Oh, dit zeg. Hoe kom ik hier eigenlijk? In de tijd dat ik af en toe de krantenwijk van mijn broer mocht fietsen, omdat hij weet ik wat, ziek was, of moest leren, of iets.
Vond het wel magisch klinken hoor, maar dat was dan ook alleen maar 'Seasons'. De rest van dit album kende ik pas een jaar of 20 later en toen was het allemaal al diep verschrikkelijk. Maar voor dat Seasons, waar ik dus als 12 jarige wel van onder de indruk was, heeft dit album toch waarde.

Soms lees je wel eens van die opsommingen van wat dan de Zeven Moderne Wereldwonderen worden genoemd, en dan staan daar dingen in als de Oosterscheldedam, of de Eiffeltoren of zoiets. Nooit zie je daar The Rolling Stones staan in zo'n rijtje, terwijl dat toch prima zou passen.

De overgebleven drie Stones zijn samen zo'n 250 jaar oud, maar weten toch weer met een meer dan degelijk album op de proppen te komen. Het is geen tijdloos meesterwerk, maar dat kan je ook helemaal niet verwachten. 999 van de 1000 albums zijn geen tijdloze meesterwerken. Erg goed is dit wel hoor, al heb ik het net pas één keer beluisterd. Het is nooit precies mijn genre geweest, dat bluesrock, rockrock en poprock gedoe van The Stones, maar vaak kan ik het heel goed luisteren, en dat is dit keer niet anders.

Doorgaan, vooral doorgaan.

Min of meer de *herstart* van de carrière van David Bowie, na zijn, in mijn ogen vreselijke, debuut. Ook dit album heet David Bowie, dus zelf zag hij het wellicht ook als een herstart, maar daar durf ik geen hand voor in een vuur te steken.
Net deze dagen komt het bericht dat er een nieuw album komt met tien liedjes van Bowie nog voor het eerste album dat hij onder de naam David Bowie uitbracht. Dat album dat ik dus vreselijk vind. Maar dat terzijde.

Dit album is wel goed. Het is vooral ook heel erg jaren '60, met dromerige liefdesmuziek en vreemde trips. Bowie voelde de tijdgeest heel goed aan. Dat bleek later een kenmerkende eigenschap van hem te zijn. Bowie is de vleesgeworden trendvolger, en daar is niks mis mee zolang je de trends weet te beheersen en te domineren.
Op dit album staat natuurlijk Space Oddity. Dat is wat later A Forest werd voor The Cure. Een lied dat helemaal niet meer typerend is voor het gehele oeuvre, er eigenlijk behoorlijk buiten valt, en toch Het Stempel. Bowie is alles en nog wat, maar het begint allemaal met Space Oddity. Natuurlijk ook met andere liedjes, goede liedjes, prachtige liedjes, maar Space Oddity is het Startsignaal. Vanaf dat moment schiet de carrière en de muzikant naar onpeilbare hoogten, om eigenlijk nooit meer terug te keren op aarde.

Nou ja. Ik wilde eigenlijk zeggen dat ik dit album dus een prima start van 's mans muzikale loopbaan vind. Luister er nog graag naar. Buiten Space Oddity springen vooral Letter to Hermione en Memory of a Free Festival er boven uit.

stem geplaatst

Haha, jaren geleden, vele jaren geleden, toen ik net een CD-speler had, het was ergens eind jaren '80 of begin jaren '90. [edit: zeker begin jaren '90. Ik kocht de speler in februari 1991. Eind jaren '80 valt dus gewoon af]
Dan wil je natuurlijk CD-tjes hebben om van je mooie dure aanwinst te genieten. Mijn eerste CD was "Kaleidoscope" van Siouxsie ATB. Mijn tweede was van David Bowie, heel goedkoop dus gelijk gekocht. Het was deze.
Ik kende alleen wat hits van Bowie, was nog niet echt toe aan het ontdekken van zijn oeuvre (dat kwam pas veel later), maar 'Heroes', 'Let's Dance', 'Ashes to Ashes', 'China Girl' en 'This is not America' vond ik geweldig.

Dus terug op mijn studentenkamertje gelijk dit in de monsterlijk grote CD-speler gestopt.

