Er zijn altijd van die bands die je als ‘prog head’ eigenlijk goed zou moeten vinden, maar die op een of andere manier je toch niet weten te raken. Flower Kings en Yes zijn in mijn geval goede voorbeelden.
Big Big Train was ook altijd een prima voorbeeld van een band die op papier in mijn straatje zou moeten passen, maar hoe vaak ik het ook probeerde, de spreekwoordelijke klik bleef uit.

Tot nu dan! Wat een magnifiek album. Het concept, de uitwerking van de teksten, de geweldig gevarieerde muziek, de prachtige finale, álles klopt aan dit album.
Het is nog vroeg in het jaar, maar dit is absoluut ‘album of the year’ materiaal.
5 sterren.

Opgedragen aan overleden bandlid Liam Davison. Dat dit voor de band een aangrijpende gebeurtenis is geweest, wordt volkomen duidelijk middels deze prachtige cd (helaas geen lp) die dan ook is opgedragen aan Liam.

De vorige (Sight of Day) vond ik wat minder dan de plaat daar weer voor (Dressed in Voices), maar deze is even goed zo niet beter.
Door de voelbare emotie om de verloren kameraad heeft White Rainbow net wat meer urgentie dan zijn voorgangers, en is daarmee een passend afscheid geworden voor Liam.

Met White Rainbow (de titel track) leveren ze hun langste epic tot op heden af, en wat voor 1!
Verder geen vul materiaal te bekennen, alle nummers zijn raak.
Persoonlijke favorieten (afgezien van de titel track) zijn The Undertow, Western Skies en Run for the Sun.

De bonus cd is ook zeer de moeite waard, doet nauwelijks onder voor de main cd.

Geweldige plaat nog steeds, alleen het concept heb ik altijd nogal vaag gevonden.

AI maakt er wel chocola van:
"The city was cast in the bruised purple of twilight as Zero sat on the edge of the tall grass, watching the fireflies flicker like dying stars. He felt like a tourist in his own life, a boy who had lived a thousand years before his eighteenth birthday. In his pocket, he carried a silver charm of Starlight, a reminder of a girl named June who had once promised him that the world wasn't as empty as it felt.
He remembered the morning clearly—the Dawn that felt like a beginning. They had driven his beat-up car toward the edge of the world, screaming lyrics at the sky until their throats were raw. For a moment, the "Infinite Sadness" he carried felt light, almost like hope. They were the Disarmed, the ones the world forgot, finding a strange majesty in their own isolation. June had looked at him, her eyes bright with a manic energy, and whispered that they were "Bullet with Butterfly Wings"—beautiful, volatile, and trapped in a cage of their own making.
But as the sun began to sink, the "Galapogos" of their shared world started to drift apart. The "Thru the Eyes of Ruby" filter they saw the world through began to crack. Silence replaced the feedback of the radio. By the time the "Thirty-Three" suns had set, June was gone, leaving only the scent of lilies and the cold reality of the "Tonight, Tonight" that would never actually arrive.
Now, under the "Muzzle" of a heavy sky, Zero looked at the moon. He wasn't angry anymore; the rage had burned down into a soft, glowing ember of melancholy. He realized that the "Cupid de Locke" had never intended for them to stay together. They were just two ghosts passing through a "Beautiful" dream. As the first notes of the night’s crickets rose like a lullaby, Zero lay back in the grass. He closed his eyes, finally letting the "Farewell and Goodnight" of the day wash over him, knowing that tomorrow he would wake up and do it all again."