stem geplaatst

Ik ben even de tel kwijt de hoeveelste Halloween release dit is, maar er staan een paar zaken bij voorbaat als een paal boven water:
1. Halloween was Zappa zijn favoriete feestdag en dat was voor hem een excuus om uit te pakken.
2. Het publiek in NY, waar hij altijd zijn Halloween shows gaf, bestaat voor het merendeel uit hardcore fans die komen om de show van het jaar te zien.
3. Ondanks de tour van dat moment, wilde Zappa van de Halloween shows iets speciaals maken.

Dat is een recept voor extravaganza en ook deze show stelt in die zin weer niet teleur.

De band van '78 bestaat uit de line-up: Vinnie Colaiuta: Drums, Arthur Barrow & Patrick O'Hearn: Bass, Tommy Mars & Peter Wolf: Keyboards, Denny Walley: Guitar and vocals, Ed Mann: Percussion en L. Shankar: Violin. Die laatste deed voor de gelegenheid mee en voegt met de elektrische viool weer een nieuwe dimensie toe aan de sound van Zappa, zoals Beefheart dat indertijd deed op Hot Rats (Little Pimp).

Deze twee concerten kennen in zichzelf twee gezichten. Er is het deel wat de band gedurende het jaar speelde tijdens de tournee en er zijn de nummers die voor de gelegenheid werden gespeeld voor deze show. En juist daar wordt het echt interessant. Het blokje Suicide Chump, Little House I Used to Live In en Watermelon in Easter Hay duurt bij elkaar bijna drie kwartier en laat precies zien waarom deze band geweldig was: improvisatie afgewisseld met strakke sessies en een onnavolgbare Vinnie Colaiuta die toch echt bewijst dat hij de beste drummer was waar Zappa ooit mee gewerkt heeft.

Als leek kan je je afvragen, heb je nou niet eens genoeg Zappa Halloween gezien? Zolang dit soort releases worden uitgebracht met deze geweldige geluidskwaliteit luidt mijn antwoord 'nee'.

The Present Day Composer Refuses to Die.

stem geplaatst

Ik ben altijd voorzichtig met het direct beoordelen van een Taylor Swift album. Maar eigenlijk geldt dat voor ieder album. Een album moet bij mij altijd wat tijd krijgen om te rijpen en ik vind het prettig om ten minste een keer of vijf de tijd te hebben gehad om een album aandachtig te luisteren. Dat punt heb ik nu bereikt met The Life of Showgirl.

Back to basic: wat gebeurt er als je grote stukken productie weg laat en een akoestische gitaar het dominante instrument laat zijn in de meeste nummers met enkel de zang als tegenhang. Dan krijg je nummers die wat minder hitgevoelig zijn, maar wel puur in zijn eenvoud. Dat lijkt de gedachte die Swift moet hebben gehad toen ze Martin en Shellback aan het werk zette om de sound van deze plaat neer te zetten. En daar zijn de heren best aardig in geslaagd. Revolutionair wordt het daardoor niet, maar wel een prima popplaat waarbij de focus met name ligt op de teksten en niet op de beats of de productie.

Niet alleen de sound is simpeler, Taylor lijkt ook in haar diepste te verlangen naar een simpeler leven. In Wi$h Li$t wordt dit zelfs heel expliciet gemaakt: geef mij gewoon een huisje achteraf, een paar kinderen en laat me alsjeblieft even met rust. Ik kan me voorstellen dat je na tig shows van gemiddeld 3,5 uur over de hele wereld wel even klaar bent met in de spotlights staan. Aan mijn lijf geen polonaise voorlopig.

Het gebrek aan productie van de eerste elf nummers, maakt dat The Life of Showgirl nog harder binnenkomt. Dit is het eerste nummer waar de registers echt opengaan en dat heeft een opliftend effect. Ook het inmixen van een afsluitend sample van The Era's Tour is slim gedaan. Hierdoor wordt er een punt gezet achter dit deel van haar carriere en het is haar gegund.

Het zou mij niets verbazen als het een paar jaar duurt voordat we muzikaal weer wat gaan horen van Swift. De reworks van de eerste plaat en reputation schijnen al klaar te liggen op de plank om de fans zoet te houden zodat Taylor zich met haar Red Wood kan terugtrekken. Dit is een gepast afscheidscadeau voor nu.