David Bowie - ★ (2016)

Daar ben ik nét iets te jong voor, maar ik kan me wel prima herinneren hoe de stemming bij de platenboer was toen 'Let's Dance' uitkwam. De platenboer = Popeye, Alkmaar (Meent? Houttil?). Ik was daar iedere vrijdagmiddag bakken doorspittend, op zoek naar bijvoorbeeld de nieuwe van Echo & The Bunnymen of zo.

'Hij heeft een disco-plaat gemaakt he? Wat moeten we daar nu mee?'
'Ja klopt ...geen idee ... maar het is wél Bowie'

Ja, het is ook een levenswerk dat Bowie maakte en het duurt soms een groot deel van je leven om alles gehoord, gezien en verzameld te hebben van Bowie, vooral als je niet zoveel middelen hebt en zeer zeker omdat er ook nog andere dingen in het leven zijn. Ik hoef niet àlles te hebben, want dat gaat bij mij ook niet...maar ik zou het zeker jammer vinden om die paar albums, die nog op de planken lagen om beluisterd te worden, niet te hebben gehoord. Er zitten echte parels tussen en die zou ik dan gemist hebben. En, Robertus... ik neem ook al mijn platen mee... voor in The Afterlife

Zal bij Low wel ongeveer hetzelfde geweest zijn. Was destijds ook een behoorlijke koerswijziging. Wat zouden mensen gedacht hebben toen ze voor het eerst de plaat omdraaiden en geconfronteerd werden met Warszawa en die andere instrumentale tracks....

Het zou jou sieren een vraag als een vraag te lezen. De vraag is ook zeker niet kort door de bocht want de verkoopcijfers laten zien dat mensen naar aanleiding van het overlijden van een artiest weer albums gaan kopen. Hoeft men zich niet voor te verantwoorden of schuldig over te voelen, maar het is wel een interessant gegeven.

Het tijdstip maakt op zich inderdaad niet uit. Wat ik wel een beetje wrang vindt zijn mensen die een artiest opeens gaan waarderen omdat die dood is. Maar gelukkig hoor jij daar niet bij dus.

Wat is daar interessant aan? Het is simpelweg oorzaak en gevolg. De beste man overlijdt en laat een fantastisch euvre achter. Mensen - ongeacht of ze eerder zijn muziek luisterden of dat nooit deden - beluisteren wat hij nalaat en (her)ontdekken een hoop moois. Heeft niks met waardering te maken.

Dat het voor veel mensen blijkbaar juist of pas of weer aantrekkelijk wordt als een artiest dood is.

The Next Day lag afgelopen zomer voor 2 euro met stapels in de winkel. Geen kat die er naar omkeek. Nu zouden ze er voor vechten. De laatste van Dylan, nog in 2015 verschenen, koop je nu al voor een paar euro. Maar toch blijft die liggen, want Dylan leeft nog. Dat vind ik interessant.

Zeer sterk album van Bowie; enkel 'Girl Loves Me' doet me niets. De titeltrack is meteen een schitterend avontuur, en 'Lazarus' is bloedmooi én heeft de juiste vibe te pakken. Jazzy, zonder saai of klam aan te voelen. Andere sterke songs zijn ''Tis a Pity She Was a Whore', 'Sue (Or in a Season of Crime)' en de waardige afsluiter, die iets repetitiefs heeft op de achtergrond, en op die manier prominent in mijn hoofd blijft rondzweven.

Het recente overlijden van Bowie is natuurlijk iets waar we niet omheen kunnen, en hij zal het zelf ook allemaal wel hebben zien aankomen, maar toch loont het de moeite om dit album te beluisteren, net zonder daaraan te denken. En dan kom je gewoon bij een uitstekende Bowie-plaat uit.

4 sterren

Ik snap je gevoel wel...maar je kan t ook anders zien. Er komt natuurlijk enorm veel aandacht voor de man op tv radio en het net. Dan hoort men wellicht dingen die ze interessant vinden en nooit eerder kenden? Ik kan me dat voorstellen. . Maar nogmaals, ik snap jouw gedachten ook goed.

