Zoals hier al enkele malen vernoemd, wat een prachtig album heeft Alice afgeleverd, een hele fraaie hommage aan Franco Battiato, die altijd zo verbonden is geweest met haar carrière.
Ik luister zelf inmiddels al bijna 40 jaar naar haar muziek, maar ik denk niet dat ik haar ooit mooier heb horen zingen dan op deze plaat.
Hoogtepunt voor mij “la stagione dell’amore” in een schitterende uitvoering en echt hemels gezongen door deze (inmiddels 68 jarige) engel uit Forli.

Voor mij echt het fraaiste Nederlandstalige concert wat ik (meermaals) ooit bezocht heb!
Een perfecte combinatie van fijne muziek, zang, dans en lichteffecten, waarin je meegezogen wordt in de poëtische teksten, de geraffineerde ritmes, de minutieus uitgewerkte choreografie en de golvende electronisch klanken, die afgewisseld worden met verstilde gitaarintermezzo's en dan alles zo fraai per nummer uitgelicht onder de lichtkunst van Nick Verstand: je waant je in een droomwereld!
Eefje de Visser en haar weergaloze band leveren samen met de geweldige achtergrondzangeressen Aysha de Groot en Wieteke Wijte een heel bijzondere topprestatie.
Heerlijk dat dit nu op vinyl en cd uit gaat komen.

Na een weekje Heimwee op repeat sluit ik me aan bij veel opmerkingen, die hierboven al te lezen zijn.
Wellicht is dit album net wat minder opvallend en verrassend dan de voorgaande kunstwerkjes, maar als je echt goed luistert zit het 'm toch meer in de subtiele details : fijne baslijnen , een net wat frissere synth-sound en al met al een zelfverzekerde Eefje, die haar creatieve universum overziet en uit haar hele oeuvre diverse elementen heerlijk aan elkaar weet te koppelen.
Nog steeds weet zij me erg te raken met haar poëtische en unieke beschouwende teksten, die bewust multi-interpretabel zijn gevat in onmiskenbare heel eigen composities, die vertrouwd voelen en mij echt nooit vervelen.
Hoogtepunt voor mij : "Reizen" dat zich kan meten met haar allermooiste liedjes.
We mogen heel trots zijn op zo'n enorm talent in de Nederlandstalige popmuziek!

Ik sluit me hier zondermeer graag bij aan!
Ook ik zie heel duidelijke paralellen tussen Eefje en Kate, zowel in het creëren
van een volkomen uniek muzikaal universum, waarin
je heerlijk kunt verdwalen, maar ook in de artistieke visuele inkleuring van de live-shows waarin beide ongeëvenaarde talenten dans, licht, ritme, taal en hun muziek zo prachtig samen brengen tot een totaal kunstwerk.

Ondanks de ogenschijnlijk nogal abstracte en soms willekeurig lijkende teksten van Eefje, leer je haar tussen de regels door stiekem steeds een beetje meer kennen als je er wat luistermoeite in stopt.

Is Vlijmscherp helemaal geslaagd? En werkt het als tweeluik met Heimwee? Nee, niet alles op dit album overtuigt, maar ik vind almaar diepere lagen na meerdere luisterbeurten en je hoort ook steeds meer een vrouw die volwassen geworden is en zichzelf en de wereld om haar heen goed kan verwoorden en prachtig bezingen.
Ik weet zeker dat Vlijmscherp pas op het podium helemaal tot bloei zal komen en alle schakeringen op de goede plek gaan vallen, dat bewijst ze keer op keer, samen met haar man en fantastische band.

Wat mogen we heel trots zijn op deze kanjer in de popmuziek van de Lage Landen en ik hoop nog vaak door haar heerlijke creaties verrast te worden!

