The Veils - Nux Vomica (2006)

De meeste gitaarbandjes die duidelijk hoorbaar hun inspiratie uit de jaren 60 halen zijn absoluut mijn ding niet.
En d3es te meer een verrassing om te horan dat er dan toch er een bandje tussen zit die met zulke traditionel ideeën en evn traditioneel instrumentarium Toch nog zo verfrissend en eigentijds kunnen klinken.
Mischien komt het omadat ze uit nieuw zeeland komen, een relatief vrij geisoleerd land waar de meest muziekrends aan voorbij lopen. Ik heb het idee dat vooral daar door ze zo,n unieke sound weten te vinden.
Deze muziek doet me denken aan een bruine kroeg annex strandtent aan het strand in nieuw Zeeland op een zwoele warme zomer dag.

Ik had deze gewoon nog op 3 sterren staan.
Laatste tijd weer opgezet en toch ontzettend lekkere nummers. Instrumentaal sterk, maar vooral de teksten zijn erg mooi.
Op de een of andere manier ook een lekker plaat voor in de winter vind ik

nog excuses voor de irritante type foutjes die ik me permitteerde bij mijn laatste posting

Zo'n goede cd!

Deze groep deed mij ergens altijd denken aan Nick Cave. Zijn er nog met deze mening?

Een bloemlezing uit de discussie alhier:

Ah bedankt, ja ik had niet veel tijd en had de laatste berrichten eens vluchtig gelezen daarmee.

Mooi nummer dat Nux Vomica. Doet me een beetje denken aan the Triffids (Fields of Glass style) en idd 16 Horsepower. Tijdje niet meer gehoord maar toch maar weer op mijn mp3 spelertje zetten en in de trein luisteren.

Dit is echt.

Briljant

Vandaag dit album verhoogd naar de terechte 4*. Staan een aantal lekkere knallers op. Beste nummers: Not Yet, Advice for Young Mothers to Be, Jesus for the Jugular*, Nux Vomica en eigenlijk nog veel meer.

* Dit nummer heeft iets erg goed en naars tegelijk, moeilijk uit te leggen. Misschien iets te pretentieus?

Ik ga vanavond naar the Veils en ik denk dat ze het "nare" van Jesus for the Jugular er volledig af gaan spelen.

A Birthday Present vind ik ook een prima nummer, ietwat ondergewaardeerd hier, zo lijkt het.

Aangenaam schijfje. De zeurderige, deprimerende en donkere klanken bevallen me wel in combinatie met de teksten.

Favoriete plaat van een vriend van me maar ikzelf ken van deze plaat alleen het titelnummer. Goed nummer wel, maar lijkt wel een beetje erg op...

Nee grapje Herman

Gisteren voor de eerste keer opgezet en ik moet zeggen dat ik erg geschrokken ben. Een zooitje ongeregeld en soms gewoon lelijk. Ik weet niet wat ik ermee moet.
Deze plaat moet waarschijnlijk vaker beluisterd worden om geapprecieerd te kunnen worden maar na de ervaring van gisteren is de plaat niet mee zo uitnodigend...

Stem verlaagd naar 4*. Ik ben groot Veils-fan, en deze cd is prachtig, maar er staan ook twee nummers op die ik níet erg kan appreciëren, namelijk A Birthday Present en House Where We All Live. Overlaatst de bonus track "Night Thoughts of a Tired Surgeon" ontdekt, en die vind ik dan opnieuw prachtig! Heel Smiths-esque, heel sterk!

Ik zag ze afgelopen woensdag in de handelsbeurs in gent.. en het was een en al schoonheid.. De hele zaal was betoverd, zo leek het toch, want nadat elk applaus was weggestorven, werd het muisstil, en wachtte iedereen zonder ook maar een woord te wisselen het volgende nummer af..

En dan zegt u... 'lelijk'... dat kun je toch niet menen? Het zit allemaal strak in mekaar, de stem van die zanger is adembenemend soulvol, de arrangementen zijn zeer fijn, maw: alles is mooi tot in de perfectie.
Het is net omdat het mij iets té gelikt (té mooi) voorkomt, dat ik hier moeilijk een topscore aan kan uitdelen...

Allé, een nummer als Calliope! of Under The Folding Branches kan je nou toch niet 'lelijk' noemen!?

the veils live _o_

Wat een sterk album is dit!!

De eerste tonen van Not Yet doen mij gelijk terug verlangen naar 16 Horsepower.
De stem van Finn Andrews heeft ook dat klagende van David Eugene Edwards.
Hier moeten duidelijk de demonen uit gezongen worden.
Dit zijn de waardige opvolgers van Robert Johnson; de blueszanger die zijn ziel aan de duivel verkocht.
Alleen kiezen ze uiteindelijk de kant van God, en als troubadours van de nieuwe tijden prediken ze hun geloofsovertuiging.

