Nirvana - Nevermind (1991)

Verder heb ik niet veel met het Grunge genre...misschien komt daar op een dag verandering in.

Je username is anders wel mooi de laatste afkickkliniek waar Kurt Cobain voor het laatst levend werd gezien..

Een afkickkliniek vernoemen naar een LP van een wietverorberende Jamaicaan? Het moet niet gekker worden.

Tja...gelukkig is er een fantastisch "bandje", zeg maar gerust band! uit S.F. die zich Exodus noemt en de spiertjes iets losser maakt.

Exodus kan ondermeer verwijzen naar:

Exodus (boek); een Bijbelboek; De Uittocht uit Egypte; een verhaal uit het Bijbelboek Exodus
Exodus (schip); schip dat Joden in 1947 naar Palestina bracht.
Exodus (roman); een boek van Leon Uris uit 1958
Exodus (Bob Marley-album); een muziekalbum van Bob Marley uit 1977 (Een van de nummers op die lp heet eveneens 'Exodus').
Exodus (Quincy Jones-album); een muziekalbum van Quincy Jones uit 2003.
Exodus (Nathan Mahl-album); een muziekalbum van Nathan Mahl uit 2008.
Exodus (New Power Generation-album); een muziekalbum van de New Power Generation (de facto Prince) uit 1995
Exodus (band); een Amerikaanse thrashmetal band
Stichting Exodus Nederland; een stichting die gedetineerden en ex-gedetineerden helpt bij hun terugkeer in de samenleving.

En dus ook begrijp ik naar de laatste afkickklinkiek van Kurt Cobain.

Overigens is de naam van die Stichting en van de kliniek van Kurt wel vreemd gekozen. Volgens mij is eerder een 'intocht' de bedoeling. En dan niet die van Sinterklaas.

Zeg exodus (die van S.F.: prima band trouwens): wil je Prince geen popartiest noemen.
Helaas heeft hij ook een paar pophitjes gemaakt, maar de funk, soul en de gitaar stonden en staan voorop. Heel anders dan dit Nevermind natuurlijk, maar zijn gitaarsolo's zijn vaak niet te versmaden. En zoals je in het bericht hierboven leest, heeft ook hij zijn eigen Exodus!

Kunnen die extra nummers niet in een inklapmenuutje (of hoe dat ook heet), want dit is wel een hele rits en het esthetische bevalt me niet

Oké, ik zal Prince geen popartiest meer noemen, maar snap de context waarin ik het bedoelde; het was een omslag destijds min of meer op de radio van "discotheek" muziek met hits naar alternatief dat plotseling vanuit de underground naar bovenkwam drijven....met uiteraard wederom hits, maar vanaf toen voortaan alternatiever, snap ie?

Helemaal hoor! Ik vind het ook een mooi stukje wat je op de vorige pagina schreef: heel herkenbaar.

Something in the way... waarom zijn simpele dingen altijd zo mooi

In 1999 werden zaterdags in de krantenbijlage De Metro van De Morgen in totaal 52 albums geselecteerd die als essentieel werden beschouwd als algemene culturele bagage betreffende de pop/rock geschiedenis. Die albums worden een voor een nog eens bovengehaald in dit topic. Deze week is dit onvermijdelijke album aan de beurt. Hieronder het stukje zoals verschenen in 1999, in de eindejaarsbijlage 'De Cultuurkenner', een bundeling van alle artikelen uit die gelijknamige rubriek van De Metro.

