Taylor Swift - The Life of a Showgirl (2025)

Ik ben altijd voorzichtig met het direct beoordelen van een Taylor Swift album. Maar eigenlijk geldt dat voor ieder album. Een album moet bij mij altijd wat tijd krijgen om te rijpen en ik vind het prettig om ten minste een keer of vijf de tijd te hebben gehad om een album aandachtig te luisteren. Dat punt heb ik nu bereikt met The Life of Showgirl.

Back to basic: wat gebeurt er als je grote stukken productie weg laat en een akoestische gitaar het dominante instrument laat zijn in de meeste nummers met enkel de zang als tegenhang. Dan krijg je nummers die wat minder hitgevoelig zijn, maar wel puur in zijn eenvoud. Dat lijkt de gedachte die Swift moet hebben gehad toen ze Martin en Shellback aan het werk zette om de sound van deze plaat neer te zetten. En daar zijn de heren best aardig in geslaagd. Revolutionair wordt het daardoor niet, maar wel een prima popplaat waarbij de focus met name ligt op de teksten en niet op de beats of de productie.

Niet alleen de sound is simpeler, Taylor lijkt ook in haar diepste te verlangen naar een simpeler leven. In Wi$h Li$t wordt dit zelfs heel expliciet gemaakt: geef mij gewoon een huisje achteraf, een paar kinderen en laat me alsjeblieft even met rust. Ik kan me voorstellen dat je na tig shows van gemiddeld 3,5 uur over de hele wereld wel even klaar bent met in de spotlights staan. Aan mijn lijf geen polonaise voorlopig.

Het gebrek aan productie van de eerste elf nummers, maakt dat The Life of Showgirl nog harder binnenkomt. Dit is het eerste nummer waar de registers echt opengaan en dat heeft een opliftend effect. Ook het inmixen van een afsluitend sample van The Era's Tour is slim gedaan. Hierdoor wordt er een punt gezet achter dit deel van haar carriere en het is haar gegund.

Het zou mij niets verbazen als het een paar jaar duurt voordat we muzikaal weer wat gaan horen van Swift. De reworks van de eerste plaat en reputation schijnen al klaar te liggen op de plank om de fans zoet te houden zodat Taylor zich met haar Red Wood kan terugtrekken. Dit is een gepast afscheidscadeau voor nu.

Precies dat gevoel had ik ook bij het luisteren naar de titeltrack. Het lijkt op een afscheid. En gezien de trouwplannen, en de voorzichtige stap richting de filmwereld als regisseuse, ligt dit in de lijn der verwachting. Maar het bloed kruipt ook waar het niet gaan kan. Uiteindelijk zal het podium weer aantrekken. Verder deel ik je muzikale analyse.

Niet afgeluisterd, daarom geen beoordeling... ben tot zo'n 2/3e geraakt maar vond het drie keer niks; mierzoete popliedjes.

Zie aan het gemiddelde alhier dat het voor velen een tegenvaller is, ze heeft in het verleden betere albums gemaakt.

Toch wel bijzonder om te zien hoe sommige albums dagenlang dit forum kunnen beheersen.

Door sommigen wordt dan een bijna kinderlijk enthousiasme tentoongespreid, waarbij wordt beweerd dat men het album tig keer per dag beluisterd (tot in het extreme).
Vervolgens valt de discussie dan ineens totaal stil en heeft niemand het er meer over…….
Een hype?

Persoonlijk heb ik niets met Taylor Swift, maar ik mocht wel graag meelezen in dit topic.

Dat zullen wij dan nog wel eens zien als Spotify wrapped 2025 bekend wordt of zijn er nog andere manieren om naar muziek te luisteren

Volgens stats.fm zit ik op 5226 minuten luistertijd. Ophelia is mijn meest gedraaide nummer, met 147 streams. Het is mijn 16e meest gespeelde nummer dit jaar.

Na Red, Folklore en TTPD is dit mijn meest gedraaide album dit jaar.

was vroeger fan, maar ben ondertussen aardig Swift-moe.

