Simpelweg de Pop Bijbel.

Mijn favoriete Minogue album. Heeft die trance-achtige electronica sound van de jaren ‘90 waar ik nooit genoeg van kan krijgen. Daarnaast vind ik de cover art ook een van de besten ooit; de gehele album shoot is even legendarisch.

Ik ben persoonlijk niet de grootste fan van Maans muziek, maar nadat "Naar De Maan" en "Sowieso Overhoop" waren uitgebracht, twee singles die een nieuw geluid introduceerden, had ik enige hoop voor dit album. "Leven" vond ik niet bijster interessant of sterk als lead single, maar is in het geheel van dit album een van de beste nummers. Dat zegt eigenlijk al genoeg.

Jammer genoeg is de rest van het album nogal een sleur van saaie, zoetsappige ballads en een paar willekeurige radiohits (wat draagt "Blijven Slapen" in hemelsnaam bij?). Oftewel: je standaard Maan album. Niets spannends, geen vooruitgang. Dat is extra jammer deze keer, omdat er wel meer aandacht besteed lijkt te zijn aan het vormen van een consistent visueel pakket.

Een misser!

Heel erg aangenaam verrast.

Een dynamische pop plaat die er niet voor terugdeinst om zo nu en dan haar tenen te dippen in een wat experimentelere sound. Zonder twijfel haar toegankelijkste werk tot nu toe, maar daar hoeft niets mis mee te zijn als het werk zelf solide is — en dat is hier het geval.

Hoogtepunten zijn Dans Mij Naar Huis, Soms, Nooit Meer Spijt en Jupiter. Persoonlijk heb ik minder met de BLØF samenwerking, die ik wat saai vind. De Diepte heeft ook zijn beste tijd gehad, ook al vind ik dit zeker geen slecht nummer.

Zeer, zeer zeker een geslaagd album, al helemaal voor iemand die dol is op popmuziek.

Ik ben niet zo onder de indruk van deze plaat, die ik vooral als "eentonig" zou beschrijven. In principe is daar niet heel veel mis mee, maar ik mis toch echt een aantal uitschieters, of bangers, hier. Nu blijft het vooral wat simpel, zowel qua productie als qua songteksten.

Taylor Swift heeft de neiging om bepaalde thema's voortdurend te herhalen in haar muziek en dat gebeurt ook hier weer. Midnights heeft daardoor eigenlijk weinig nieuws te vertellen. Het jammere is dan niet eens dat je niets nieuws over Taylor leert, maar vooral dat sommige teksten simpelweg kinderlijk en stuntelig zijn. Ik kan bijvoorbeeld geen enkel excuus bedenken voor de stroom aan word vomit die op Anti-Hero te vinden is, één van de betere songs op het album:

Did you hear my covert narcissism
I disguise as altruism
Like some kind of congressman?

Het zou haar dus wellicht goed doen om nieuwe samenwerkingen aan te gaan met ervaren songwriters.

In het algemeen vind ik dit vooral een erg veilig en oninspirerend werk, verteld en geschreven door een miljonair die misschien gewoon niet heel veel meer te zeggen heeft. Dat kan ik beter verteren wanneer de nummers simpelweg plezier vieren of wat steviger in elkaar steken qua songwriting en productie, maar dit voelt vooral als een makkelijk verteerbaar product voor haar onstopbare fanbase.

En dit is een volledige sidenote, losstaand van de review, maar ik zou het waarderen als het kapitalistische randje iets van Taylor Swifts album promotie campagnes geschuurd zou kunnen worden; haar merchandise store is echt een walhalla van wegwerpprullaria en de tientallen unieke versies van de LP dragen alleen maar bij aan overconsumptie.