag ontbreken in een westcoast mid-90's hip hop collectie.
4*

Oorspronkelijk zou dit zijn tiende en laatste album zijn. Hij had het inderdaad beter voor gezien kunnen houden na deze, want dit is zijn laatste echt goede album. Ietsje minder dan zijn voorganger, maar het de opener 'Gettin' it' opnieuw een classic single die met kop en schouders boven de rest uitsteekt. De eerste helft van het album is top, maar daarna zakt het wat in met een paar mindere tracks en irritante refreintjes (o.a. Nasty Rhymes). Om vervolgens wel weer met een echt funktopper te af te sluiten.

Too short is en blijft een van de belangrijkste westcoast rapper en krijgt hier te weinig aandacht. Fans van Dr. Dre, Ice Cube, 2pac en Eazy E kijk eens wat verder dan je neus lang is! Westcoast hip hop uit midden jaren '90 heeft zoveel meer te bieden. Ik kan deze van harte aanbevelen aan iedereen die zich wat meer wil verdiepen in Bay Area sound. Oakland is definitely in the house!
4*

Na meer dan 20 jaar weer eens beluisterd. Toentertijd vrij commercieel en niet onomstreden. Heeft de tand des tijds echter goed doorstaan en is gezien de richting waarin het genre zich heeft ontwikkeld nu minder cheesy dan toen. Vooral de beats van Warren G staan als een huis en qua productie doet het niet onder voor Dr. Dre, alleen smoother qua stijl. De Twinz zijn gemiddelde rappers die nergens uitblinken maar ook niet vervelen. Vergelijkbaar met Regulate.....G funk era Warren G. Overal is het album van de Twinz net iets beter, maar verwacht geen ingenieuze rhynes. Vooral de eerste helft is de moeite waard, maar het mist een echte westcoast classic. Round & Round komt nog het dichts in de buurt.
4*