Man, wat was ik blij dat er geen medestudenten bij waren. Ik wist niet wat me overkwam. Was dit Bowie?
Dit album heeft ervoor gezorgd dat het enkele jaren langer duurde voor ik me verder in zijn oeuvre durfde verdiepen. Ben eerst andere muzikale paden gaan volgen.

Ik vond dit gewoon rommel. En ik kan me niet voorstellen dat ik daar nu anders over denk, maar de CD heb ik al een jaar of 30 niet meer in bezit, en gehoord. Dus stem ik maar niet.

Elke band moet ergens beginnen. The Cure begon hier (of eigenlijk al iets eerder). Hoekige postpunk met eenvoudige muziek, maar toch al volwassen teksten.
Robert Smith, tegen wil en dank ooit zanger geworden, heeft al zijn vaste snerpstem, en de muziek is in elk geval anders dan van tijdgenoten. Gelukkig experimenteerden ze nog verder, want het grote goud dat ze in zich hadden, dat Smith in zich had, was nog niet gedolven.

En dan zijn we bij het (voorlopig?) laatste album van The Cure.
Het was heel lang stil na hun vorige studioalbum, en dat mocht ook wel want enige schaamte was op zijn plaats, maar zo ongeveer een kleine tien jaar geleden kwamen dan de geluiden dat er aan een nieuw album gewerkt werd. Uiteindelijk bleek dat nog jaren en jaren en jaren in beslag te nemen, maar eind 2024 was er dan eindelijk Songs of a Lost World.
Voor velen was het niet heel verrassend meer, want er was al redelijk wat van live gespeeld geworden, en zoveel liedjes staan er verder niet op. Ik, iemand die toch niet heel actief altijd naar het nieuwste op zoek is, kende zelfs al zeker drie van de acht liedjes.
Ze bevielen me gelukkig wel.

Weer een album dat een geheel vormt, een overkoepelende sfeer uitademt (al valt wat mij betreft Drone:Nodrone er wat buiten (zeker geen minder liedje overigens)).

Op dit album hoor je echt dat The Cure oud is geworden, en dat zingt Robert natuurlijk, maar je hóórt het ook. Kan niet precies zeggen waarin dat zit. Niet alleen in de teksten, maar misschien in de intense melancholie, sterker dan ooit tevoren, die in de muziek zit.
Op Bloodflowers was het nog melancholie van veertigers. Speelse melancholie. Hier is het een keihard dichtgeslagen deur naar voorbije tijden.
Waar je op vroege albums nog wel het idee had dat Robert alleen zong over de dood, verlies enzo, merk je nu dat hij zingt over de *ervaring* van de dood, verlies enzo. Het is geen jeugdige/middelbare flirt meer, het is realiteit. Robert is oud geworden, The Cure is oud geworden.
En wij, liefhebbers van het eerste, of zoals in mijn geval tweede, uur, zijn samen met ze oud geworden.
It's all gone.

Er schijnt nog een album in de pijplijn te zitten. We zien wel of dat ooit nog komt. Het mag van mij, het hoeft niet meer. Dit album is een waardige afsluiter van hun oeuvre.

Ik weet nog dat ik indertijd hoopte op een echte topplaat als afsluiting van hun oeuvre, want ik had echt het idee dat er hierna niets meer zou komen. Dat idee bleef anderhalf decennium hangen, maar is gelukkig gelogenstraft geworden.
Net als de hoop op een topper gelogenstraft werd, want dit is toch echt de minste studioplaat van allen.
4:13 Nightmare is wat goedkoop, maar zo voelde het wel in die tijd.

Uiteindelijk ben ik nog wel eens naar wat liedjes wezen luisteren. De opener, Underneath the Stars, is wel ok, maar lijkt ook wel een pastische. Verder kan ik Freakshow wel pruimen. Sleep When I'm Dead heeft wel een lekkere flow en het enige dat ik echt goed vind is The Scream. Gelukkig toch nog één echt goed nummer op deze plaat. Soms draai ik hem nog in zijn geheel, maar dat wordt met het jaar somser.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Tijdloos meesterwerk.

Vaak toch wel onderschat, en afgedaan als een reprise van "Disintegration", terwijl dit natuurlijk een klasse beter is dan dat genoemde album. Geen zoete opvullers.
Niet alleen muzikaal, maar ook tekstueel is dit een gigant.
Staan niet veel liedjes op, maar als je toch naar "Watching me fall" luistert en niet de aftakeling voelt, niet voelt hoe het allemaal eindigt...

