Nirvana - "Bleach" (1989)

Ik heb mijn cijfer verhoogd met een vol punt - was verbaasd dat ik hier ooit maar 3 sterren voor over had. Staan alleen maar goede songs op.

Prima debuut album. De muziek klinkt lekker rauw en stevig. About a Girl is mijn favoriet.

Ik kende deze al voordat Nirvana doorbrak, en echt bijzonder vond ik het niet.
Toen ik in Nijmegen op school zat stond er in de aula een cassettedeck, en daarlangs lagen een aantal bandjes.
Dit was tevens de verzamelplek van een aantal punkers die als bewakers die hoek domineerde.
Ze bepaalden welke muziek er gedraaid werd, en dat was veelal werk van Bad Religion en Ramones, maar als ze buiten aan het blowen waren, lukte het mij om af en toe een oude tape van Simple Minds of The Cure in het apparaat te stoppen.
In het begin werd dit niet echt gewaardeerd, maar het was natuurlijk weer niet echt punk om je ideeën continu er doorheen te duwen, al hadden wij best wel een pure anarchistische kern in dat gebouw.
Uiteindelijk krijg je toch iets van wederzijds respect, en zo lag er op een dag ook een tape van Nirvana; Bleach.
Niemand wist wie die muziek daar neer gelegd had, maar het vermoeden was dat een meisje met slecht geverfd haar, second hands jurkjes en vrijwel altijd legerlaarsjes aan de schuldige was; al is deze zaak nooit helemaal opgelost; het vermoeden wees in haar kant.
Zij was in ieder geval wel degene die ons ongeveer een jaar later voor de eerste keer liet kennismaken met Pearl Jam.
Hoe ze heette, en wat ze nu doet, zou ik niet weten.
Feit is wel dat ze muzikaal gezien op de rest voor liep, al zou nooit iemand dit beamen.
Bleach was een pure plaat, maar werd verder nooit echt op gereageerd, alleen bij Love Buzz kwam men wel gelijk in beweging; het melodietje werkte wel aanstekelijk.
Het later door MTV Unplugged bekend geworden About A Girl had om eerlijk te zijn toen ook niet de kracht van de latere versie, maar er was ook niemand die zich aan deze muziek stoorde.
We vonden het allemaal wel prima, maar het was gewoon wat onopvallend allemaal.
Het viel ook niemand op wie deze band steeds weer draaide, er was ook niemand die opvallend uit zijn of haar dak ging.
Nirvana was dus wel al een naam die ik vaker gehoord had, maar hoe geruisloos Bleach ook klonk, niemand verwachtte dat deze band later de muziekwereld definitief zou veranderen met Smells Like Teen Spirit.

Mooi verhaal deric raven, maar je doet juist voorkomen alsof de punkers op jou school "juist" heel bekrompen waren/oorkleppen op hadden . Grappig, niet echt een associatie die ik met punk heb, door de ervaring die ik later zelf met die stroming/scene kreeg. Ruimdenkende mensen en zo. Ik ben eens benieuwd hoe dat groepje gereageerd zou hebben op Melvins - Ozma (1989) of later Melvins - Bullhead (1991) . Wellicht belangrijker dan Nevermind, iets wat Cobain zelf ook wel zou toegeven als hem dat nu gevraagd was.

De punkers bij mij op school waren erg straight, hadden een alternatieve denkwijze, en eigenlijk behoorlijk conservatief in hun idealen.
Ik kon het wel goed met deze groep vinden, dit was ook de periode dat House in opkomst was, totaal niet mijn ding, maar die liefhebbers waren meer open minded.
Nevermind was erg belangrijk, net als Ten.
Misschien niet de beste albums uit deze tijd, wel die het meeste los maakten.
Bleach heeft dat niet, behoorlijk gewoontjes.
Melvins was toen ook al bekend, bij die punkers had je een groepje die zich richten op Punkrock uit de VS (Bad Religion en Ramones), en de liefhebbers van de Britse tak ( Crass, Conflict).
Ook de eerste van Green Day werd toen regelmatig gedraaid, ook die sloeg beter aan dan Bleach.

Je bedoelt echt Kerplunk? of 1, 039 / Smoothed Out Slappy Hours zelfs nog? Toffe platen dat!

1, 039 / Smoothed Out Slappy Hours, en later ook Kerplunk.
Wij vonden het helemaal geweldig dat ze rond de release van Dookie in Nijmegen speelden, vervolgens ging het snel.

Ik hoorde net Love Buzz op Kink DNA en mijn check in de platenkast ‘van welk album die ook alweer was’ leverde de verrassing op dat ik de editie heb met het live album als extraatje. Kan me niet herinneren dat ik die ooit beluisterd heb....

