Goed album, idd stijl Joy Division. Ook al bereiken ze (uiteraard ) dit niveau niet. Ik vind de stem van de leadzanger soms wat irritant lui. Ik heb wat live opnames gezien en dan komt t beter uit de verf. In mei ga ik het zelf ervaren in Doornroosje.

Oh yes, op record Store Day deze plaat gekocht, mooi blauw vinyl. En wat een heerlijke plaat is dit. In '88 was ik al er verknocht aan, maar omdat band niet zo aan de weg timmerde, beetje uit oog verloren. Tot aan RSD 2023. Heerlijk!

Het ene na het andere nummer rijgt zich letterlijk en figuurlijk aan een. Domino is het bekende nummer, maar vergeet zeker the eyes of Texas en the candy song bijv. niet. Ach eigenlijk is elk nummer raak.

Ik weet nog dat ik in de platenzaak stond in '82 en deze plaat kocht. Het zijn van die momenten die je altijd bij blijven. Aanbevolen door een vriend van mn broer, wist ik eigenlijk niet wat ik ging kopen. En dat van mijn zakgeld dat als 14-jarige mn enige inkomen was. Dat moest dus goed besteed worden. "goeie plaat hoor" zei de verkoper nog. Nou, ik waagde de gok. Eenmaal thuis boven op de platenspeler gelegd. De eerste keer dat ik m luisterde was ik nog niet onder de indruk. Maar ja, ik had er 25 gulden voor betaald en dus moest ie gedraaid worden. En gelukkig maar want na een paar keer luisteren ontluikte een schoonheid die ik tot op de dag van vandaag niet kan omschrijven. ik kon er geen genoeg van krijgen. Het opzwepende titel nummer, de betovering van Someone somewhere, de politieke baggage van King is white en het hoogtepunt (voor mij) in Hunter and the Hunter, waarin de synth-solo van Herbie Hancock me nog nog altijd kippevel oplevert.
Hoe vaak ik deze plaat heb g draaid, geen idee. Er zijn platen, daar moet je voor in de stemming zijn. Voor NGD is elke steeming goed, elk moment, altijd. De beste plaat ooit gemaakt..