menu

Hier kun je zien welke berichten BlueVelvet als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Animal Collective - Here Comes the Indian (2003)

Alternatieve titel: Ark

4,0
Animal Collective is een groep ontzettend ceatieve mannen. Wat een krankzinnige, maar goede plaat is dit toch. Native Belle is een super-nummer, dat meteen de toon zet. Zoals Banshee terecht schreef: je schrikt je te pletter!
Een volledig album met chaotische, drukke nummers zou de luisteraar waarschijnlijk te veel worden. De dromerige, repeterende songs op de tweede helft maken daarom een mooi geheel van Here Comes the Indian.
4*

Boris - Smile (2008)

4,0
jeko schreef:
Full Song is een mooi nummer, maar dat wegblazen vind ik eigenlijk wel meevallen.
Inmiddels heb ik de plaat zó vaak gehoord dat ik dat wat moet nuanceren. Full Song is nog steeds het beste nummer op Smile in mijn ogen, maar zo groot is de kloof met de andere nummers niet. Next Saturn en You Put Up Your Umbrella zijn prachtig, en ook de rest is zeer de moeite waard.

Boris levert once again een superplaat af.

EF - Give Me Beauty... Or Give Me Death! (2006)

4,0
Ik zal dit mooie album meteen maar van een berichtje voorzien, anders staat het zo zielig.
Vooraf: EF is een 5-koppige post-rock band uit Göteborg (Zweden). Hun sound is te vergelijken met die van Explosions in the Sky, Godspeed You Black Emperor en Mogwai. Dat zegt an sich natuurlijk niet zoveel, aangezien bijna alle post-rock bands hiermee vergeleken worden.
In dit geval zegt dat evenwel wél veel, aangezien ze zich in die vergelijking goed staande weten te houden, zonder verlies van eigen identiteit en/of originaliteit.
Moeilijk voor te stellen dat deze landgenoten van Sickoakes (liefhebbers daarvan moeten dit ook eens proberen) zich in eerste instantie bezighielden met hardcore. Gelukkig zagen ze na een tijdje het licht en beseften dat expressie van emoties d.m.v. muziek interessanter en uitdagender is. Het resultaat is dit mooie album, met de even mooie titel Give Me Beauty...Or Give Me Death!

Ett is een gedroomde opener. Mooie warme klanken na het eerste onheilspellende tromgeroffel. Dit korte nummer zet meteen de toon met een sfeer die langzaam wordt opgebouwd. Het wordt afgesloten met een rustgevend outro die een brug vormt met de zojuist opgeboude climax enerzijds en het begin van het volgende nummer anderzijds.

Dat volgende nummer, genaamd Hello Scotland, is het eerste dat lang uitgesponnen stukken heeft. Heerlijk explosieve opbouw, ondersteund door de cello, alvorens de eerste stukken zang op komen zetten. Die komen op mij over alsof eerst een bepaalde melancholie wordt uitgedrukt, waarna zich een katharsis voordoet: de muziek wordt voller - de reiniging is gaande - we verlaten de droefgeestigheid. Na een kleine tegenstribbeling wordt extra hard aangezet en de drums verzorgen het einde.

Het tweede lange nummer maakt zich apollinisch kenbaar.
Na een - qua intensiteit - parabolisch verloop, doemt na 5:16 minuten een placide stem op. Eerlijk gezegd duurt die tekst mij ietsje te lang, iets te veel herhaling. Maar op tijdstip 8:09 zetten de drums en gitaren weer in en wordt een prachtige én krachtige afsluiting van Final Toch / Hidden Agenda gecreëerd.

Het kortere He Came, He Stayed, He Fell lijkt de eerste helft van het album te willen conciliëren met de tweede. Hier kan ik verder weinig over kwijt, behalve dat ik het einde tamelijk simplistisch vind.

Als er dan toch een simplistisch stukje in moet, dan staat het wel op de perfecte plaats. Meteen erna komt namelijk het geniale Tomorrow My Friend..., zodat het meteen vergeten en misschien zelfs vergeven wordt.
Dit langste en mooiste nummer neemt rustig de tijd op te bouwen. Bedenk erbij wat je wilt, maar het beste kun je gewoon luisteren en het je laten overdonderen, van begin tot eind. Hier zit alles in: sfeer, verdriet, hoop, verbetenheid, passie
De vrouwenstem (bij live-optredend afgespeeld van tape) is fantastisch sfeer-ondersteunend. De drums op 9:03 zijn een voorbode van een prachtige climax. Dat is er één in de vorm van een ongeëvenaarde afsluiting die even hartstochtelijk, gepassioneerd en vlammend als uitgebalanceerd is.