En dan daarna, nog mooier, "Where The Birds Always Sing". Zelden een tekst horen zingen waar ik me zo in kon voelen. De wereld is niet rechtvaardig of onrechtvaardig. De wereld is niet eerlijk of oneerlijk. De wereld is zoals het is, en doe het daar maar mee. Noem het nihilisme, noem het fatalisme, noem het Robertisme, Bobisme als je dat prettiger vindt klinken.

"The Loudest Sound" kan me tot tranen beroeren als ik in de juiste bui ben, en helaas ben ik dat steeds vaker. Wat een dijk van een maagstomper. Dat lied weet precies waar het gevoel zich bevindt.

En de afsluiter "Bloodflowers". Eigenlijk een simpel ja/nee tekstje. Steeds iets zingen en dan het tegenovergestelde zingen, maar het komt bij mij altijd aan. Ook door de ijzersterke muziek die er de grondslag van vormt.

Ja, dit album, dit is voor mij echt één van de toppers van het oeuvre van de The Cure. Heerlijk om dit regelmatig te draaien.

stem geplaatst

Gekregen toen ik 24 jaar oud werd, overmorgen alweer 34 jaar geleden. Als ik tien jaar nadat ik dit album kreeg geboren zou zijn geworden, zou ik overmorgen zo oud zijn als dat ik was toen ik dit album kreeg.
Om ook maar eens wat semi-ingewikkelds te schrijven.

Gelukkig ben je nooit te oud voor The Cure. Eigenlijk kun je er volgens mij alleen maar te jong voor zijn.

Dit album is goed, maar toch kan ik het niet tot mijn persoonlijke favorieten rekenen, omdat er teveel verschil zit in kwaliteit. Van de twaalf liedjes zijn er 6 weergaloos, 3 goed, 2 matig en eentje ronduit vervelend.

Weergaloos:

"Open"
"Apart
"Deep Green Sea"
"A Letter To Elise"
"Impossible Things"
"End"

Goed:

"Doing The Unstuck"
"Trust"
"Cut"

Matig:

"High"
"Friday I'm In Love"

Ronduit vervelend:

"Wendy Time"

Het grootste probleem dat ik ervaar bij het beluisteren van dit album is dat ik er geen geheel in zie. De liedjes hebben allemaal een andere sfeer. Het is geen eenheid zoals bijvoorbeeld Seventeen Seconds, Faith, Pornography, Disintegration, Bloodflowers of Songs of a Lost World. Gevoelsmatig voor mij dan in elk geval.

Het Meesterwerk. Het Album der Albums. De Beste Plaat Ooit.

Het zal allemaal, ik ga dat niet betwisten, gewoon omdat het geen zin heeft.

Dit is een heel goed album, maar voor mij zeker niet het beste van The Cure. Niet het slechtste ook natuurlijk.

Wat mij erg goed bevalt is kant B (ik ken dit nog voornamelijk als elpee, en een elpee had twee kanten). Dat begon dan met "Prayers For Rain", "Same Deep Water As You" en "Disintegration". Deze drie songs zo op rij zijn het beste van deze plaat. Deze drie songs op rij zijn het beste van The Cure. Deze drie songs op rij zijn het beste uit de hele pophistorie. Echt, zo magistraal.

Maar dat is dus niet het hele album. Op de A-kant staan ook nog suikertaarten als "Pictures Of You", "Lovesong" en "Last Dance". Dat is de reden dat ik vaak de CD begin met "Lullaby", dat overigens wel leuk, maar ook niet heel gedenkwaardig is.

Hier ook een verschil met de elpee en de CD: Op die laatste staan ook "Last Dance" en "Homesick". Met name die laatste voegt echt iets toe. Voor vele anderen zal die eerste ook iets toevoegen, maar ik ben die vele anderen niet.

Het begin van dit album, met Closedown, dat is weer van weergaloze klasse. The Cure kan dat vooral heel goed: een album beginnen met een knaller die tot in de eeuwigheid blijft boeien.

Ondanks de zoete missers is dit toch wel één van de beste platen van de The Cure.

