Wat een misstap. Alles wat de ep's zo goed maakte is weg. Geen saxofoon, geen harde no-wave invloeden. Het enigste wat overblijft klinkt als een band die heel hard experimenteel wilt overkomen maar altijd netjes binnen de lijntjes blijft hoe hard ze ook proberen. Het gebrek aan tempo is misschien nog de grootste dooddoener want alles verzakt in aanmodderende allegaartjes.

De dijk is er (bijna) niet meer. Huub van der Lubbe heeft er naar 41 jaar genoeg van en werd beschreven in een erg de Dijk achtige manier.

Het einde voor een van de langst lopende Nederlandstalige bands en nog steeds een die bijna alles uitverkoopt op tours. De reden waarom Blöf en tal van dat soort bands bestaan. In de jaren 80 klonken de Dijk gewoon uniek met hun erg op soul en blues ingespeelde stijl waar de populaire Nederlandse rock bands steeds meer synthizer gedreven was. Dit zat natuurlijk ook in het geluid van De Dijk, luister maar Nergens Goed Voor en de titeltrack op deze plaat, maar was nooit echt leidend behalve op een standaard piano blues manier. Wat wel de leiding nam was Lubbe's klassieke duidelijk op Solomon Burke geïnspireerde vocalen en duidelijk van James Brown maar op de Nederlandse ‘doe een beetje normaal’ aangepaste podium aanwezigheid.

Waar Doe Maar met gemak een nieuwe generatie aanboorde wat duidelijk te zien was tijdens hun laatste reünie tours bleef het publiek van de dijk zich niet meer echt vernieuwen. In de jaren 80 was van Lubbe een soort alternatief pop idool voor de ergens in de 20 muziek liefhebber/liefhebster die toch nog verliefd wilde worden op een zanger. Ik weet nog eens dat ik bij een vriend van mij lang geleden beef slapen in het ouderlijk huis waar ik de oude meisjes slaapkamer van zijn moeder kreeg toegewezen waar nog een volgens mij uit de Hitkrant komende grote poster van Lubbe hing die dramatisch aan een microfoon hing. De gevaarlijkheid van een rock zanger als Herman Brood maar een soort Nederlandse nuchterheid die het toch net niet te gevaarlijk maakt. De dijk is/was Huub van Lubbe hoe goed de andere muzikanten ook waren ze waren nooit bij de talkshows of spelen zich overduidelijk in het beeld zoals Jan Hendriks in Doe maar wel deed.

Niemand in de Stad het album is een Dijk van een plaat. Een volwassen rock plaat met over duidelijke invloeden vanuit de blues muziek maar toch best wel uniek vooral door de realistische teksten van Lubbe. Een groot dichter zal hij nooit worden maar de simpelheid en directheid van het bezingen van het moment dat de stad rond half 5 helemaal leeg is treft zeker zijn doel. Ik Kan het Niet Alleen is natuurlijk naast Als Ze Er Niet is en Bloedend Hart de grote evergreen van de band. Een nummer gemaakt voor een radio programma als arbeidsvitaminen; soul muziek met een soort Springsteen en gospel insteek waardoor het een aanstekelijk opbeurend nummer met een goede tekst over verlangen. Dat is het hoofd thema van de dijk altijd geweest: verlangen en missen, klassieke liefdes liedjes over de liefde maar ook over de pijn in de moderne wereld. Soms wat gedateerd maar zeker in een live setting werkt het nog als een trein. Misschien ooit een reünie zoals Huub altijd ging ‘een man weet niet wat hij mist, als ze er niet is’.

Apart dat dit kleinnood van de Nederlandse pop historie nog niet op de site stondt. Voor Elly & Rickert en zelfs voor het vinden van het christelijke geloof was Elly Nieman de 19e jarig winnaar van het Cabaret der Onbekenden wat leidde tot een platen deal bij Philips.

Bestaand uit een aantal covers en een aantal orginele liedjes van Nieman zelf, Ger van Leeuwen die ook de arragementen hier deed en Lennaert Nijgh met op De Markiezin een arragement bijdrage van een zekere B. de Groot is dit album nogal een mengelmoes. Het gaat nogal van stijl naar stijl met de springerige pop van Valentijntje die doet denken aan de meer uptempo ye-ye pop nummers maar switch even snel naar een verassend goede Nederlandse vertaling van Shangri-La's melodramatische klassieker Past, Present, Future en als absoluut hoogtepunt de prachtige verstillende folk van Nieman's eigen Boven Alle dingen. Het is ook waar de zwakte van het album nogal ligt, het lijkt een soort tussenweg te willen vinden tussen het meer poppy nummers als Padvinster en Valentijntje tegenover nogal klassieke ballads als Droom en chason nummers als Regenboog. Vooral jammer dat hierdoor de beste nummers(boven alle dingen, najaar en de Markiezin) nogal tussen wal en kant vallen.

