The Veils - Nux Vomica (2006)

Wat een emotie, in alle nummers. Vooral het titel nummer is pure briljantie en werkelijk een van de beste nummers ooit egschreven voor mij.

Absolute prachtplaat.
Alleen Jesus for the Jugular vind ik minder, mede omdat dit nummer gevolgd wordt door Pan, wat ook op het randje van over the top is (wel een goed nummer overigens).
Zo komen de twee meest theatrale songs na elkaar, en dat is misschien iets téveel van het goede.
Verder ga ik geen kritiek meer geven op dit album, want dit is grote klasse; een artiest om te koesteren die zich zonder enige moeite in het rijtje der Groten kan plaatsen.

Dit album blijft bij mij ook steeds in waardering groeien. Tot mijn grote verrassing staat hij zelfs in mijn top 10. Iets wat ik maar 10 artiesten gun. Ik luister hem zeker elke week 1x.

Ik ga ze zien in het patronaat en ben hèèèèl benieuwd!!!

Wanneer?

Vandaag weer 's opgezet, en gelijk weer hooked. De beste plaat van 2006!

Dat ben ik met je eens.

Dat was het voor mij ook.

weet iemand of the veils volgend jaar ook optredens hebben in nederland?.
bvd

Volgens mij is daar nog niks van bekend.

Ik hoorde dat ze over niet al te lange tijd in 013 zouden kunnen verschijnen. Even checken....

[tijdje wachten]

Ja, 28 november as. Dus da's al heel snel. Met Zita Swoon. Huh? Kunnen dat niet gewoon twee afzonderlijke concerten worden?

[edit] Mijn nog niet al te scherpe oog zag dat gevraagd werd om concerten VOLGEND jaar. Uhm, dat weet ik dan weer niet...

Laatst kwam deze plaat weer eens voorbij in mijn shufflelijst. Voor het eerst sinds tijden hoorde ik Calliope! weer. Wat een geniaal nummer! Ik begon gewoon te stuiteren daarvan. Het werkt als een soort energydrink!
Weer verhoogd naar 4,0*

Grappig. Ik zet standaard elke zaterdag ochtend voor het voetballen even het nummer Nux Vomica op.

Om de reden dat het energieverhogend werkt?

Ik ga ook zo een beetje springen enzo

Handig voor corners die te hoog worden gegeven

Een hele andere band dan bij het debuut, maar uiteindelijk draait alles toch om zanger Finn Andrews. De stijl is wat verschoven van, zeg maar, 'britpop' naar Tom Waits/Nick Cave/16 Horsepower achtige sferen, maar weer is het een briljante plaat geworden. Meer eigen geluid, dynamischer, rauwer, met nog steeds die prachtige stem van Finn centraal. Toch vind ik deze net een klein tikje minder dan het debuut, omdat echte uitschieters als The Leavers Dance of Lavinia hier onbreken. Ik ga ze weer live zien deze maand, heb er zin in!

Er zijn van die albums waarvan je weet dat ze steengoed zijn en die je steeds met een gerust gemoed kan draaien. Als ik dit album draai, schrik ik nog telkens hoe goed ie wel is, en tegen het einde aan ben ik meestal helemaal sprakeloos.
Zoals Tinderstick terecht opmerkt is The Veils eigenlijk gewoon Finn Andrews, een talent om te koesteren.

Hij wordt ook wel eens vergeleken met Jeff Buckley, als ik dit naast Grace leg dan is er één verschil, Jeff Buckley is niet meer onder de levenden.
Dit album is minstens even ontroerend en minstens even briljant als Grace -in mijn oren zelfs briljanter-.

Op de achtergrond staan de notities van Under the folding branches, lijkt me vrij bewust aangezien het waarschijnlijk zijn meest persoonlijke nummer is. Andrews verliet op jonge leeftijd zijn geboortestad en vriendin om carriére te maken.

Ik ben het eens met Birthday Present. Jesus for Jugular zeker geen verschrikkelijk nummer.

Ik ben het geheel eens met Tsjo-Wi..

Jesus is inderdaad een klein minpuntje, maar wat gezegd over die negen andere.
Het laatste nummer mag er anders ook wel zijn.

Berichten verplaatst naar The Veils

ik vind het nog steeds vreemd dat ik ze zomaar zag op een bevrijdingsfestival. Ik wist wel dat ze zouden komen hoor maar toch, ze horen daar niet op de een of andere manier. was ook niet veel erg veel publiek voor het podium

Bedankt MuMe om me deze cd te laten kennen. Geweldige schijf, van begin tot einde!

Enorm goed album, maar IMO toch inferieur aan Runaway Found. In sommige nummers had toch meer gezeten. 4*

Ik ben weer eens een beetje laat op het feestje, maar beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Wat een fantastisch album. Alle 10 tracks zijn meer dan uitstekend. Het ligt dan ook precies in mij straatje, alleen de zang had nog een struikelblok kunnen zijn. Af en toe gaat deze Hugo Metserskloon wel erg over the top, maar hij bevalt me eigenlijk wel.

Ik heb even de vorige negen pagina's doorgelezen en daar viel op dat bij de meesten de waardering na verloop van tijd wat minder werd. Mezelf een beetje kennende zal dat bij mij wel loslopen. Dit is gewoon een album met heerlijke popmuziek die in een perfecte wereld wel in de hitparades zou komen.

Ik ben hem juist steeds meer gaan waarderen, maar dat kwam ook wel nadat ik ze live had gezien.

Ik vind hem wel goed passen bij albums als Neon Bible en Let Love In. Wellicht af en toe iets meer pop. Tribal houdt daar wel van.

Hij heeft voor mij ook raakvlakken met Nick Cave met Let Love In; zeker de muzikale spanningsopbouw.

Waw, dit is toch werkelijk een zéér strak album. Geen enkele mindere song, een en al klasse. Zeer verslavende songs ook vind ik. Dit verdient een plaats in mijn top 10.