Er zijn altijd van die bands die je als ‘prog head’ eigenlijk goed zou moeten vinden, maar die op een of andere manier je toch niet weten te raken. Flower Kings en Yes zijn in mijn geval goede voorbeelden.
Big Big Train was ook altijd een prima voorbeeld van een band die op papier in mijn straatje zou moeten passen, maar hoe vaak ik het ook probeerde, de spreekwoordelijke klik bleef uit.

Tot nu dan! Wat een magnifiek album. Het concept, de uitwerking van de teksten, de geweldig gevarieerde muziek, de prachtige finale, álles klopt aan dit album.
Het is nog vroeg in het jaar, maar dit is absoluut ‘album of the year’ materiaal.
5 sterren.

Opgedragen aan overleden bandlid Liam Davison. Dat dit voor de band een aangrijpende gebeurtenis is geweest, wordt volkomen duidelijk middels deze prachtige cd (helaas geen lp) die dan ook is opgedragen aan Liam.

De vorige (Sight of Day) vond ik wat minder dan de plaat daar weer voor (Dressed in Voices), maar deze is even goed zo niet beter.
Door de voelbare emotie om de verloren kameraad heeft White Rainbow net wat meer urgentie dan zijn voorgangers, en is daarmee een passend afscheid geworden voor Liam.

Met White Rainbow (de titel track) leveren ze hun langste epic tot op heden af, en wat voor 1!
Verder geen vul materiaal te bekennen, alle nummers zijn raak.
Persoonlijke favorieten (afgezien van de titel track) zijn The Undertow, Western Skies en Run for the Sun.

De bonus cd is ook zeer de moeite waard, doet nauwelijks onder voor de main cd.