Ik ben het in grote lijnen wel eens met kronos.
Het is iets van alle tijden.
Het sentiment krijgt dan de overhand en voor velen is het dan weer een her-kenningsmaking betreft een artiest.
Zo gaan die dingen nu eenmaal.
Doodgaan= cash.

Voor mij zelf sprekend ( en ga er van uit dat dit voor de meesten geldt hier) was ik in mijn nopjes met Blackstar die ik kocht op Bowie's verjaardag.
Nog geen weet van de situatie waar hij in verkeerde.
Prachtalbum, gelijk al. De euforie was ook groot tijdens de 1e kennismaking met The Next Day.
Relativerend een puik Bowiealbum, maar niet in alle opzichten overdonderend.
Ruim 40 minuten Blackstar is dat wel.
Tuurlijk is dan de lading groter als je achteraf weet dat dit David Bowie's final is en her en der wordt verwezen naar zijn naderende dood.
Maar dat het een zeer goede plaat is, stond al buiten kijf.

Zjjn dood zal wellicht een nieuw publiek aanboren en dat zie ik dan wel weer als iets positiefs.
Met zo'n indrukwekkend oevre is dat alleen maar toe te juichen.
Bowie's kunst moet vooral voortleven.

Als je de recensies van Dylan's laatste paar opgepoetste Kluis Keutels en concerten mag geloven, dan is de man toch echt al enige tijd terminaal overleden...

Wat mij bijstaat is dat ik Sound & Vision als single hoorde, moet wel Toppop geweest zijn, dat was het enige popprogramma op tv. Dat was na Station to Station nog een te volgen stap. LP gekocht, kant 2 was een regelrechte trip, ik wist echt niet wat ik er mee moest, wtf! volledig instrumentaal??

Ik weet ook nog dat hij met deze nieuwe richting veel volgers kwijtraakte in de sfeer van: dat is geen muziek, da's electronische herrie. Ik was vooral verward

Nou, ja suggestieve vraag dan. Natuurlijk zijn er zat mensen die Bowie nu pas ontdekken, misschien wel pas voor het eerst. Een deel daarvan zal alleen Blackstar kopen in de hype, het misschien een paar keer luisteren en er ofwel achter komen dat het hun ding niet is, ofwel het vormt een aanleiding om in het gehele oeuvre te duiken.

Soms is er een belangrijke gebeurtenis voor nodig om de aandacht (opnieuw) op een artiest te vestigen. In het geval van Bowie waren dat er maar liefst twee in een tijdsbestek van een paar maanden:

1. De publicatie van de clip van Blackstar november vorig jaar en de aanloop naar het album
2. Zijn dood, vlak na zijn verjaardag en de release van Blackstar

2 "instapmomenten" maar liefst...Goed voor een ongekende revival. Sommigen zijn bij 1 ingestapt (zoals ik bijvoorbeeld) anderen pas bij gebeurtenis 2.

Nu kun je je de vraag stellen, is dit goed of is dit slecht? Het is in elk geval niet slecht voor de economie; Bowie is hoe dan ook kassa! Hoe groot het deel is van de mensen die Blackstar kopen en daarna nooit meer draaien t.o.v. dat deel dat door deze gebeurtenis wél door zijn repertoire geraakt worden en bijgevolg alles gaan beluisteren weet ik niet. Het is helaas gewoon een feit en dat zal helaas voor Dylan ook wel gelden. Als die zou sterven komt er ook wel een revival ook. Het is wrang maar waar; je doet er weinig aan.

Wat ik wel weet (of ik elk geval sterk vermoed) is dat de meeste mensen die nu nog behoorlijk actief zijn in dit topic, serieuze Bowie- en andere muziekliefhebbers zijn, waaronder jij ook, Kronos, dat betwijfel ik zeker niet. En dan komt die vraag hier een beetje denigrerend over...Op andere platformen, zoals bijvoorbeeld facebook waar maar wordt raakgepost aan flauwekul zou zo'n vraag overigens een prima knuppel in het hoenderhok kunnen zijn..

Maar goed, misschien overdrijf ik wat in mijn reactie. Die kunst versta ik wel

Eerlijk gezegd heb ik me bewust lang afzijdig gehouden omdat ik nogal onpasselijk werd van alle suggestieve, speculatieve neuzelpraat.

