The Veils - Nux Vomica (2006)

De eerste cd met 5 sterren dit jaar is een feit; Nux Vomica van the Veils krijgt de eer!

Not Yet klinkt wat rauwer dan we van Finn Andrews gewend zijn. Zoals bekend is Finn verder gegaan met nieuwe band-members nadat hij de vorige leden en masse had ontslagen.
Maakt niets uit, want het is de stem van Andrews die het geluid van the Veils bepaalt.
Calliope! heeft ook een wat rauwer randje, maar klinkt fantastisch. Je moet er van houden, dat is een feit, maar liefhebbers zijn na dit nummer al overstag en niet-liefhebbers zijn na dit nummer al wel weer afgehaakt.
Advice for Young Mothers to Be klinkt anders dan we gewend zijn. Ik blijf elke keer als ik het hoor (en ik heb dit album al helemaal stuk gedraaid inmiddels) aan the Arcade Fire denken.
Een opgewekt maar o zo verraderlijk liedje dat zich snel in je hoofd weet te nestelen.
Jesus for the Jugular klinkt als Nick Cave & the Bad Seeds: het had zo op één van hun laatste albums kunnen staan. Rauw randje, opzwepend, dreigend. Ik ben er dol op.
Pan opent lekker op de piano en dendert op z'n Caveaans lekker door totdat het halverwege even een lieflijk wijsje gaat worden. Maar schijn bedriegt: al snel denderen we lekker door om dan toch nog even lief te worden aan het einde. Heerlijk nummer weer.
A Birthday Present is een zwierig nummer waar Andrews weer flink kronkelt en doet. Die stem is geweldig. Maar de muzikale omlijsting weet me op dit nummer ook enorm te grijpen. Erg mooi gedaan en ik kan inmiddels spreken van het ene na het andere hoogtepunt.
Dat echte enorme hoogtepunt gaat plaatsvinden in Under the Folding Branches. Wat een emotioneel hoogstandje. Dit nummer is langzaam uit weten te groeien tot één van mijn favoriete songs ever. Het kruipt langzaam onder mijn huid om er vervolgens heel diep onder te blijven zitten.
Titelnummer Nux Vomica doet wederom aan Cave denken. Heerlijk fulmineuze uitspattingen en een lekker vol en vet geluid. Dat orgeltje....mmmm..........
One Night on Earth hakt er wat minder op los en klinkt wat luchtiger. Een heerlijk pop-rock nummer om even op adem te komen, adem die we nodig hebben om in te houden bij de afsluiter House Where We All Live. Wederom een slepende, emotionele, ingetogen ballad. Zo eentje die als ie afgelopen is je helemaal leeg weet achter te laten.

Wat een mooi album. Mijn 5 sterren zijn niet voor niets de eerste 5 die ik uitdeel dit jaar (en dat is vrij weinig). Hiermee dus een zeer grote kanshebber heel hoog te eindigen in mijn eindejaars top 10.
Maakt dat uit? Welnee, het gaat om de muziek. Ik ben blij dat the Veils terug zijn met een nog mooier album dan dat al niet misselijke The Runaway Found.

Wat een mooie plaat dit zeg... Ik was na de optredens op Motel Mozaique (vooral dat op het 3voor12-podium) eigenlijk al meteen overstag voor de hardere verbeten nummers, dus ik kan goed uit de voeten met Nux Vomica. Heerlijk kwade, verbeten nummers afgewisseld met rustige, bloedmooie liedjes zoals de afsluiter. Zeker een van de beste platen van het jaar tot nu toe, wat mij betreft.

Voorlopig nog een 4*, maar dat zou nog wel omhoog kunnen gaan.

Een strenge blik keek mij aan. Ik was zojuist gaan zitten in de intercity tussen Rotterdam en Amsterdam, en wel in zo'n zitblokje voor vier personen. De dwingende ogen van een vrouw van in de veertig keken mij aan. Zij nam geen genoegen met een plaats schuintegenover mij, zo bleek. Ik trok snel mijn benen in. Zij ging zitten.

