Heel bijzonder album van de Deens-Vietnamese jazzpianist Niels Lan Doky. Het album is een crossover tussen (Scandinavische?) jazz en Vietnamese en Chinese muziek. En dat is prachtig gelukt. Het album is zeer gevarieerd en geweldig gearrangeerd. Cliché's worden vermeden, de twee verschillende stijlen gaan helemaal in elkaar op en daar komt daadwerkelijk iets nieuws uit. Van zeer gevoelige ballads, tot hele bombastische stukken met bijdragen van het nationale orkest van China.

Het album is helaas niet over de gehele linie van hetzelfde niveau, maar op de best geslaagde stukken is de term 'hemelse muziek' van toepassing. Het hele album doet zeer licht/verlichtend aan. De jazz zit dan ook ietwat in de lounge-achtige klanken, zonder dat het al te kitcherig wordt. (Wellicht hier en daar toch een beetje, op de ietwat mindere momenten, anders 5*).

Mijn favoriete nummers zijn die waarin zangeres Thanh Lam meedoet, nummer 2 Một Thoáng Tây Hồ en het slotnummer 9 Smiling Sea. Volgens Wikipedia is Thanh Lam 'one of the four divas of Vietnam'. Haar geweldige stem maakt mij nieuwsgierig naar haar verdere werk en wie die andere drie diva's dan wel niet mogen zijn. Tijdens die nummers ook prachtig begeleid door Niels Lan Doky op piano, die zijn dubbele afkomst heeft weten om te zetten in een toverachtig album. Zijn eigen pianospel komt het best tot zijn recht in het geweldige 11 minuten durende 'centrum' van het album, Dreaming with Open Eyes en het avant-gardistische stuk Tidal Wave.

Vanavond draaide ik 'The Elements' van Joe Henderson (& Alice Coltrane) en daarin hoorde ik behoorlijk wat overlap met dit album. De saxofoon, drums en baslijnen , maar ook de afwisseling van dynamiek tussen 'vol gas' en sferische soundscapes, tussen melodieus en compleet losgeslagen, en zelfs de geluidseffecten (bijzonder voor een album uit 1974). Beide albums brengen je in hogere sferen, al is het bij TMV eerder een inferno en bij Henderson wat meer alsof je door de ruimte vliegt.

Het wordt vaak zo genoemd, maar als je het mij vraagt maakt The Mars Volta absoluut geen progrock. Er is geen enkele progrockband die ik kan verdragen en dit staat er voor mijn gevoel mijlenver van af. Als je er al een stickertje op moet plakken vind ik de termen fusion/free-jazzrock/avant garde eerder van toepassing. The Mars Volta ligt voor mijn gevoel heel dicht bij de freejazz van artiesten als Albert Ayler en Alice Coltrane, maar dan met rockinstrumenten als basis.

Ik vind Jon Theodore ook geweldig bij QOTSA, Flea en Frusciante zijn in mijn ogen artistiek onderschat door de latere commerciële muziek van de Peppers, en het is inderdaad aan Omar te danken dat ze bij The Mars Volta alle remmen los mochten gooien. Ik vermoed dat het ongeveer 50/50 is wat betreft de invloed van Omar op de partijen van de andere artiesten. Ik weet wel dat voor Frances the Mute hij met iedere muzikant afzonderlijk is gaan zitten met zijn idee, om dit samen met de muzikant zelf uit te werken. Wellicht dat de recente documentaire 'Omar & Cedric' hier meer licht op werpt. Heb je die toevallig gezien?

De blaaspartijen van Adrian Terrazas zijn haast niet te orkestreren, dat is toch behoorlijk improvisatie en gaat meer om het geluid. Het grappige is dat hij in de geest van Albert Ayler speelt, wiens muziek ik pas recentelijk heb leren kennen, nu bij terugluisteren van The Mars Volta hoor ik opeens de overlap. (met name op Amputechture)

Dan zijn er nog de geweldige keyboardpartijen van Owens, die zo ragfijn in de muziek van The Mars Volta passen en het echt naar een hoger plan tillen voor mij. Het is voor mij geen toeval dat ik de albums die na zijn vertrek in 2008 zijn uitgekomen niet veel meer aan vind. (Misschien komt dit mede doordat ik zelf piano speel)

Maar hiermee val ik een beetje in herhaling. Het is ook meer een persoonlijke conclusie dat deze artiesten voor mij belangrijker zijn geweest dan ik in eerste instantie had verwacht voor wat ik aan The Mars Volta zo goed vind. Dat komt echt door het nieuwe album en de hernieuwde luisterbeurten voor de oude albums. Dit nieuwste album krijgt trouwens zeker nog een kans om te groeien.