Deze cd opent met 'Smells Like Teen Spirit' en dus met de bekendste gitaar-riff van de nineties. Niemand durfde voor de release voorspellen dat het nummer zo'n hit zou worden, laat staan dat Nirvana (zanger-gitarist Kurt Cobain, bassist Krist Novoselic en drummer Dave Grohl) hét gezicht zou worden van een nieuwe beweging, de grunge. Een gerne dat meteen gelinkt werd aan de Generation X. Maar daar draait het nu niet om. Wel om het feit dat Nevermind een goedgemikte fragmentatiebom was, een cd met songs die vaak rustig beginnen en dan uitbarsten. Balorige gitaren en een daverende ritmesectie streden om ter luidst om de aandacht. Laten we echter niet vergeten dat Cobain ook een intense zanger was, de bezitter van een passionele, gekwelde stem, zowel geschikt voor de schreeuwsong 'Stay Away' als voor het sobere verkrachtingsliedje 'Polly'. De teksten staan bol van de vertwijfeling en verveling. Al meer dan één schrijver heeft "Here we are now, entertain us" (uit 'Smells Like Teen Spirit' - de titel is overigens door Courtney Love bedacht als variatie op reclame voor deodorant) als motto voor een boek gekozen. Ook angst is een thema dat terugkeert, onder meer in 'Territorial Pissings':"Just because you're paranoide doesn't mean they're not after you". Maar dat belette Cobain niet om op de foto op de achterplat van het cd-boekje de middenvinger te strekken. Nevermind had Cobains zelfmoord ("And I swear that I don't have a gun", luidde het in tempore non suspecto, zijnde 'Come as you Are') niet nodig om klassiek te worden, al kon het, met excuses voor het cynisme, ook geen kwaad. Valt er geen kritiek te geven op de plaat? Ach, het was flauw dat de teksten niet bij de cd zelf zaten, maar wel bij de single 'Lithium'. Nou ja, never mind.

Goed album met goede songs als Smells Like Teen Spirit, Lithium, In Bloom en Come As You Are. Ik heb de deluxe edition ter gelegenheid van het 20-jarige jubileum gekocht want vond toch dat het tijd werd om dit album aan mijn collectie toe te voegen. Echter, wat een uitmelkerij. Dive en Sappy (The Smart Studio Sessions) en Drain You (The BBC Sessions) vind ik de moeite waard maar The Boombox Rehearsals kun je toch niet op een cd zetten. Wat een slechte geluidskwaliteit. Schaamteloos.

Je vergeet de b-sides en een aantal live tracks. Alleen die Boombox Rehearsals hoeven voor mij ook niet, maar er staat genoeg op om het de moeite waard te laten zijn, lijkt mij.

Deze plaat heeft voor mij nu nog meer betekenis dan twintig jaar geleden. Toen vond ik het een prima plaat en het concert in Paradiso vond ik erg vermakelijk. Nu weet ik inmiddels dat er een "diepere bodem" in deze plaat zit. Het zijn twaalf (Endless Nameless niet meegerekend) steengoeie, goed in elkaar zittende, pakkende songs. En bij Kurt kwam de muziek recht uit zijn hart.

Grappig, 20 jaar geleden had het album namelijk al zo'n grote impact.
Mijn vader wist niet wat hij hoorde, vond het zeer slecht (kocht een paar jaar later wel Nirvana Unplugged).
Juist nu is het voor mij moeilijker om uit te leggen wat dit album toen veroorzaakte; ik was 18 jaar, en vond het zeer spijtig om Sex Pistols, Beatles of Beatles niet meegemaakt te hebben.
Kon me niet voorstellen dat er artiesten zouden zijn met soortgelijke impact.
De eerste keer Smells Like Teen Spirit liet gelijk al horen dat hier iets bijzonders gaande was.

Beatles en Beatles schijnen wel een soortgelijke impact te hebben gehad idd.

Sommige van mijn kennissen zeiden: "Maar dit is toch allang geweest ?"
Ik hoorde echter iets totaal nieuws in deze plaat (met inderdaad ouderwetse klanken)

De eerste 6 tracks zijn wereldklasse maar daarna geen hoogtepunten meer.
Vandaar 4 sterren en geen 5
Daardoor ook geen plaats in m'n top 10 helaas.

Vind de tweede helft juist een stuk beter.

Ja, de tweede helft is iets puntiger en schreeuweriger. Daar moet je uiteraard van houden.