Een heel divers album, en, na hun doorbraak naar het Grote Publiek met The Head On The Door, een stevige opvolger die de diversiteit van de band in volle pracht laat zien.
Het opent met, naar mijn mening, één van de mooiste albumopeners uit de pophistorie: "The Kiss".
Een echt opbouwnummer. Begint met één instrument (nou ja, twee eigenlijk), dan nog eentje, dan nog eentje enzovoorts, en dan komt Robert Smith verontwaardigd meezingen. Simpele tekst, niet te lang en geweldig indrukwekkend.

Ook staan er de nodige catchy popsongs op dit album, waaronder natuurlijk "Catch" (de hitsingle) en het legendarische "Just Like Heaven", dat door sommige de ultieme popsong wordt genoemd.
Naast de popsongs staan er ook wat meer trip-achtige liedjes op, als "The Snakepit" dat lekker duister dampt en "Like Cockatoos" dat meer een beetje paranoïde klinkt. "Icing Sugar" mag daar ook bij gerekend worden.
De boze The Cure komt aan bod in met name "Fight" en "Torture" en "Shiver and Shake". De romantische The Cure is dan weer verantwoordelijk voor bijvoorbeeld "A Thousand Hours" en "One More Time".
"Hot, hot, hot" is een beetje een buitenbeentje, op dit album en in hun hele oeuvre. Het zou niet misstaan hebben op het latere album Wild Mood Swings. Geen favoriet van mij, maar soms kan ik het wel goed hebben. Het enige dat ik echt nog steeds niet trek is, gek genoeg, een favoriet van velen: "How Beautiful You Are". Een enorme lap tekst die me nergens raakt en dat op een veel te zoetsappig melodietje.

Ooit, vlak na verschijnen, kocht ik dit op elpee. Daar stond ook nog "Hey You" op. Maar in de jaren '90 verving ik de versleten elpee voor een CD. Daar stond "Hey You" niet meer op. Ik miste het niet, en vergat ongeveer het bestaan ervan, tot ik er enkele jaren geleden zomaar ergens mee geconfronteerd werd. Jammer dat het niet op de CD staat (zal wel met maximale tijdsduur op CD te maken hebben gehad), maar echt missen doe ik het nou ook weer niet. Een lekker niemandalletje.

Een prima album, met lekkers te over, maar zelf houd ik toch meer van albums die een eenheid uitstralen, terwijl dit eerder de etalage van een snoepwinkel is waar de zoute trekdroppen gewoon naast de kersenbonbons en de kaneelstokken liggen.

Edit: op een eerdere pagina een mededeling uit 2017, ik meen van dazzler, dat Hey You inderdaad op de vroege uitgave's van de CD is weggelaten wegens ruimtegebrek.

Dit is eigenlijk niet een officieel 'studioalbum', maar een compilatie van verschillende singles en weet ik wat. Mij maakt dat niet uit, wel jammer dat ik dit niet voor "The Head on the Door" gezet heb, want het hoort er duidelijk voor, wat geluid betreft. Nou ja.

Lekkere serie liedjes die duidelijk de 'poppy' kant van de band laten zien, hoewel met "Lament" nog even de donkere kant aangestipt wordt.
Op dit album is het vooral de lekker luchtige sound, en de toch trippy aangezette ritmes die er een lekker luchtig zomerplaatje van proberen te maken.
Maar dan weer - het al genoemde - "Lament", dat even de party komt poopen.

Voor mij zijn ook wel Lovecats en Lament de toppers, maar het onbekende "Speak My Language" kan mij ook altijd weer helemaal bekoren.
Gewoon een lekker tussendoortje dat geen studioalbum mag heten, maar het stiekem eigenlijk wel is.

stem geplaatst

(reactie op ander bericht)


Heel creatief album met verschillende emoties, eigenlijk een Wild Mood Swings avant la lettre, maar wel beter dan dat latere album. Vrolijk zoals The Cure zelden is in Bananafishbones, en zwaar op de hand in bijvoorbeeld The Top. Beide kanten van de band kan ik overigens waarderen. Op dit album, dat zoals eerder al gezegd is, voornamelijk een soloproject van Robert Smith is, gaat hij wel helemaal zonder remmen de bochten door, en het is goed dat het bij een eenmalig project is gebleven, want het kan ook helemaal van koers raken als je dit doet. Eigenlijk is dat ook precies wat bij bepaalde nummers op het latere, heb je hem weer, Wild Mood Swings is gebeurd.
Maar hier niet, hier is de balans prima.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst