David Bowie - ★ (2016)

Nee, natuurlijk wist ie het niet, Kronos.
Maar enigszins spiritueel is het wel hoe dingen soms samen kunnen vallen.

Ok, kistenkuif.
Omdat jij vroeg naar een 5sterrenverantwoording heb ik nogmaals voor een goede review het album ook weer beluisterd. En dat was al moeilijk genoeg (Blackstar). Maar leg het nu ook terzijde. Het is er de tijd nog niet voor.

We verschillen duidelijk van mening. Maar het is hier niet de plaats daar over uit te weiden.

Ik kan er niets aan doen maar voorlopig doet dit album van alle Bowie albums die ik ken mij verreweg het meest, of de hype of de vele berichten die ik erbij lees er nog extra aan meewerken weet ik niet.

Misschien moet ik hem maar een tijd aan de kant leggen en over een maand weer eens draaien als alles wat afgezwakt is.

Dit album is zo intens en gaat zo door merg en been, zelden een album gehoord die mij zo geraakt heeft!

Mooi gezegd! Dat heb ik ook en dat had ik al voordat de plaat zo'n vlucht nam. Ik zou zeggen, leg 'm juist niet aan de kant.

mooie post eerder vandaag buizen. invoelbaar.

Begin de opener eindelijk iets meer te waarderen, maar ik blijf vinden dat Bowie meer exceleert in een wat meer traditionele songstructuur, dan raakt hij me meer iig. Ik ga niet terug in waardering omhoog, dat voelt niet goed tov ouder werk, dat z'n 4,5 ster al decaden lang verdient. Voor mij dragen Lazarus, Dollar Days en I Can't Give Everything Away (zijn aller-, allerlaatse nummer uitgegeven toen hij nog leefde) het album.

Wel een prachtige staaltje van magisch denken onder de allesdekkende vlag van spiritualiteit buizen, alsof Bowie nu pas de saxofoon uitgevonden heeft. Maar je muzikale vleugels verder uitslaan, altijd +1.

Heel bijzonder is het zeker dat ruim twee weken na zijn dood verschillende members hetzij hier niet meer posten, danwel nog steeds emotioneel wat instabieler zijn.

Weet je nog waar je was toen Bowie overleed? Ja, twee weken onafgebroken in het Blackstar topic

Het is echt maanden geleden dat ik een nummer hoorde wat zo absurd goed is. Ik draai hem al ruim twee weken minimaal één keer per dag en hij blijft me ontzettend boeien. Ik heb hier over Lazarus.

Het is misschien vloeken in de kerk, maar dat nummer had instrumentaal gezien met gemak op Disintegration van The Cure kunnen staan.

Interessante benadering.

Toen ik het pas hoorde dacht ik aan Seventeen seconds mèt sax. Dus ik snap de verwijzing naar The Cure wel ( die drum, die gitaar,...)

Het is geen vloeken in de kerk, lange leven Robert Smith, gelukkig is hij er nog wel, en op juist dat nummer, Lazarus, is het alsof Smith meespeelt, dat lange meeslepende en dan die gitaar, zeer zeker heeft Bowie naar the Cure geluisterd, het is hun geluid die je op Lazarus hoort, en dan met name het intro en outro.

Heel veel pagina's terug is die verwijzing naar The Cure en Lazarus ook al gedaan, ook door mij. Dit in reactie op de vergelijking met Joy Division, die juist niet werd gedeeld.

Jammer dat Bowie dood is. Zijn commentaar op alle veronderstellingen over dit album en het vergelijken van zijn muziek met die van andere artiesten, wordt door mij node gemist.

Dat kan je wel zeggen - hij sprak tenminste klare taal, met gevoel voor understatement en kennis van zaken

Dat maakt dit album nou juist ook extra bijzonder vind ik, want we zullen nooit precies weten hoe hij alles bedoeld heeft. Het blijft speculatief, en dat heeft hij achtergelaten voor iedereen die er maar een mening over heeft.

Niemand zal de preciese details van dit album weten, maar 1 persoon die dat echt weet en dat is natuurlijk Bowie zelf.

Muziek is iets waar iedereen zijn eigen gevoel bij heeft, iedereen doet het op zijn eigen manier wat voor hem het prettigst voelt. Sommigen willen niets delen en beluisteren deze lekker in hun uppie wars van social media, en de ander heeft weer een enorme behoefte om zijn gevoel en ervaringen hier b.v op musicmeter te delen met anderen. En er zijn ook weer enorm nieuwschierigen die zich dan weer ergeren aan de verschillende meningen over Bowie, en daar dan weer een mening over hebben. Dat is het leven nu eenmaal Mjuman, iedereen doet het op zijn eigen manier, en wat mij betreft is daar geen foute of verkeerde manier aan, als je het maar leuk vind en van de muziek geniet, dat lijkt mij tenslotte het uitgangspunt van iedereen die zich met muziek bezig houd

Het mooie van kunst vind ik juist de dialoog tussen kunstenaar en, in dit geval, luisteraar. Muziek die multi-interpretabel is, vraagt imput van de luisteraar en daardoor raakt het me vaak meer. Dat geldt ook voor deze laatste Bowie. Zoals een medestudent van mij het ooit eens mooi verwoordde: " een vraagteken intrigeert meer dan een punt".