Fijn om af en toe weer eens wat nieuws te ontdekken in m’n collectie!

De laatste dagen dit album weer aan het draaien. Ik vond het nooit echt bijzonder maar wat een heerlijk geweld blijkt het eigenlijk. Opvallendst is hoe goed de stem van Kurt Cobain hier nog is. Kan er niet genoeg van krijgen terwijl ze op latere album (In Utero, Unplugged) vaak irriteert.

Deze was dat toch? Shocking Blue - At Home (1969)

Yup, maar dan had ik lang kunnen zoeken, want die heb ik niet... Niet dat ik het niet waardeer, maar ik heb het domweg niet...

Blijft leuk natuurlijk dat Love Buzz door Nirvana is gecoverd, al ken ik het verhaal er niet achter, hoe en waarom...?!

Puur toeval blijkbaar:



Love Buzz by Nirvana - Songfacts

Leuk! Thanks!!

Leuke plaat, erg leuk, maar - Dat. En de zang is natuurlijk ook dik in orde.

Die drums storen mij in het geheel niet. De muziek heeft een hoog punk-gehalte. En Love Buzz stond niet op het album die ik toen van de Centrale Discotheek had geleend. Er stond geloof ik wel Big Cheese op. Later heb ik alsnog de CD gekocht. En daar stonden zowel Love Buzz als Downer er ook op. Downer is trouwens een heel lekker nummer.

Gemeten naar Amerikaanse maatstaven heb ik dat soundje van Nirvana altijd maar rudimentair en eentonig gevonden. Zeker ook als je het vergelijkt met veel betere, afwisselendere en avontuurlijkere Amerikaanse bands als Meat Puppets, Wipers, Pixies, Thin White Rope en Butthole Surfers. Ook bands als Rein Sanction en Love Battery hoor ik liever dan Nirvana. Nee, ik heb het altijd maar een over het paard getilde band gevonden en daar gaan Nevermind en Unplugged geen verandering in brengen.

Veel is al gezegd over deze plaat, die de alternatieve rock-ijkpunt Nevermind uitgaat. Toch wel heel tof om deze plaat in zijn geheel te horen, omdat ie laat horen dat de invloeden, en Nevermind eigenlijk een soort van afvlakking van die intensiteit was (vooruit, weer teruggepakt op In Utero, en natuurlijk heerlijk uitgebalanceerd met The Beatles-achtige pop-invloeden).

Maar toch, hier hoor je kaal opgenomen sludge. Niet overdreven heavy qua productie of volume, maar wel lomer en beukender dan de band later zou zijn. Muziek voor biermonsters, en grappig genoeg klinkt Cobain hier ouder dan op de meer melodieuze opvolgers. Meer Melvins en Black Sabbath dan The Vaselines en Pixies zegmaar.

Vooral de eerst helft is erg de moeite, ook omdat daar de kiemen van Cobains liefde voor Lennon al te horen zijn (in de eerste momenten van Blew hoor je eigenlijk gewoon een riff die van Rubber Soul of Revolver had kunnen komen, About a Girl heeft de slimme akkoordwisselingen die McCartneys goedkeuring zouden krijgen). En dan is er nog Love Buzz, een kraker van Shocking Blue en heerlijk naar de het hedendaagse rockcircuit getrokken.

De rest van de nummers zijn op momenten catchy, deden het live waarschijnlijk goed, maar blijven als geheel niet echt hangen. Uitschieters zijn voor mij de volgende:
- Paper Cuts - klinkt als iets van Killing Joke, schurkt tegen goth en vroege Metallica aan
- Swap Meet en Mr. Moustache hebben een lekker tempo.
- Op Big Cheese hoor je in de refreinen al de harmonieën die later een grote rol zouden spelen. Gek genoeg doet de rest van het nummer me heel veel denken aan Screaming Skull van Sonic Youth, weet iemand hier meer van? En is die soort van a-ritmische beukende riff iets wat iemand een beetje kan plaatsen (genre, band, gitaarstijl)?

Negative Creep, Scoff, Downer zijn voor mij wat anoniem. Sifting is overbodig want Floyd the Barber staat er al op.

Deze ligt al weken op repeat, door die 89 challenge van mij eens goed de kans gegeven en helemaal gek van sommige liedjes, vooral Love Buzz is geweldig.
Alles klinkt nog lekker ruig en ruw.

Ik ben momenteel 'Heavier than heaven' aan het lezen. Daarom dit album weer eens beluisterd. Toch leuk om te lezen hoe dit album tot stand kwam.