David Bowie - ★ (2016)

Ik denk toch dat ik een van de weinigen ben die Bowie toch hoog in het vaandel heeft zitten die deze cd van Bowie nog niet ( op 2 nummers na dan ) gehoord heeft. Shame on me.
Toch vraag ik me wel eens af, als de beste man nog geleefd had was het dan ook zo'n hit geweest.
Ik heb alvast mogen vernemen door alle recensies hier dat het wel een erg artistiek album van Bowie is, en zeker tot de betere albums van hem behoren.
Ik ga me aan "Blackstar" toch maar eens wagen. Ook ik vind buiten dit blijkbaar bijzondere album om het erg triest dat Bowie overleden is, maar ja ook artiesten gaan dood, maar dit kwam zo als een mokerslag.
Ik ben bang dat we de komende jaren nog vele muzikale grootheden gaan verliezen, zijn ook allemaal een jaartje ouder. En zo komt er dan een einde aan het tijdperk dat muzikale grootheden en vernieuwers nog bij de levenden horen.

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Alles is al eens gedaan en vroeger was het vooral beter

Zo strikt zou ik dat ook weer niet scheiden, want David R. Jones was Bowie en omgekeerd. Maar het lijkt me wel duidelijk dat op dit album enkele van zijn persoonlijkste nummers staan. Maar toch ook weer zonder de dialoog aan te gaan met het publiek. Daar was hij volgens mij niet in geïnteresseerd. In dat interview met Ivo Niehe zegt hij nog, dat hij alleen naar zichzelf een verantwoordelijkheid had af te leggen.

Het niet te ver gaan zoeken. De enige 'dialoog' die gevoerd wordt is in het hoofd van de fan tussen hemzelf en zijn idee 'Bowie'.


Sommige mensen vinden vaag gezwets en ijle zweefpraat spiritueel. Anderen zijn wat filosofischer ingesteld en blijven met beide voetjes op de grond terwijl ze spiritueel hoge toppen scheren.

Soms gebruiken mensen de term spiritueel om zich te verschuilen achter iets wat ze zelf ook niet snappen. Een handig truukje om een discussie de kop in te drukken. Ik ben ook niet van het spirituele, wel van het filosofische. Ik ben dan ook iemand die gelooft dat het geloof b.v uitgevonden en bedacht is door de mens ?

Lazarus en I Can't Give Everything Away en Blackstar zijn mooiste nummers (tevens is dit mijn aller eerste stem voor Bowie) Dollar days kan ook nog, maar Sue vind ik vreselijk.

Mooi dat je via dit album de Bowie wereld in stapt.

Sue is ook geen makkelijk nummer. Zo heeft Bowie er nog wel een paar. Vaak is het zo dat dit soort nummers moeten rijpen, en ineens het kwartje toch gaat vallen.
Bij Sue is dit bij mij ook nog niet het geval.

Ik heb inmiddels de versie van Nothing has changed ook gehoord, deze is een stuk kaler en dan is de versie op deze plaat toch wel een vooruitgang.

Thx, Sue is niet mijn smaak, zo staan er nog wel 1 a 2 op die niet aan mij besteed zijn, Lazarus heb ik al tig keer gedraaid, blijft schitterend.

En ik ben van mening dat 'Lazarus' (wat een intens nummer) juist wel op 1 lijn staat met nummers van Joy Division op 'Closer'...

Vanwege jouw reactie nog even geluisterd naar Closer, maar ik vind de instrumentatie op Lazarus toch behoorlijk verschillen met de nummers op Closer. Maar goed, meningen verschillen. Misschien komt Colony nog het dichtst in de buurt.

Bowiekoorts begint hier langzaam af te nemen.
Temperatuur begint weer af te nemen en de wereld krijgt weer wat meer kleuren. Natuurlijk blijft dit een plaat voor ver bovenin de jaarlijstjes, en bij ieder overzicht van 2016 zal Bowie worden aangehaald. Echter is het nu voor mij weer tijd om naar andere muziek te kijken, de nieuwe Dream Theater, Suede, Daughter bijvoorbeeld. Lees nog wel lekker de biografie van Bowie, intrigerend om zo een kijkje in zijn wereld te krijgen.
Blackstar has officially retreated from the 1st place of my rotationlist.

Heb ik ook gedaan. Onlangs is er nb nog een Nederlandse biografie geschreven (door Jeroen Ras) die net niet Blackstar en het overlijden aantikt maar wel erg leuk was om te lezen , ook omdat het deels van uit een Nederlands perspectief was geschreven.

Beide hebben het kenmerk van een testament en beiden zijn ze zeer indringend. Blackstar is technisch muzikaal sterker maar als algehele plaat is Closer een klassieker. Ook als Ian Curtis nog zou hebben geleefd. Van Blackstar zal de tijd het leren.

Net nu dit album weer gewoon verkrijgbaar is op vinyl. Dat kan toch geen toeval zijn. Er zal vast een diepzinnig spiritueel verband zijn.

En zoals ik al had voorspeld buizen, gewoon exact hetzelfde uitgegeven als jouw exemplaar.