Staat in vol op youtube en spotify en als je van 60's pop houdt of een lichte interesse hebt in Nederlandse muziek rond die tijd zeker de moeitje waard om te luisteren.

Fijn plaatje is dit toch. Een geslaagde mix tussen mierzoete indie-pop, glitchy electronica en een hoop indie-rock lawaai die eigenlijk de vorige 2 platen compleet overbodig maken.

This is not the one you've been waiting for is eigenlijk alles wat hier de lading dekt. Waar hij debuut van Hotties(wat een vreselijke naam maar Sarah Tudzin houdt het vooral in leven voor de ironie) vol stond met erg charmante maar niet wereld schokkende rammelpop is Free I.H. een plaat vol met frustraties. Tiny Engines wat de vorige plaat uitbracht heeft flinke problemen gehad met het uitbetalen van royalities van hun artiesten en het vrij geven van de masters door contract breuk. Hieronder viel ook I.H. die misschien nog het zwaarst getroffen zijn door een deal voor drie platen bij het label en het succes van de eerste. Dus na een 'exit' deal waar deze plaat uitgebracht mag worden is de band nu label loos. Wat OK is met de band als dit nu hoort.

Er worden nogal wat bruggen verbrand in de teksten waar de band in een krappe 23 minuten een soort mix tussen hun rammelige indie van de eerste plaat en semi-punk spelen waar geen moment voor echte rust is(behalve misschien in het laatste nummer). Het ramt, scheurt en is vooral een verademing van hoe goed frustratie kan klinken. Pracht plaatje, hopelijk zetten ze deze muzikale weg nog verder door.

Erg sterk beging en dan zakt het wat in maar eigenlijk is dat nog eens niet zo erg. Meest poppy Lanza plaat zover waar nog maar weinig van de rauwheid die Flip had terug te vinden is maar bij dit weer past het eigenlijk perfect. Pop muziek voor techno liefhebbers, niks blijft echt geweldig hangen maar wat is het een fijne achtergrond plaat

Zingt ieder geval, nummer was al voor het album uit als losse track.

Meer ingetogen dan haar vorige album wat toepasselijk is met de gedachten dat dit veel meer inspeelt in haar (vroegere) werk als hulpverpleegkundige op een kanker afdeling wat naar voren kwam in interviews voor dit album. Voor de rest alles wat de eerste zo geweldig maakt is hier weer, de rare halve techno club breaks, de langzame bouwende electronische nummers en zijwaartse uitstapjes naar indie-pop. Allemaal wat meer instrumentaal dan de eerste plaat maar het is een stuk meer gelaagd dan die plaat.

Cale nummer is misschien wel het hoogtepunt, zijn half vergaande stem past prachtig bij het monotone ritme eronder dat zich langzaam opbouwt.

Flinke vooruitgang na het mooie maar nogal inhoudsloze Perfect Shapes. Charmante sing and song writer spul op de dream-pop leest met Wye Oak als backing band, vooral Jen Wasser is veel op de achtergrond vocalen te horen hier. Niet de grootste fan van die band maar hun geluid is hier een stuk meer ingetogen dan op hun eigen platen en past mooi bij Kenney's stem die nogal een country twang heeft. De semi-titel track is het beste nummer hier waar ook ineens Lambchop's Kurt Wagner opduikt.

Fijn plaatje tegen verwachtingen in.

Plaatje dit zeg. Rare triphop invloeden, zelfs wat black metal spul en vooral waar No Joy goed in is/was snoeiharde shoegaze met goede rust nummers.

Natuurlijk gigantisch oudbollig maar het voegt eerlijk gezegd nog meer toe aan de charme van Sonneveld's Nederlandse versie van het chanson. Door geweldig arrangeer werk van Ruud Bos is dit nog meer dichter in de buurt van Franse idolen als Charles Aznavour zit als normaal wat een perfecte omgeving is voor Sonneveld om te zingen over dingen die hij heel zijn carrière deed; liefde, het verleden en natuurlijk Nederland zelf. Dit gaat van ballads naar de humor van een zijn klassiekste liedjes Josefien met genoeg afwisseling om het interessant te houden.