Vond dit album destijds helemaal het einde, met uitzondering van "Taken By Force'', waarvan ik echter wel de demo versie van Sceptre (vorige bandnaam) geweldig vond, en vind, evenals het andere, minder bekende demonummer "Sceptre", dat ook nog steeds waanzinnig is. Dit album echter, vind ik nu toch echter een stuk minder. Die drummer bijvoorbeeld kan me niet meer bekoren en ook vroeger vond ik al dat er echt wel veel betere speed metal drummers rondliepen. Van de nummers vind ik eigenlijk alleen nog maar ''Bleed for the Godz", "144.000 gone" en vooral "Back to reign'' nog goed. Maar... wie ben ik. Het is slechts mijn mening. Ik kan best begrijpen dat veel mensen dit nog steeds te gek vinden

Armored Saint. 3rd Stage Alert. Savage Grace.

Gemeten naar Amerikaanse maatstaven heb ik dat soundje van Nirvana altijd maar rudimentair en eentonig gevonden. Zeker ook als je het vergelijkt met veel betere, afwisselendere en avontuurlijkere Amerikaanse bands als Meat Puppets, Wipers, Pixies, Thin White Rope en Butthole Surfers. Ook bands als Rein Sanction en Love Battery hoor ik liever dan Nirvana. Nee, ik heb het altijd maar een over het paard getilde band gevonden en daar gaan Nevermind en Unplugged geen verandering in brengen.

Wie niet hoort dat dit beter is dan Metallica, Slayer en Exodus bij mekaar, die heeft chips in zijn oren. De drummer van Savage Grace is veel beter dan bijvoorbeeld Lars Ulrich, die op zijn best een middelmatige drummer is. Al helemaal de zanger die Savage Grace hier in de gelederen heeft, laat James Hetfield, als zanger,ver achter zich. Mike smith ( hier te horen ) klinkt veel als Bruce Dickinson en in mindere mate als Ronnie James Dio. Maar ja, wat je altijd ziet is dat middelmatige geesten (Metallica, Exodus), en debielen (Slayer) de dienst uitmaken ten koste van de genieën. Dit is op ieder gebied zo en ook in de muziek.

Lekkere lp. Kwam in 1983 van school terug thuis, zette radio 3 (3FM) op en hoorde bij het programma "Komt er nog wat van'', het nummer "If heaven is hell". Meteen naar de platenzaak gegaan en het hele album gekocht. Ik begrijp de kritiek op zanger Alan Marsh niet goed. Ik vind hem een lekker, coole, stijlvolle, typisch Britse Heavy Metal stem hebben. Technisch is ie inderdaad niet heel erg sterk, maar hey, dat hadden wel meer Britse H.M. zangers uit de periode 1979 en eerste helft jaren 80. Denk maar eens aan de zangers van Holocaust, Savage, en die originele zangers van Jaguar en Tygers of Pan Tang. Waar het zich om gaat is dat de NWOBHM zangers vol overgave meenden wat ze zongen, dat telt. Als je die latere U.S Metal zangers had, ja die perfectioneerden hun zang. Persoonlijk hoor ik Alan Marsh liever dan opvolger Vic Wright, hoewel die TECHNISCH wel beter was. Mijn favoriete tracks op dit album: If heaven is hell, Killer City, Power Games, Sunrise In Tokyo en ook wel Liar.