Dit album is door jaren heen gegroeid tot een favoriet. Eerder stopte ik meestal na het geweldige Like a Stone, omdat ik het nummer daarna stukken minder vindt. De eerste drie nummers zijn recht toe recht aan midtempo riff-rockers, met desondanks voldoende eigen geluid (rage against the machine invloed), maar waarin eerlijkheidshalve een ietsje eentonigheid te ontdekken is. Daarin is het hoogtepunt Show me How to live, stil zitten is onmogelijk. Like a Stone is een "commercieel" klinkend, vet geproduceerd, nummer, maar als alle commerciele muziek zo zou klinken zou de wereld een stuk beter klinken. Luister eens naar die geweldig solo. En een solo kan niet zonder een fantastiche ritmesectie naar mijn idee, waarmee dit nummer de perfectie benaderd. Set if off skip ik dus altijd, echt een matig nummer. Een opvuller heet dat geloof ik. Shadow on the Sun raakte mij in de film Colleteral van Michael Mann -die veel mindere nummers van Audioslave's Revelations ook voor zijn onderschatte Miami Vice gebruikte, maar dat terzijde) Het sferisch begin van het nummer opwerkend naar het opzwepende maar altijd melodieuze refrein past perfect in de sfeer van de film. I Am the Highway is dan weer een lekker meezingetje maar niet bijzonder. De volgende drie nummers vind ik weer bedenkelijk. Light My Way leid de weg naar boven in, en sluit eigenlijk naadloos aan bij de eerste drie nummers.
De twee laatste nummers, die ik dus jaren heb genegeerd, zijn erg mooie ballads en vallen op positieve wijze buiten de boot . Getaway Car met een mysterieuze, prachtig gezongen tekst en een mooie melodie (ik dacht dat dit nummer Saddle up heette) . De afwijking zit in het minimale geluid van het nummer. The Last Remaining Light is bijzonder omdat niet verloopt wat je mischien verwacht. Tegen het einde gaat het wellicht iets over de de top maar a-la.

De stem van Cornel en de muziek van voormalig RATM trio is van onmiskenbaar hoog niveau of het nu je smaak is of niet. Had dit album 3 nummers minder bevat, had het wellicht een 5* klassieker geweest, maar het is nu de 4* dubbel en dwars waard en heeft een bijzondere plaats in mijn collectie.

Waanzinnig goed album. Geniale gekheid zowel muzikaal als tekstueel. Verwacht je een rap krijg je een abstracte zang en wanneer je denkt dat een nummer eindigt gaat nog instrumentaal solerend verder. Het vormt een geheel als album, waardoor je een soort trip meemaakt. Je hoort vaak iets bekends, maar het lijkt nooit op een specifike artiest. Eigenzinnig, genre overstijgend en gewoon heerlijk om naar te luisteren.

Vaag dat hier nog geen berichten zijn geplaatst, gezien het feit dat dit een legendarische film is en het aantal hiphop liefhebbers op de site. Dit kan eenvoudig verklaard worden door de wisselvallige inhoud van deze schijf.
Eigenlijk staat er alleen voor de verzamelaars interessant spul op namelijk de remixen van Public Enemy en Guy. Indien deze, dat weet ik niet, ook op single verschenen zijn zou dat verklaren dat deze OST links is blijven liggen. Verder staan er alleen maar middelmatige 80s soulballads op aangevuld met een salsa en een reggae deuntje.

Het eigen 'bandje' van r&b pionier Teddy Riley zonder wie de zwarte muziek geschiedenis eind jaren 80 en jaren 90 echt anders had geklonken van Just got Paid tot aan No diggety. Grootheid!!

Dit album bevat met de eerste twee nummers, her en wanna get with u, twee mega dansvloer klappers uit die tijd. Deze worden gevolgd door de uptempo nummers Do me right (met heavy D) en het de titel van het album waar makende Teddy's jam. Een inststrumentale new jack syntesizer funk om maar iets te noemen. Daarna volgende ballads Lets Chill en Tease me Tonight. Daarna wordt het album een beetje stuurloos. Dog me out is weer een uptempo, maar rap, nummer met een funky beat. De daarop volgende nummers zijn matig en mischien iets te pretentieus. Het album sluit weer met een aantal heerlijke ballads.
Het geluid van Guy is absoluut uniek ook in de new jack swing scene, het is veel meer funk en experimenteel.

Trance m'n neus. Dit is uit de tijd dat de muurtjes van de hokjes nog niet zo waren dichtgemetseld. Kijk maar eens naar de namen in deze mix.
Tiesto heeft uit deze tijd zn underground reputatie, die hij verknalde met bombastische trance ellende. Overigens draaide hij niet allee in Spock in deze tijd maar bijvoorbeeld ook op de geweldige chesterfield feesten.

Er staan hier echt geweldige techno (phuture) , trance ( Equilibrium) en house (needle damage) klassiekers op, maar wat belangrijker is, hij smeed alles tot een geweldig geheel.
Met bovenstaande post ben ik eens dat het "lest best" is met Alice D in Wonderland; een vergeten plaat .
Maar de ironie de lost treasures zijn later ook echt lost treasures gebleken!! Deze mixen zijn erg lastige te vinden, gelukkig heb ik de eerste 4, met kartonnen hoesje.

Helemaal en volledig mee eens, ik doe er gelijk een schepje bij. Cd2 blijft altijd wat minder beluisterd en herbeluistering l;aat me ook weer weten waarom. Toch minder. Een boude stelling maar heeft R op dit album (of eigenlijk op zn vorige al met downlow) niet gewoon de Neo CLassic SOul uitgevonden die tot op de dag van de dag bestaat en veel Salonfahiger is als zijn bevuilde


Tot slot moet ik zeggen dat R Kelly ook live echt als een huis blijft staan, zowel als zanger als performer!