Laat ik hiervoor nu eens niet mijn voordeur sluiten, en ze geen gebroken voet bezorgen.
Omdat die meestal ergens op het welkomsmatje blijft haken.
Hier neem ik graag de tijd voor.
In plaats van een bijbel wordt mij een album overhandigd; en de komende 45 minuten zijn voor Finn Andrews persoonlijke preek.
Zijn overtuigingskracht laten mij voor hem knielen, en ik laat mij dopen tot hervormde The Veils liefhebber.
Ik sluit me aan tot de volgelingen die zich als nomaden over de wereld verplaatsen.

Met Nux Vomica lukt het The Veils om mij te overtuigen.
Wat ze met The Runaway Found net nog niet in slaagden.
Het duistere geluid afgewisseld met piano georiënteerde ballades heeft ook raakvlakken met Nick Cave.
Het titelnummer Nux Vormica durf ik zelfs het mooiste nummer te noemen wat de laatste 10 jaar is gemaakt.
Het enige minpuntje is dan toch wel de single Advice for Young Mothers to Be.
Deze past niet helemaal tussen de rest van het album.

Ik ben net tot de conclusie gekomen dat ik dit plaatje veel te lang in de winkel heb laten liggen. dikke 4*

Voortaan eerder je bestelling op halen.

Van het weekend even de vinylbakken aan het doorspitten in de winkel en kon dit niet laten staan mooie plak wit vinyl.. en na al die jaren, wat blijft dit toch betoverend mooi

Mooi mooi mooi mooi!!!!

Typisch zo'n album waarvan je weet dat je hem leuk gaat vinden, maar waar je op de een of andere manier nooit aan toe bent gekomen om te luisteren. Maar gelukkig dankzij het 'Ga dat album eens reviewen'-topic ben ik er nu dan eindelijk toe gekomen.

Het eerste wat ik dacht toen ik deze cd hoorde was 16 Horsepower (en natuurlijk Nick Cave, maar das niet meer dan logisch ). Finn Andrews zingt in het eerste nummer precies hetzelfde als de zanger van 16 Horsepower. Maar niet dat ik dat nou zo erg vindt. Erg gaaf zijn de uithalen van Andrews. Dat is toch wel de kracht van deze plaat. Het volgende nummer is wat poppier, en dan komt bij mij de associatie met Arcade Fire (met name Haïti). Ook het derde nummer is wat luchtiger. De vrouwelijke achtergrondzang vindt ik zeer geslaagd. Eén van de betere nummers van dit album. Vervolgens een heel ander soort nummer, maar net zo goed. Lekker hectisch, daar hou ik wel van

Ook de twee nummers hierna zijn weer goed, wel iets minder, daar hebben ze in het Engels een goed woord voor, 'remarkable'. Under the Folding Branches doet me denken aan een bepaalde artiest, kan het me alleen niet voor de geest halen. Mooie ballad. De strijkers zijn er erg mooi in verwerkt. Ook is de subtiele vrouwelijke achtergrondzang (enkel een paar seconden), altijd mooi om dit soort kleine details eruit te kunnen halen.

Hét nummer van deze plaat is natuurlijk het titelnummer. En opnieuw is de zang heel bijzonder mooi. Lastig uit te leggen, maar het is net als Bob Dylan een bepaalde manier van klemtonen leggen en ritme, waardoor de zang ongelooflijk mooi 'valt'. Lekker dreigend sfeertje in het nummer. Heerlijk die uitbarstingen, en op het eind die (Hammond?)-orgel Om het kort te houden, een geweldig nummer.

One Night on Earth is gewoon goed, niet meer niet minder. De afsluiter House Where We All Live is ook écht een afsluiter. Doet me weer aan hetzelfde denken als bij Under the Folding Branches. Ik ga wel eens wat research plegen.

Zoals ik al verwacht had een mooi album. Ik hou het voorlopig op 4*, maar verhoging is al heel dichtbij.

Minder dan het debuut en de laatste worp. M.u.v. het titelnummer en Jesus For The Jugular.

Wat mij betreft wel één van de betere nieuwkomers van het afgelopen decennium.

Nu net voor het eerst opgezet. Klinkt hartstikke goed! ik kom hier nog op terug

Ik lijk een beetje verslaafd te zijn aan Advice for Young Mothers

Dat is ook een geweldig nummer, dus terecht!

Ik vind het hele aardige nummers, maar de vibrato van de zanger ergert mij enigzins

Onbegrijpelijk dat 'House where we all live' hier zo weinig stemmen krijgt! Wat mij betreft na 'The Leavers Dance' het beste nummer van The Veils. Echt zo immens mooi, zo passioneel gezongen. Om stil van te worden ...

Geweldig album, die piano die door het hele album zit is echt prachtig. Vrolijke nummers als Calliope! worden afgewisseld met triestere nummers als Not Yet en Nux Vomica, de klassieker. Groots album in ieder geval.

Op Last.fm heeft die 2.7 miljoen plays...... vrij weinig voor een album met 460 stemmen.

Is dit extra bekend op MuMe?