Aangezien ik een van de uitermate gelukkigen was, die dit onwaarschijnlijk fraaie en onvergetelijke concert mocht bijwonen (vanaf de eerste rij bij het podium ook nog en oog in oog met mijn muzikale heldin! ), heb ik wellicht geen objectieve mening maar kan ik deze registratie wel goed vergelijken met mijn live-ervaring.
Zoals velen begrijp ik de keuze van Kate Bush niet helemaal om dit alleen in audio uit te brengen, want het visuele aspect van dit prachtige concert speelde een enorm belangrijke rol bij wat zich daar in het Hammersmith Apollo afspeelde.
Het blijft gissen naar de precieze redenen;
haar wegen zijn zoals zo vaak ondoorgrondelijk, maar als we dat aanvaarden van dit unieke muzikale genie, dan resteert toch een vrij natuurgetrouw verslag van mijn luisterervaring die magische avond in augustus 2014.
Weliswaar mis ik in de registratie de wisselwerking tussen het publiek en het podium wel heel duidelijk, want dat was misschien wel meest memorabele aan de hele avond : de complete adoratie van de fans voor Kate was meer voelbaar dan enig ander concert waar ik ooit geweest ben en omgekeerd de oprechte trots, liefde en wellicht ook verwondering die van het podium richting publiek kwam, was onbeschrijfelijk indrukwekkend en hartverwarmend.
Hoe deze cd-box dan ook precies geproduceerd en gemixed is, want enig sleutelwerk is hier dus toch wel gedaan (zoals het vermelde Never Be Mine dat niet werd uitgevoerd tijdens het concert), de stem van Kate was wel degelijk 2,5 uur lang kraakhelder ondanks de zichtbare zenuwen bij de eerste nummers, en de KT-Fellowship-band speelde voorbeeldig met een uitmuntende Omar Hakim op de drums.
Al met al voor degenen die helaas niet aan een ticket konden komen voor een van de 22 historische avonden in Londen zeker toch een aanrader en voor allen die dit spektakel mochten mee beleven een mooie herinnering aan een avond die voor altijd in je hart zal blijven!

Fraai en vooral confronterend album van Aysha de Groot over het ondergaan van haar preventieve maagverwijdering en alle emoties die daarbij komen kijken en de zelfacceptatie na deze zware ingreep.
De teksten zijn donker en niets verhullend, zoals ook de albumhoes, waarin/op ze zich kwetsbaar opstelt en die pijnlijk duidelijk maken wat ze heeft moeten doorstaan.
De muziek is vooral elektronisch met hier en daar wat gitaarklanken en opvallende speelse ritmes van drummer en producer Nicky Hustinx, waarbij de connectie met Eefje de Visser van deze beide muzikanten ook duidelijk is.
Gedurfd en zwaar van Meis om deze episode in haar jonge leven zo in een kunstwerk te vatten!

Inmiddels is er al veel gepost over dit nieuwe album van Steven Wilson, de meningen lijken wederom verdeeld, zoals te verwachten bij een artiest die al zo een enorm eclectisch oeuvre heeft vervaardigd de afgelopen 30 jaar.
Aangezien ik een jaartje ouder ben dan deze muzikale duizendpoot en met nagenoeg dezelfde muziek ben opgegroeid in mijn middelbare schooltijd, herken ik vaak de bronnen waar hij uit put.
Bij the Harmony Codex denk ik dan meteen terug aan de eerste vinyl-platen die ik kocht, namelijk JeanMichel Jarre, Vangelis en met name Tangerine Dream en dat gecombineerd met wat Cure en Peter Gabriel, zelfs een lichte hint van the Dreaming van Kate Bush.
De electronica voert hier duidelijk de boventoon, net zoals op the Future Bites.
Ik kan daar prima mee leven, aangezien THC deze synthesizer-tapijten lekker combineert met diverse creatieve en dwingende ritmes van drums en bass, af en toe een fraaie inkleuring met een veelheid aan instrumenten en als toetje enkele fijne gitaarsolo's voor de prog-nerds.
Al met al ben ik dus dik tevreden met dit sonische spektakelstuk, dat bovendien echt fantastisch klinkt op een goede geluidsinstallatie, dankzij de uitstekende productie- en mixkwaliteiten van workaholic Wilson!