Dit stijgt dus ver boven het vaak middelmatige niveau van de bekende topartiesten, het is ook een totaal ander concept, niet om een ‘markt’ te bedienen, het gaat hier puur om de muziek een albums met veel durf en avontuur, voor een ander publiek niet met een doorsnee muzieksmaak daarvoor is het teveel … jazz. Het heeft wel wat tijd nodig hebben om te rijpen, soms met stukjes en beetjes over een langere periode, het is ook hier en daar wat druk (complex) en ambitieus, ik hou zelf van wat rustigere muziek, maar zeker ook een stap verder dan het vorige album … een stuk minder ‘statisch’. Mooist, het lange openingsnummer, met een fraaie opbouw.
Deze gaat toch wel op mijn lijstje van albums van dit jaar.

the quietus in een recensie, wel zo een beetje de kern:
Hoewel Afrobeat en highlife duidelijk de belangrijkste invloeden zijn, hebben Bideau & co. iets gecreëerd dat lijkt op een werkelijk verkennende wereldmuziek, schatplichtig aan bijna alles maar niet overdreven afgeleid van iets – de denkbeeldige anthems van een onbekend land.

Zeer geslaagd live-album van La Rani. De sfeer in de zaal is zelfs thuis voelbaar. De nummers van haar vorige album Ghosts komen (nog) beter tot hun recht, eigenlijk stukken beter, muzikaler en met meer spanning en overgave.

Al een aantal keer met veel plezier naar geluisterd, van het ene in het andere nummer, je wilt ook de rest horen. De uitsluitend instrumentele uitvoering staat als een huis, met een sterke opbouw, het is niet zomaar een deuntje. Melodie en ritme vervlochten in subtiliteit. Een heerlijke blend met een vleug psychedelica in Zuid-Amerikaanse sferen.

Jenny Hval is een bijzondere eigenzinnige performer, dit is weer van hoge kwaliteit. De productie is erg fraai, de ambient soundscapes, de electro-orkestraties, maar het is vooral de dromerige sensuele stem en hoe ze die gebruikt.

Einaudi, Beving de gasten die zonder veel airplay maar juist via streaming in opmars een miljoenenpubliek konden bereiken. Einaudi was voor de grote bekendheid al wat langer actief, Beving kwam in 2015 uit met zijn eerste album en werd al snel veel gestreamd via Spotify. Een wat bredere erkenning kwam voor Beving pas later, want werd aanvankelijk niet al te serieus genomen. En nu is er dan een album samen met Maarten Vos, inmiddels in bepaalde kringen ook geen onbekende meer.
Ik vermoed dat de inbreng van Vos, electronica bevat, maar ik hoor ook viool/cello en door een subtiele inbreng zorgt het zowel voor een wat geheimzinnige en uiterst dromerige sfeer zonder dat het al te week of herkenbaar wordt, daarvoor zijn de composities gewoon te goed en door een spannende opbouw met een goed getroffen gelaagdheid echt wel bijzonder.
Met dit boeiende album gaat Beving een stap verder dan Einaudi die wat mij betreft wat is blijven hangen in zijn meditatieve pianospel.

Richter exploreert verder, zet hier de puntjes op de i. Afwisseling tussen eigen interpretatie van klassieke klanken (zeg maar piano/strijk-arrangementen) en elektronische stukken vervlochten met fieldrecordings/soundscapes. Raakt de ziel!