Ik vind het boeiender worden wanneer iemand een duidelijke stelling inneemt.
Niets zo mooi als een prontig puntje op het einde van een zin. Zoals deze die ik net plaatste, prachtexemplaar. (deze ook trouwens)

Ik kan me niet meteen herinneren wanneer ik heb meegemaakt dat een kunstenaar over de betekenis van een kunstwerk de dialoog aangaat met het publiek. Er is meestal wel ruimte voor interpretatie en invulling, wat dan ook naar hartenlust gebeurt, door de luisteraars in dit geval.

Wanneer de kunstenaar/kunstenares zichzelf neerzet als kunstwerk (performance) gaat hij/zij de confrontatie aan en dat kan gezien worden als "uitnodiging tot communicatie".

Overigens is Bowie met zijn pantomime-achtergrond in zekere zin ook te beschouwen als een performance artiest. Een concert van hem was veel meer dan muziek alleen. Om een voorbeeld te geven zo denk ik dat als hij ten tijde van de Ziggy Stardust Tour ('73) een religie was gestart, deze hedentendage nog veel volgelingen zou hebben gehad.

Hij zette in mijn ogen zichzelf niet neer als een kunstwerk. David Robert Jones bleef zoveel mogelijk uit de spotlichten. Bowie was een acteur op het podium. Natuurlijk is er dan een interactie met het publiek. Maar een dialoog over de betekenis van zijn werk? Nope, vind ik niet.

Kronos opnieuw citeer je selectief: ik noemde een performance artist als tegendeel van jouw bewering "zelden gezien (dat) een kunstenaar over de betekenis van een kunstwerk de dialoog aangaat met het publiek"

Ik zei: behalve als hij/zij zelf het kunstwerk is. De figuur Ziggy Stardust is de performance en de artiest is David Jones esq - a.k.a. David Bowie. Die verkleidung heeft menig artiest nodig om uit zijn eigen identiteit te stappen. Het bekende Dr Jekyll - Mr Hyde syndroom; Frank Tovey - oftewel Fad Gadget idem, James Osterberg a.k.a Iggy Pop zelfde verhaal.

Dat is toch echt iets helemaal anders.

(Sorry voor alweer een selectieve quote hoor )

Ik reageer ook niet meer; ik heb een staalplaat aangeschaft

En door mij

Het is behoorlijk goed hoorbaar lijkt me.

Ik ken - gelukkig - zat artiesten die volop de dialoog aangaan met hun 'publiek', over hun 'kunst', hun laatste creatie. Dat zijn de fijnste artiesten.

Wat ik mij nu al een tijd afvraag, is of dit Blackstar (eindelijk?) (deels?) van David Robert Jones is en niet alleen van David Bowie.

De dialoog aangaan met het publiek van een artiest over zijn werkstuk kan ook filosofisch bedoeld worden. Of dat met de dialoog aangaan bedoeld word wat hij door middel van het stukje kunst wat hij gemaakt heeft filosofisch probeert te vertalen naar het publiek.

Heb het idee dat hier wat langs elkaar heen gepraat word.

Spiritueel is iets ongrijpbaars, iets waar je geen houvast aan hebt. Sommigen zijn daar gewoon te nuchter voor en houden het het liefst bij nuchtere en vastgestelde feiten.

Zeker de laatste (hele mooie) minuut.

The Cure is al genoemd, Disintegration ook. Ik voeg er nog aan toe: Pictures Of You. Vooral het ritme in combinatie met het gitaarspel in het intro en outro. Pictures Of You heeft wel een hoger tempo.

The Cure op hun beurt (of in ieder geval Robert Smith) waren in 1980 behoorlijk onder de indruk van/beïnvloed door Bowies' Low. Was één van de vele inspiratiebronnen voor het maken van Seventeen Seconds.

Bowie was niet vies van het eren en/of laten beïnvloeden van artiesten/bands die in eerste instantie door hemzelf beïnvloed waren. Zie Morrissey: I Know It's Gonna Happen Someday (Black Tie/White Noise)

Maar ik denk overigens niet dat Lazarus een bewust eerbetoon is. Dan zou ik speculeren..
Uiteraard is en blijft het een majestueuze song; zowel de vorm (opbouw, sax-riff, solo, outro) als de inhoud!