Even bijkomen tijdens de volmaakte overgang naar ...We'll Meet in the End. Die is namelijk geruisloos, onmerkbaar dat je in het volgende nummer zit (de twee titels, met de "..." op de plaats van die overgang, drukken dit goed uit). Het nummer zelf is niet bijster mooi, maar fungeert als goede afsluiting van het meer dan geslaagde debuut van EF.

Persoonlijk vind ik Give Me Beauty...Or Give Me Death in het rijtje passen van Seawards, Earth Is Not A Dead Cold Place en Come on Die Young. Kan me wel voorstellen dat niet iedereen daar zo over denkt, aangezien het weliswaar deels in dezelfde lijn ligt, maar minder origineel is.

4,5*

Sickoakes - Seawards (2006)

5,0
Bij iedere nieuwe postrock-band vreest iedereen voor onoriginaliteit. We kennen het onderhand wel, denkt men: lange, uitgesponnen instrumentale nummers die van placide opbouwen naar een climax. Elk mogelijk melodietje is reeds bedacht, alles is uitgeprobeerd.
Men vreest zo erg voor cliché's, dat de vrees zelf tot een cliché is verworden.

Zoals in elk cliché, zit ook hierin absoluut een zekere waarheid. Maar...u raadt het al: niets van dat alles bij de Zweedse Sickoakes

Het zal juni 2006 zijn geweest toen ik in de Volkskrant een paar regeltjes las over een jonge Zweedse band. Het waren zes jongemannen, die zeiden puur naar hun gevoel te luisteren en zo een album hadden opgenomen. Het commentaar dat erbij stond, klonk vrij lovend en dit artikel wekte mijn interesse.

De opbouw en structuur volgen strak de gegeven richtlijnen. Maar deze plaat is zó uitzonderlijk. De type-site spreekt zelfs van cinematic music, best categorized under the genre of postrock.
Implicerend, dat het veel méér is dan postrock

Driftwood doet dit nog niet vermoeden: kort nummer met een bepaald melodie die vaak herhaald wordt. Goede intro, dat wel. Maar dan barst Seawards los.
Taking the Stairs instead of the Elevator heeft als "behang" een soort ambient-achtig ruis, hetgeen subtiel een moeilijk te definiëren sfeer neerzet. De drums en gitaren zijn repeterend en hebben zo een hypnotisende werking.
Een ambivalent gevoel maakt zich kenbaar: extatisch, maar tegelijkertijd energiek.
De stemmen op het einde zijn onverstaanbaar; toch passen ze PERFECT. Ocean's on hold gaat verder waar het vorige nummer eindigde: weer die frisse, originele sound.
Op 4:20 weer die stemmen. Een meisje, een man, een kind. Waar hebben ze het over? Even een pauze. Intermezzo...
Maar dan vervolgen we! Energie alom.
Prachtige afbouw. Voetstappen op het grind, een metalen voorwerp meeslepend?

De twee daaropvolgende songs zijn ideale tussenstukjes en werken erg sfeerverhogend Nogmaals herpakken we de rust, om bij het summum aan te komen:
Wedding Rings & Bullets in the Same Golden Shrine (Part II).
Zoals zovaak bij de postrock, het langste nummer is van grote kwaliteit.
Geen woorden, luister ernaar.
Opnieuw de originele mix tussen postrock en ambient als afsluiting, die eigenlijk doorgaat in slottrack Leonine.

De combinatie van subtiliteit, frisheid en herkenbaarheid (niet te verwarren met onoriginaliteit) maken van Seawards een van de beste platen ooit.
Wordt nog heel vaak geluisterd.

Talk Talk - Laughing Stock (1991)

5,0
Werkelijk prachtige plaat. Ik luister het niet erg vaak, maar telkens sta ik weer versteld van de schoonheid. Zo rustig, jazzy, bijna hypnotiserend, de prachtige stem van Hollis. Laughing Stock herbergt een soort schoonheid die zich weinig expliciet tentoospreidt, maar gedurende de hele tijd subtiel op de achtergrond ligt, zich steeds meer kenbaar makend.
Heerlijk op een brakke zondag met een kop thee.

Ween - GodWeenSatan (1990)

Alternatieve titel: The Oneness

4,5
Dit bizarre, hilarische album weer eens uit de virtuele kast getrokken.
aslan schreef:
andere pareltjes zijn:

Mushroom Festival in Hell en Bumblebee die voor een groot deel uit hysterisch geschreeuw bestaan
L.M.L.Y.P. (let me lick your pussy)
een minuut lang schaterlachen in Blackjack
de tekst van Common Bitch
Let me tell you 'bout the fucking bitch, Deaner!
Why'd you know she's a fucking bitch?
She didn't - she's a fucking bitch, Deaner!

Common bitch, my head itch
Scratch it bitch, common bitch
Common bitch, little girl

De openingszin van Nan: "Hi, I'm fuckin' Eddie Dingle."