Net zoals er instapmomenten zijn, zijn er ook uitstapmomenten en iedereen bepaalt voor voor zich tot welk station ie meerijdt. "Geraakt worden" en "bijgevolg alles beluisteren" merkwaardige gevolgtrekkingen. Een van de strukturalisten, ik meen Barthes, heeft ooit eens uitgelegd dat er drie soorten denkstijlen zijn: associatie, metaforie en metonymie.

Waar metaforen een sfeerbepalende inkadering bewerkstelligen, zorgt metonymie zorgt ervoor dat we onze interesse uitbreiden door dieper in te zoomen op een band of artiest of naar aanpalende gebieden/artiesten te gaan kijken. Wat associatie is zal duidelijk zijn: ondanks het verschil in chronologie associeer ik Space Oddity nog steeds met de eerste bemande ruimtevluchten en de trip naar de maan.

Denkstijl is persoonlijk en al dat geschrijfel hier over het album heeft bewerkstelligd dat ik het vooralsnog weinig draai, omdat het - met het geouweneel erbij - te veel onrust in de kop geeft. Zelve ben ik een groot voorstander van het zoveel mogelijk beoordelen van een creatief werk als autonoom gegeven: als het product gereed is en geperst geeft de artiest het ahw aan het publiek om er een oordeel over te vellen. Wat hij er zelf van vindt, is minder relevant, hij heeft er al afstand van gedaan.

De omstandigheden waaronder een werk tot stand is gekomen, kunnen leiden tot bewondering, maar zeggen - imho - niets over het werk zelf. Zo heeft bijv James Joyce heeft lang moeten sappelen voor ie een uitgever in Parijs bereid vond om Ulysses in zijn geheel uit te geven (en dat maakt het daarom nog niet tot een slecht boek) .

Kom je op musicmeter en wil je dit album zo veel mogelijk recht doen, moet je hier eigenlijk zo min mogelijk lezen. Laat staan dat je het in je hoofd haalt om er iets zinnigs over te schrijven.

ik ben ook iemand die vanwege stap 2 geintereseerd is geraakt! Ik had al 3 platen van Bowie in de kast staan, ziggy stardust, singles collection 1993, en het live album a reality tour. Vond dat mooie muziek, maar het greep mij niet zo dat ik de indruk had om verder in het oevre van de man te duiken. Toen kwam dit album, en daar was ik in eerste instantie ook niet in geintereseerd. Ik las de verhalen hier allemaal wel, maar het ging toch allemaal wat langs me heen. Tot het moment dat ik hoorde dat hij plots overleden was. De hele dag op de radio en op tv uitzendingen over het overlijden van bowie. Je kon er min of meer dus ook niet omheen. Toen heb ik dit topic ook wat bijgehouden, en de clips van blackstar en lazarus een paar keer gezien, en vond het erg luguber allemaal. Het nummer blackstar greep me niet onmiddelijk, maar lazarus vond ik wel gelijk super. Na wat wikken en wegen toch het album maar gekocht, de cd dan, koste maar 17 euro dus dat vind ik ook meevallen voor zo,n bijzondere realease. Heb hem inmiddels wel 10 keer beluisterd, maar vind het echt een album van grote klasse geworden, zowel qua zang als instrumentaal gezien, vooral de drums zijn super! Alles klopt op deze plaat, ook textueel gezien en de volgorde van de nummers. Ik denk dat bowie zijn dood er zeker aan meewerkt dat je dit album in een ander perspectief beluisterd dan wanneer hij nog zou leven. Van 1 kant heel triest om vlak na zo,n album te komen te overlijden, maar anderzijds juist grote klasse om je leven zo af te kunnen sluiten met zo,n topplaat. Deze plaat heeft ervoor gezorgd dat ik die andere 3 albums ook weer meer beluister. En inmiddels low erbij gekocht, en in low het instrumentale gedeelte van bowie heb leren kennen! Nooit gedacht dat hij zulke albums had gemaakt, dacht dat hij vooral een single machine was met vooral eenvoudige popliedjes. Heb zelfs zijn instrumentale verzamelaar all saints er nog bijgekocht. De afgelopen 2 weken heb ik heel veel bowie beluisterd, en leer steeds meer van hem kennen. Misschien wat wrang dat hij eerst moest overlijden om wat geintereseerd te raken, maar ik vind mijzelf geen eendagsvlieg en wel een echte muziekliefhebber.

