stem geplaatst

stem geplaatst

Ik heb Lily Allen altijd een warm hart toegedragen. Haar vrij expliciete teksten laten doorgaans weinig aan de verbeelding over, maar het wordt gebracht met een ontwapenende authenticiteit wat ik ontzettend kan waarderen.

Juist die kwaliteit van Allen, authentiek en oprecht, was ze op haar vorige twee platen mijns inziens een beetje verloren, waardoor ik Sheezus en No Shame wat minder kan waarderen; die platen klonken meer als een moetje. In geval van Sheezus leek het bedoeld als commerciële opvolger van It's Not Me, It's You (met het onvolprezen The Fear) en in geval van No Shame als commercieel gepositioneerde 'comebackplaat'.

Je zou kunnen zeggen dat dit haar echte comebackplaat is, want deze plaat komt weer uit haar tenen. Er was een echtscheiding nodig om deze nieuwe creatieve spark op te wekken die, volgens Allen zelf, in 10 minuten het gros van de nummers in concept had klaarliggen.

Het levert een prachtige serie tracks op, die nog steeds poppie zijn, maar ook een duidelijke elektronische signatuur hebben. De paradox tussen vrolijke niets aan de hand deuntjes met donkere teksten is een wapen wat ook op deze plaat goed wordt ingezet. Ruminating zou Allen's poging kunnen worden genoemd om een Charly XCX'je te te doen (inclusief autotune), maar zo bont maakt ze het niet meer op de rest van de plaat. Hoewel de baslaag en synths op de hele plaat blijven terugkomen, wordt het niet meer zo'n brij als op Ruminating.

Wat overblijft is een sterke popplaat met teksten die je in de lach doen schieten, maar die je ook vooral medelijden doen laten hebben met Allen als de teksten ook maar half waar zijn (ergo, Pussypalace). Gecombineerd levert dit een sterke plaat op.

Ik wens Allen geen volgende scheiding toe, maar als ze een grote gebeurtenis nodig heeft om een goede plaat te maken, dan hoop ik ze binnenkort in Azie gaat backpacken en daar een plaat over schrijft.