Mijn eerste beluistering was vooral onbegrip; 'blackstar' en de clip van 'Lazarus'; naargeestig. Waarom doet iemand zoiets? Toen vlak daarna het nieuws van zijn overlijden binnenkwam werd dat wat duidelijker maar nog niet helemaal. Zou iemand die de dood voelt naderen niet vooral bij zijn geliefden een hart onder de riem willen steken (alvast troost gaan bieden)? Pas later viel het kwartje. Dat is niet het wezen van de dood. Dat is toch vooral verdriet, pijn, angst om wat je achterlaat en de dingen die onaf zijn gebleven. Misschien hier en daar ook de loutering van het terugkijken over wat is bereikt. In die zin is dit album een meesterstuk, als iemand dit kan met zijn laatste krachten en en passant nog een taboe weet te doorbreken (=de onwezenlijke verhouding van de Westerse mens met de dood), dat is bovenmenselijk! Bovenal slaagt Bowie erin om de luisteraar in dit proces mee te nemen zonder dat dit op een verkeerde manier ongemakkelijk wordt. Uitdagend zoals we (eens) van hem gewend waren. Wie stelt dat dit het eerste album is (en tegelijk de laatste -slik) die de kwaliteitscurve van de jaren zeventig doortrekt ziet '1.Outside' in ieder geval over het hoofd. Maar ik vind dit album wel veel beter dan zijn voorganger.

Het particuliere zit vooral in de voordracht, denk ik. Als je de zin "Oh, I'll Be Free, Just Like That Bluebird" alleen leest is dat eigenlijk vooral positief. De dood zien als je verdiende Rust en Vrijheid. Maar als je het hem hoort zingen gaat het toch wel door merg en been. (om nog maar niet te spreken over de grimassen die hij trekt in de videoclip) Dan hoor (en zie) ik toch vooral angst.

Wellicht is het ook die spanning die het zo speciaal maakt.

Maar mijn focus gaat de laatste tijd wel meer en meer naar de muziek, de zang en ook vooral de band. De arrangementen zijn zo verzorgd, vrijwel alle overgangen binnen de nummers gaan zo heerlijk geleidelijk. De drums over het hele album zijn fantastisch, vooral ook bij het outro van Girl Loves Me, dat subtiele en soepele gebruik van de Hi-Hat.

En het feit dat ondanks Bowies ziekte, hij dit überhaupt nog kon. Hij speelt ook gewoon zijn instrumenten hier: Akoestisch gitaar, keyboards en de string-arrangements. Iets minder misschien dan bij Heathen of de Berlijn-albums, maar goed, met zo'n band achter je zou je eigenlijk bijna alleen nog hoeven te zingen...Maar Bowie koos voor het totaalpakket!

De gehele opbouw van Lazarus, inclusief de Sax-solo. Jammer dat die eruit geknipt in de video-edit.., maar goed, dat editen, daar moet ik maar eens een keer leren leven denk ik. Het is de realiteit..

Ik moet toch ook iedere keer denken aan Joy Division als ik het begin van Lazarus hoor. Al denk ik dat Movement van New Order (wat in principe dezelfde band is minus Ian Curtis) het dichtst in de buurt komt.

Ik heb inmiddels het album ontelbare keren gehoord en bewust vorige week geen 1x.
Maar ik ben er nu van overtuigd dat dit Bowie's meest breekbare en persoonlijke album is.
Er zijn zoveel verwijzingen - neem alleen al het lang aanhouden van het refein I Can't Give Everything Away,- alsof hij heel duidelijk wilt maken, ik kan het gewoon nog niet zeggen wat mij nu overkomt en dit extra benadrukt.
De titelsong, natuurlijk Lazerus, Sue en de 2 laatste nummers.
Bowie geeft tipjes van de sluier en ook enorm sterk verpakt.
Ik ga naar de fullscore. Dan maar door de lading, het zal allemaal best, maar dit album doet echt iets met mij.
Een definitief afscheid en dat heeft Bowie enorm goed gebracht.

Wat jij 'weer' 'gewoon verkrijgbaar' noemt klopt in die zin dat via een herverdeling door Sony er een aantal niet afgenomen exemplaren (Frankrijk met name) alsnog weer bij je persoonlijke platenboer terecht kunnen komen. M'n vaste platenboer had het daar ook al over. Binnenkort verkrijgbaar, maar uiteraard nadrukkelijk tijdelijk en in beperkte mate. De 1e persing blijft exclusief.

Bedoel je dan dat ik ook een eerste persing heb, buizen?

Ja volgens mij wel, Kronos. Die tweede persing wordt uiterlijk ook anders (hoes).

Eens en here the same! Heel vaak gehoord en even laten liggen. Wel ondertussen naar andere Bowies geluisterd. Ik heb ook een platenboer gevonden die nog een ★ langspeelplaat heeft liggen. Is toch leuker nog dan een ceedeetje. Morgen op het fietsje toch maar even snel halen!

De lettertjes naast de barcode zijn nochtans een beetje anders. Op mijn exemplaar staat achteraan @2016 p2015, 2016 ISO Records en 33311Gütersloh staat niet op de tweede maar derde regel.

Nee hoor, ik geef niets om vinyl. Het is gewoon weer eens tijd voor wat anders. Zoals ik noemde draait de nieuwe Dream Theater alweer een hele dag.

Het was maar een grapje, alluderend op wat hier eerder werd geschreven.

(Die nieuwe van DT heb ik vandaag in mijn pollen gehad en stukjes van beluisterd. Kon me niet overtuigen om te kopen.)

Lazarus is nu al weg uit de top40, dat is snel.

Je had anders verwacht?

Ja best wel, want vaak blijven artiesten die overleden zijn langer in een lijst staan.

In de lijst 'overleden artiesten' staat hij nog wel even . . . .