Valt me ook op dat alle hits van dit album in de 1ste helft staan

De 20th Anniversary Deluxe Edition... geweldig geweldig geweldig. Iemand noemde de geluidskwaliteit van sommige nummers op disk 2 schaamteloos slecht (is ook idd zo), maar ik vind dat juist om de een of andere reden erg prettig. Vraag me niet hoe!
Maargoed, wat een dikke extra's staan er op de deluxe edition zeg! Wow.
Volle 5!

Dit album is fantastisch maar dat soort bonussen zijn enkel bedoeld als zielige verkooptruc. Je betaalt met gemak 10 tot 12 euro meer voor een paar studio-opnames met kutkwaliteit. De zogenaamde "die-hard" fan moet dat toch kopen

Dit album mag zichzelf best zien als het album die vele discussies deed oplaaien. Is dit wel of niet een klassieker ? Na 20 jaar na de release heb ik me ook eens aan dit album gewaagd en het is me goed bevallen. Ik vind dit album ietwat beter dan Bleach die meer geneigd was naar de punk. Hier is het ietwat radio vriendelijker en ik zeg dit niet vaak, maar dit bevalt me wel. Favorieten zijn - hoe kan het ook anders - Smells Like Teen Spirit, Come as You Are en Lithium.

Je moet de release van dit album volgens mij bewust meegemaakt hebben, want gezien de status van dit album vind ik het maar erg mager. Wat hier bijzonder, speciaal aan is ontgaat mij dan ook. Ik heb een aantal keer naar dit album geluisterd maar dit is toch gewoon een standaard rock album zoals er zo velen gemaakt zijn/worden. Het zal wel in hebben geslagen destijds maar mij raakt het voor geen meter eigenlijk. Muzikaal zit het zeker niet verkeerd in elkaar maar ook de stem van Kurt vind ik niet echt iets bijzonders. 3* voor nu.

Ondanks dat ik de release niet heb meegemaakt vind ik dit toch een erg mooie plaat.
De opener blijft gewoon een klassieker, de rif is geweldig en de drums klinken erg goed.
Ook is het leuk dat de plaat vanaf de tweede helft meer de 'schreeuwerige' kant opgaat.

Ik hoor de toevoegingen van de b-sides nu weer eens (sinds lange tijd, vroeger had ik de singles) en dan kan je eigenlijk wel concluderen dat het helemaal niet zo raar was dat KB zich nogal depressief voelde, want dat is in die songs eigenlijk al goed te horen.
Een bak frustratie wat er uitkomt... De nummers halen het niveau van het album overduidelijk ook niet, en eigenlijk is Nevermind alleen wel leuk genoeg.

De speciale editie is leuk, voor de die hard fans (denk ik) maar is niet iets wat ik nog voor mijn plezier ga luisteren.

Ik vind die b-sides en live nummers van het eerste schijfje juist zeer de moeite waard. Ook de Smart Studio Sessions vind ik leuk om naar te luisteren (op het tweede schijfje). En de verpakking is erg mooi!

Naar mijn idee hoef je geen die hard fan te zijn. Als je het album echt goed en interessant vind (en van mooie verpakkingen houd) raad ik weer wel de speciale (2CD) editie aan.

^Ik vind de kwaliteit van sommige opnames echt te slecht om ze op een cd te zetten. Kan em herinneren dat er in de jaren 90 een album van Elvis uitkwam, en trouwens ook Lennon unplugged, waarvan de kwaliteit over het algemeen slechter was dan de gemiddelde bootleg. Hier staan er ook een paar van op de Nevermind toevoegingen. Uitmelken vind ik dat...

Maar goed, meningen verschillen (gelukkig) en mij doet het niks, maar gelukkig anderen weer wel! Ben het wel met je eens dat de verpakking erg mooi is!

Die slechte geluidskwaliteit is met name bij The Boombox Rehearsals. Daar moet je inderdaad echt die hard fan voor zijn. Maar de rest is toch prima?