Een onvermijdelijke alcoholwalm bereikte mijn reukorgaan. De vrouw goot haar stationskoffiebekertje vol met sterke drank. Ondertussen las ze de NRC. Ik keek eens goed naar haar gestalte. Onder haar verzorgde aanblik waren de eerste tekenen van verval zichtbaar. Haar verslaving liet zich raden door plakkerig haar en een wat ingevallen gezicht, die boven haar keurige blouse en kekke jasje te zien waren.

Geirriteerd keek ze op, toen een stewardess, die in het blokje naast ons ging zitten, even een tas kwijt moest op de stoel naast haar in ons blokje. Toen diezelfde stewardess even later op iets te luide toon telefoneerde, maakte ze haar opzichtig in gebaar duidelijk dat ze daar last van had. Streng keek ze af en toe boven haar NRC uit naar mij, af en toe nipte ze aan haar koffiebekertje vol drank.

Het bezorgde mij een onbehaaglijk gevoel, een vreemd soort emotie. Ik had zelf veel meer last van de alcoholwalm dan van het gedrag van de stewardess. Ergens had ik medelijden met de verslaafde vrouw, zij leek toch geen alcohol nodig te hebben. Haar strenge blik en gedrag zorgden ervoor dat ik daar bijzonder onprettig zat, zo tegenover haar. Mijn mp3-speler sprong inmiddels over op 'Under the Folding Branches' van The Veils.

Op een of andere manier paste dat nummer naadloos bij mijn gemoedstoestand. Een beetje verbitterd, onprettig, maar toch plechtig. Ik overwoog even mijn muziek zo hard te zetten, dat ik een reactie bij de vrouw uit zou lokken. In dat geval zou ik tegen haar van leer trekken vanwege de alcoholwalm om haar heen. Ik deed het toch maar niet, ondanks het oogcontact dat ik even had met de stewardess. Gespannen bleef ik in de trein zitten, wachtend op de toch niet al te grote kans dat er nog wat komen ging. 'Under the Folding Branches' bleef tot in Leiden, waar ik uitstapte, onder de repeatknop. Het nummer zal altijd verbonden blijven aan deze vrouw in die trein. Eenmaal uit de trein voelde ik me opgelaten. Een vreemd soort spanning hing er. Ik zette maar snel wat anders op: Blur. En ik besefte dat ik zelden zo emotioneel geworden ben van een stukje muziek. Maar waarom...?

Prettig in het gehoor liggende popmuziek. Een stel niemendalletjes (A birthday present, One night on earth), en een stel (soms bijzonder ongegeneerde) imitaties (Grant Lee Buffalo (ook de stem komt erg overeen) in Not yet en Calliope!, David Gray in Under the folding branches en afsluiter House where we all live, late Mark Lanegan in Jesus for the jugular (cf. Wedding dress) en Nick Cave in de titeltrack). De laatste twee zijn de meest geslaagde, en geven het album toch nog de scherpe randjes die het zo hard nodig heeft. Het klinkt allemaal heel leuk, maar eigenlijk is het allemaal gewoon een tamelijk ovebodige herhalingsoefening. 2,5/5

Wat een sterk album is dit!!

De eerste tonen van Not Yet doen mij gelijk terug verlangen naar 16 Horsepower.
De stem van Finn Andrews heeft ook dat klagende van David Eugene Edwards.
Hier moeten duidelijk de demonen uit gezongen worden.
Dit zijn de waardige opvolgers van Robert Johnson; de blueszanger die zijn ziel aan de duivel verkocht.
Alleen kiezen ze uiteindelijk de kant van God, en als troubadours van de nieuwe tijden prediken ze hun geloofsovertuiging.

