Heel creatief album met verschillende emoties, eigenlijk een Wild Mood Swings avant la lettre, maar wel beter dan dat latere album. Vrolijk zoals The Cure zelden is in Bananafishbones, en zwaar op de hand in bijvoorbeeld The Top. Beide kanten van de band kan ik overigens waarderen. Op dit album, dat zoals eerder al gezegd is, voornamelijk een soloproject van Robert Smith is, gaat hij wel helemaal zonder remmen de bochten door, en het is goed dat het bij een eenmalig project is gebleven, want het kan ook helemaal van koers raken als je dit doet. Eigenlijk is dat ook precies wat bij bepaalde nummers op het latere, heb je hem weer, Wild Mood Swings is gebeurd.
Maar hier niet, hier is de balans prima.

Elke band moet ergens beginnen. The Cure begon hier (of eigenlijk al iets eerder). Hoekige postpunk met eenvoudige muziek, maar toch al volwassen teksten.
Robert Smith, tegen wil en dank ooit zanger geworden, heeft al zijn vaste snerpstem, en de muziek is in elk geval anders dan van tijdgenoten. Gelukkig experimenteerden ze nog verder, want het grote goud dat ze in zich hadden, dat Smith in zich had, was nog niet gedolven.