Dit album heb ik de afgelopen 2 weken minimaal 2 keer per dag beluisterd, en grijpt mij meer bij de strot nog dan ziggy stardust of low. Ik vind de vette drums, de lugubere sfeer en de zware texten in combinatie met zijn overlijden iets magisch, iets ongrijpbaars hebben. Benieuwd hoe dit album in het voorjaar of op een mooie zomerse dag gaat klinken.

Zojuist de beoordeling verhoogd naar 4,5. Het album is echt heel sterk. Na de eerste luisterbeurten was ik al overtuigt van de eerste 4 nummers en wat minder van de laatste 3, maar de laatste zijn ook erg goed. Ik was 'vroeger' een behoorlijk Bowie-adept. Na de magere jaren 80 wist Outside me nog te verassen. Ook zo'n geweldig album, maar daarna was het minder. Een aantal albums heb ik nog nooit beluisterd. Tot deze. Ik ga Blackstar niet gelijk het beste noemen wat de man ooit gedaan heeft, maar veel scheelt het niet. De toppers van Bowie zijn wat mij betreft Hunky Dory, Young Americans, Station to Station, Low, Outside en Blackstar. Van dat rijtje is Blackstar niet het beste album, maar zeker ook niet het minste. Wat me vooral opvalt is de enorme creativiteit die het album 'uitademt'. Bowie heeft altijd een goede hand van kiezen gehad als het op zijn bandleden aankomt. Dat is hier niet anders. Die muzikanten nemen hun eigen 'ding' mee. Anders kan ik de frisse kwaliteit van dit album niet verklaren. Op alle manieren is Blackstar een album van nu.

De carrière van Bowie is bijna 50 jaar geleden begonnen. Ons hele leven lang hebben we alle kansen gehad om zijn muziek te beluisteren en te ontdekken. Nog maar 3 jaar geleden bracht hij, na een stilte van 10 jaar omwille van gezondheidsproblemen, opnieuw een single en vervolgens een album uit. Als iemand dan vandaag pas, ná zijn overlijden, opmerkt dat er nog zoveel te beluisteren en te kopen valt van Bowie, dan zit daar die suggestie al in. Ik vroeg me dus af of de suggestie klopte.

Inderdaad wat wrang. Maar je eerlijkheid wordt gewaardeerd.

Where the fuck did monday go?

Niets aan toe te voegen. Ik ga gewoon lekker genieten en ga me voorlopig niet meer in de discussie mengen...

Eind v.d. middag gelukkig nog even tijd gevonden om bij m'n vaste platenboerderij langs te gaan.
Op de fiets (zo verplaatsen mensen zich hier), met wanten aan (koud) natuurlijk niet, gelukkig gewoon met de verwarmde wagen.
En verdorie. Je denkt het is rustig wie komt er nou op maandag in een platenzaak er zal wel niks gebeuren en weeerrr:.. vanuit het niets zette m'n platenboer ★ op !
Thuis draai ik het helemaal niet meer maar hij zette het dus wederom onaangekondigd op, via die goede installatie daar in zijn zaak schalde Bowie en zijn jazzy bandje door de Laden.
We spraken geen woord.
Maar toch (ondanks dat ik het niet eigener initiatief wil luisteren) heb ik dit album nu alweer voor de tweede keer 'samen' met m'n platenboer geluisterd. We hebben er nog geen woord over gesproken.
Komt vanzelf.

Misschien even bezinnig hier.
Draai lekker het album in stilte en laat het hier even de boel.
Er is wat mij betreft wel even genoeg over gezegd.

Ben geloof ik een van de weinigen die dit album nog niet in zijn geheel heeft gehoord heeft en heb er vooralsnog ook geen behoeft aan, terwijl ik alle albums tot en met Scary Monsters zeer kan waarderen. Ik wacht wel tot het wat mooier weer wordt. Misschien dat ik er dan wat beter tegen kan.
Vond namelijk het eerste nummer (Blackstar) zeer deprimerend.

Absoluut...