Laat ik hiervoor nu eens niet mijn voordeur sluiten, en ze geen gebroken voet bezorgen.
Omdat die meestal ergens op het welkomsmatje blijft haken.
Hier neem ik graag de tijd voor.
In plaats van een bijbel wordt mij een album overhandigd; en de komende 45 minuten zijn voor Finn Andrews persoonlijke preek.
Zijn overtuigingskracht laten mij voor hem knielen, en ik laat mij dopen tot hervormde The Veils liefhebber.
Ik sluit me aan tot de volgelingen die zich als nomaden over de wereld verplaatsen.

Met Nux Vomica lukt het The Veils om mij te overtuigen.
Wat ze met The Runaway Found net nog niet in slaagden.
Het duistere geluid afgewisseld met piano georiënteerde ballades heeft ook raakvlakken met Nick Cave.
Het titelnummer Nux Vormica durf ik zelfs het mooiste nummer te noemen wat de laatste 10 jaar is gemaakt.
Het enige minpuntje is dan toch wel de single Advice for Young Mothers to Be.
Deze past niet helemaal tussen de rest van het album.

Typisch zo'n album waarvan je weet dat je hem leuk gaat vinden, maar waar je op de een of andere manier nooit aan toe bent gekomen om te luisteren. Maar gelukkig dankzij het 'Ga dat album eens reviewen'-topic ben ik er nu dan eindelijk toe gekomen.

Het eerste wat ik dacht toen ik deze cd hoorde was 16 Horsepower (en natuurlijk Nick Cave, maar das niet meer dan logisch ). Finn Andrews zingt in het eerste nummer precies hetzelfde als de zanger van 16 Horsepower. Maar niet dat ik dat nou zo erg vindt. Erg gaaf zijn de uithalen van Andrews. Dat is toch wel de kracht van deze plaat. Het volgende nummer is wat poppier, en dan komt bij mij de associatie met Arcade Fire (met name Haïti). Ook het derde nummer is wat luchtiger. De vrouwelijke achtergrondzang vindt ik zeer geslaagd. Eén van de betere nummers van dit album. Vervolgens een heel ander soort nummer, maar net zo goed. Lekker hectisch, daar hou ik wel van

Ook de twee nummers hierna zijn weer goed, wel iets minder, daar hebben ze in het Engels een goed woord voor, 'remarkable'. Under the Folding Branches doet me denken aan een bepaalde artiest, kan het me alleen niet voor de geest halen. Mooie ballad. De strijkers zijn er erg mooi in verwerkt. Ook is de subtiele vrouwelijke achtergrondzang (enkel een paar seconden), altijd mooi om dit soort kleine details eruit te kunnen halen.

Hét nummer van deze plaat is natuurlijk het titelnummer. En opnieuw is de zang heel bijzonder mooi. Lastig uit te leggen, maar het is net als Bob Dylan een bepaalde manier van klemtonen leggen en ritme, waardoor de zang ongelooflijk mooi 'valt'. Lekker dreigend sfeertje in het nummer. Heerlijk die uitbarstingen, en op het eind die (Hammond?)-orgel Om het kort te houden, een geweldig nummer.

One Night on Earth is gewoon goed, niet meer niet minder. De afsluiter House Where We All Live is ook écht een afsluiter. Doet me weer aan hetzelfde denken als bij Under the Folding Branches. Ik ga wel eens wat research plegen.

Zoals ik al verwacht had een mooi album. Ik hou het voorlopig op 4*, maar verhoging is al heel dichtbij.

Wat harder en grilliger dan het debuut, met meer "big music", meer Nick Cave en meer cinerama, maar dat staat deze band helemaal niet verkeerd. Het openingstrio is sowieso al geweldig, het titelnummer is een ander hoogtepunt, en House where we all live sluit de plaat sfeervol en waardig af. Op de een of andere manier raken de overige nummers me minder, misschien mis ik de intimiteit daar een beetje door de uitbundigheid, maar dat Andrews over het geheel genomen geen moeite heeft gehad om het niveau van The runaway found vast te houden lijkt me duidelijk.