Aan het einde van het lopende jaar het gekleurde vinyl maar weer eens opgezet. Dit ondergewaarde album is helaas al weer snel op weg naar vergetelheid. Mensen zijn zelfs Taylor moe. En zelfs de hardcore fans hier dreigen definitief af te haken. Allemaal op zoek naar de nieuwe sterren,
Watertandend luisterend naar Rosalia en Sabrina. Ach, hoewel niet perfect, valt er toch genoeg te genieten van deze laatste worp. Maar ik ben niet neutraal natuurlijk. Ga in 2026 stoppen met berichten hier en alleen nog wat topics volgen. Succes allemaal.

Yield, ik denk dat het een gevolg is van het teruglopende aantal leden dat er na een initiële piek weinig over albums gediscussieerd wordt. Daarbij is dit album geen uitzondering. Als ik zie hoeveel updates ik krijg op de albums die ik volg, jong en oud, dan is het overal hetzelfde verhaal. Of het ligt aan de artiesten die ik volg.

Veruit de meeste activiteit vindt plaats in het forum bij de diverse muziekspellen.

Trek het je niet aan. Dit album redt het net in mijn top 10 albums van haar, en slechts 3 nummers staan in mijn top 100, maar evengoed vind ik dit een uiterst genietbaar album. The Fate of Ophelia en Opalite krijgen nog steeds een glimlach op mijn gezicht.

Er zijn ook genoeg fans zoals ik die het allemaal na Midnights wat minder vonden worden, dit album is over de hele linie overal minder goed ontvangen. En daar zitten altijd teleurgestelde fans en journalisten tussen die moe zijn van haar vele output, en inderdaad mensen die door ontwikkelen naar andere muziek of nu luisteren naar popsterren in de stijl of richting zoals Taylor dat zo goed heeft voorgedaan. Je noemde Sabrina Carpenter en daar kan ik wel inkomen, maar de vergelijking met Rosalia gaat verder voor mij wel mank. Rosalia lijkt in niets op Taylor Swift. Ze maakt totaal andere muziek en heeft een hele andere achtergrond en volgens mij ook wel een andere fanbase. Oke ze is een hyped momenteel, maar eerlijk is eerlijk: Lux is ook wel een iets spannender album dan The life Of A Showgirl. Of je er van houdt of niet, ik denk dat we wel feitelijk kunnen vast stellen dat ze iets meer haar nek uitsteekt dan dat Taylor dat nu doet. En dat is toch waar mensen achteraan gaan. Maar ach, trek het je niet aan. De boog kan niet altijd gespannen zijn. Ik luister soms enkele liedjes van dit album en geniet daar dan van. Maar het vinyl zal ik niet in huis halen, daar is het me iets te wisselvallig voor.

Overigens zou ik het erg jammer om niet meer nieuwe stukjes op dit forum van je te kunnen lezen en daarop te reageren. Ik ben het niet altijd met je eens, maar geniet toch zeer van je bijdrages. Misschien dus toch heroverwegen om te blijven?

Taylor heeft af en toe wel een nummer waar ik enthousiast over ben, maar het gros gaat enigszins langs me heen. Wat deze plaat betreft vind ik de Sia-achtige opening erg lekker, is Eldest Daughter een mooi nummer en is Wood, ondanks de puberale implicaties, de meest swingende track.

Maar de rest, geen enkel nummer zou een onvoldoende krijgen, maar geven mij ook geen reden om het nog eens te draaien.

Ik vind dit best een goed album. Eindeijk niet overweldigend véél liedjes, maar gewoon 12 heerlijke pop liedjes die mij zéér vermaken. 3,85*

1. The Fate of Ophelia (3:46)  --- 4,5
2. Elizabeth Taylor (3:28) --- 3,5
3. Opalite (3:55) --- 4,0
4. Father Figure (3:32) --- 4,0
5. Eldest Daughter (4:06) --- 4,0
6. Ruin the Friendship (3:40) --- 3,5
7. Actually Romantic (2:43) --- 4,0
8. Wi$h Li$t (3:27) --- 3,5
9. Wood (2:30) --- 3,5
10. Cancelled! (3:31) --- 3,5
11. Honey (3:01) --- 3,5
12. The Life of a Showgirl (4:01) --- 3,5