Dat gezegd hebbende, ik mis de aanbid-smiley voor Lazarus.
Wat een heerlijk nummer is dat toch.

wtf
Je schrijft erover alsof Bowie bij je platenboer voor de deur is overreden. Vraag hem de volgende keer een leuk rockabilly plaatje op te zetten

Wat slowchat en zijpaden van zijwegen verwijderd. Hou het een beetje prettig leesbaar voor de geïnteresseerde leek, alstublieft.

Beste buizen, je hebt dit Bowie-album in je aangevinkte mening op 17-1 als meesterwerk betiteld. Ik ben oprecht nieuwsgierig naar de inhoudelijke onderbouwing van je hoge waardering. Of heb ik die ergens gemist in de wirwar van on- en off-topic reacties? Beluister je de plaat inmiddels ook thuis weer?

Om met je laatste vraag te beginnen: ben er nu naar aan het luisteren. Niet zo hoog volume, maar zeker geen achtergrondmuziekniveau.

Mede door MuMe (beschrijvingen bij albumtopics) maar sowieso was ik de afgelopen maanden al bezig met oudere Bowie-albums te beluisteren. Misschien omdat ik in Berlijn ben geweest maar was gewoon bezig met andere muziek dan metal/hardrock te beluisteren. Ben ik altijd wel mee bezig hoor, een metalhead kan niet de godganse dag Slayer draaien, dan word je gek.
En toen een bericht over een nieuw album. En die eerste bizarre clip (beeld en muziek).
Steeds meer werd er over gesproken. Vrijdag 8 januari albumrelease maandag 11 januari het ongelooflijk schokkende nieuws van zijn overlijden.
Bowiefans (waartoe ik me inmiddels zelf ook rekende, al is het niet een fan van het eerste uur) waren een week lang in shocktoestand.

Kan me niet heugen dat een artiest/band iets als dit heeft 'geflikt' en zoveel teweeg heeft gebracht.
Dat speelt mee in de sterrenwaardering, de enorme unieke situatie hangend aan de artiest en zijn gecreëerde kunstwerk.
Dat ik Black Star en Lazarus niet of zeker liever niet hoor, nog steeds, is ook heel apart. Sommige bands hebben de bedoeling iets creepys of beangstigends neer te zetten maar ik lach gewoon om dergelijke (bijv. Black Metal)bands. Maar de zang in deze nummers op dit album?! Komt heel hard binnen.

Sowieso was ik muzikaal al bezig met de zoektocht naar wat ik momenteel zo waardeer en knorrende saxofonen was ik allang achter dat die daar bij horen.
En op dit album van David is er volop een jazzy touch maar ook in rockende songs blaast de saxofoon een heerlijk deuntje mee. Hoe wist David dat ik daar zo van hou?!
En de soms freaky fusionachtige drums in sommige songs zijn ook fantastisch en verfrissend.
De kant die Bowie op is gegaan en ons heeft nagelaten, muzikaal gezien, spreekt me heel erg aan. Ik denk ook dat er in deze tijd van massaliteit en anonimiteit er weer een hang komt naar meer initimiteit, kleinschaligheid, etc. En daar was ik óók al toevallig mee bezig op muzikaal gebied: fijne rockbands in kleinere zaaltjes. Jazz in (rokerige kan niet meer) kroegjes lijkt een logische volgende stap. En jazz op vinyl. Maar ik was/ben nog bezig tevens met Krautrock, ook alweer door Bowie (eerdere albums).
Maar blijf het door de hele terminale hardwerkende fase en dan het overlijden en dan dit afscheidskunstwerk voor de achterblijvenden nog steeds flabbergasting vinden.

Puur muzikaal zou het geen 5 sterren hebben gekregen maar heb er een holistische beoordeling en waardering van gemaakt, van dit spirituele album, en derhalve een meesterwerk: ☆ ⋆ ✰ ✯ ★

Zodoende, kistenkuif.

Gokje: Hij wist het niet.

Merci voor je reactie. Ik proef duidelijk je ambivalentie maar kan me dat door de gang van zaken wel een beetje voorstellen. Ik heb zelf het album voorlopig opzij gelegd: te deprimerend en te veel commotie om het onbevangen te kunnen beoordelen en er van te genieten.