menu

David Bowie - Aladdin Sane (1973)

mijn stem
3,94 (568)
568 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: RCA

  1. Watch That Man (4:25)
  2. Aladdin Sane (1913-1938-197?) (5:06)
  3. Drive-In Saturday (4:29)
  4. Panic in Detroit (4:25)
  5. Cracked Actor (2:56)
  6. Time (5:09)
  7. The Prettiest Star (3:26)
  8. Let's Spend the Night Together (3:03)
  9. The Jean Genie (4:02)
  10. Lady Grinning Soul (3:46)
  11. John, I'm Only Dancing ['Sax' Version] * (2:45)
  12. The Jean Genie [Single Mix] * (4:07)
  13. Time [Edit] * (3:43)
  14. All the Young Dudes [Mono Mix] * (4:12)
  15. Changes [Live at Boston Music Hall, 1 October 1972] * (3:20)
  16. The Supermen [Live at Boston Music Hall, 1 October 1972] * (2:42)
  17. Life on Mars? [Live at Boston Music Hall, 1 October 1972] * (3:25)
  18. John, I'm Only Dancing [Live at Boston Music Hall, 1 October 1972] * (2:40)
  19. The Jean Genie [Live at Santa Monica Civic Auditorium, 20 October 1972] * (4:10)
  20. Drive-In Saturday [Live at Cleveland Public Auditorium, 25 November 1972] * (4:53)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur: 40:47 (1:16:44)
zoeken in:
avatar van milesdavisjr
4,0
geplaatst:
De opvolger van het fantastische The Rise and Fall en zoals verwacht is het niet direct een voortzetting van Ziggy. De plaat is meer uptempo, meer glam en uitbundiger. Watch That Man is een leuke energieke opener maar ook niet meer dan dat. Het titelnummer is interessant, wordt gedragen door een tapijtje aan pianoklanken en hoezeer ik Bowie's stem niet altijd weet te appreciëren past zijn klankkleur wonderwel bij deze gevarieerde song. Drive In Saturday is een melancholisch nummer, met een bombastisch refrein en heeft mij nooit zo weten in te pakken. Hetzelfde geldt voor Panic In Detroit, het zeurderige toontje en de drummer die het ritme aangeeft klinkt in mijn ogen wat vervelend. Cracked Actor kan mij dan wel weer plezieren, een lekkere beat, een prima rocksong en had mij wat betreft het album wel mogen openen. Het theatrale Time vormt ook weer een uitstekend werkje, hier komen de sterkste kenmerken van Bowie goed uit de verf, bombastisch, fijne kitsch, een mooie samensmelting van gitaar en piano stukken. The Prettiest Star ligt een beetje in het verlengde hiervan, is echter wat opgewekter van aard, een degelijke song maar ook niet meer dan dat. Let's Spend the Night Together vind ik niks, deze versie voegt voor mij weinig toe aan het origineel terwijl dat al geen topper was. Het volgende hoogtepunt dient zich echter aan; het bluesy The Jean Genie, wat een heerlijke song is dat toch, swingender dan dit heeft Bowie ze volgens mij bijna niet gemaakt, hier kun je toch niet op stil blijven zitten. De afsluiter Lady Grinning Soul vormt het laatste hoogtepunt - wat een pianowerk en van een prachtige signatuur. Zo is niet alles even sterk op deze plaat maar halen enkele songs zo'n belachelijk hoog niveau dat het de magere nummers ook in een wat ander perspectief plaatsen. Samen met zijn voorganger blijf ik dit de twee beste worpen vinden van Bowie.

avatar van Roxy6
5,0
geplaatst:
Het eerste Bowie album dat ik kocht in 1973, en wat een ervaring was dat!
Dagenlang knalde het album uit de speakers, tot mijn ouders bijna rijp waren voor een instelling
De meeste tracks zijn geschreven tijdens de eerste Amerikaanse tour die volgde op zijn fameuze Ziggy tour, die zo emotioneel eindigde in het Hammersmith Odeon theater in Londen.

The Jean Genie: stuwende bass die veelvuldig airplay kreeg op de radio en zo Bowie's eerste hit werd hier.
De titel track met zijn jazzy opbouw leerde ik pas in een later stadium waarderen, wat niet vreemd is gezien de leeftijd die ik toen had. Maar Drive in Saturday had direct mijn belangstelling en dat is altijd zo gebleven.

Eigenlijk zijn alle -op 1 na- songs op dit album geweldig op de ene of andere manier.
~~Panic in Detroit: wat een spannend intro en dan Bowie die op zijn Glam manier dit nummer naar de refreinen toe zingt. Mooie percussie effecten.

Time, met zijn cabaretesque opening maar gezongen naar een climax. en Prettiest star, dit was qua sfeer voor mij op en top Bowie.
Maar ook bij dit album is het mooiste bewaard voor het laatst: The Lady grinning soul, wat een fantastische evergreen. Dit nummer blijft altijd en overal als een huis overeind staan.
Op het moment dat Bowie prachtig begint te zingen klateren de Pianoklanken als een waterval je boxen uit.
Een prachtig melodieus refrein en daar een duet tussen de Spaanse gitaar en de Pian van Mike Garson.
Wonderschoon!

4,5
geplaatst:
voor mij was het ook mijn eerste Bowie album. En nog steeds heerlijk om er naar te luisteren

avatar van aerobag
4,0
Bowie zou Bowie natuurlijk niet zijn als hij na succesplaat Ziggy Stardust een andere richting in zou slaan. Schijnbaar geïnspireerd door zo’n tour in Amerika, presenteert Bowie aan ons de koele kikker opvolger van Ziggy; een plaat die ontspringt in rollende gitaren en een hoofdrol kent voor de swingende piano-solo’s van Mike Garson. Het psychedelische, soms zelfs wat carnavalesque, pianowerk van Garson op nummers als Aladdin Sane en Lady Grinning Smile katapulteert dit album naar een hoger niveau.

avatar van Scarlet
5,0
Afgelopen weekend nog eens een paar keer gedraaid. Prachtig album en erg gevarieerd. Halfje erbij.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:42 uur

geplaatst: vandaag om 12:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.