Dat van Girl Talk lijkt me te vergelijken met wat 2 Many DJ' s doet (As Heard on Radio Soulwax Pt. 2), en daarvan weet ik dat het niet zo makkelijk was. Voor elk gebruikte stukje moest toestemming worden verkregen. Ook hebben ze veel gewenste dingen moeten weglaten omdat ze die toestemming niet kregen.
P.S. Die docu heb ik nog niet gezien.

Samples vervullen relatief gezien niet zo heel vaak een intertekstualiteitachtige functie. Die samples van PE bij de Manics, die wel, die brengen natuurlijk wel dergelijke politieke statements met zich mee. Op zijn beurt, James Brown-samples bij PE zijn niet alleen ontzettend funky, maar ze brengen ook die trots zijn op hun huidskleur-instelling van James met zich mee. Is het gek dat ik me als blanke nu best wel ongemakkelijk voel over dat ik zulke uitspraken doe?

De discussie wordt nu boeiend, maar fysiek letsel belet me langer dan 15 - 20 min. te zitten.

Die bron van CB, The Atlantic - voorwaar niet de minste - zal ik zeker checken en die docu met/over Girltalk geeft een uiterst eenzijdig, gepolariseerd beeld -ik heb daar elders (downloaden of de toekomst van de muziekindustrie) me daar al over ogewonden,toen iemand dat standpunt hier in geperverteerde vorm breed ging uitwapperen. In US context snap ik die docu, al is Girltalk door zijn manier van samples manipuleren niet meer een kopiist te noemen.

Mijn standpunt: creatief werk is mensenwerk dat moet worden gewaardeerd,ook pegularisch.Ik steek er mijn tijd in, wordt het gedraaid of gekopieerd dan wil ik ook daar wat zien.

@Stijn stuur die goof die zegt dat "samplen het maken van een nieuw creatief, autonoom product is" maar eens hierheen; ben ik snel klaar mee - knippen, wassen, scheren en föhnen in nog geen uur; met heel veel materiaal en verwijzingen van mijn kant.

Volstrekt onhoudnbare stelling What a load of crap! En dergelijke zwalpsnuiten houden zich bezig met de education permanente van onze jongere muziekvrinden Wijs hem om te beginnen maar eens op de traditie van ons creatieve denken en geef hem alvast Mario Praz - The Romantic Agony en C. de Deugd - Het metafysisch grondpatroon van het romantisch literaire denken ter voorbereiding.

How Copyright Law Hurts Music, From Chuck D to Girl Talk:
Recenter artikel

Wat betreft gebruik van samples ken ik nog 2 (mijn inziens) klassieke albums:



Hierbij een link naar een lijstje met de op Paul's Boutique gebruikte samples...

Sterkte met de aambeien beste Mjuman.

Zojuist de docu Copyright Criminals in HQ gezien.


Ook intresse? Pm me.
IMDb

Klopt het dat James Brown's carrière een hele opleving kreeg door het sample gebruik door Hiphop artiesten?

Soul Brother #1 is altijd relatief big geweest - soms een beetje op de achtergrond - maar zeker mensen als Bambaata noemden hem vaak genoeg, uit respect; net zo goed als bijv Aretha heel regelmatig werd genoemd (soul was never gone).

Zoals Mjuman stelt, James Brown behoorde altijd wel tot de grote invloeden. Niet altijd evenveel op de voorgrond bij het grote publiek, maar door andere muzikanten toch altijd veel naar verwezen, en gerespecteerd. Maar George Clinton (veel gesampeld uit zijn werk bij Funkadelic en Parlliament) stelt in de eerder aangehaalde docu. (Copyright Criminals) dat ze wel degelijk opnieuw aandacht en voordeel haalde uit het feit dat ze zo manifest gesampeld werden door hip-hop artiesten. ("De muziekliefhebber wilde de hele song van die sample kennen, en ging op zoek naar het origineel"). Kijk ook op deze site maar eens hoeveel verzamel-albums er die periode zijn verschenen. Van Funkadelic (actief tot '81) is er zefs geen verzamel uitgekomen tot in 1992. Toch erg opvallend. Ook bij Parliament 4 verzamelaars eerste helft '90. Dus zo goed als zeker dat ook de James Brown albums die periode (nog) meer aandacht genoten dan gewoonlijk.

Leuke docu, een aanrader voor alle muziekliefhebbers. Was wel spijtig te horen dat Steve Albini er mijn inziens niet veel van begrepen heeft.

Morgen is het tijd voor:

Deze zou anders ook niet misstaan. Het album dat heavy metal eindelijk uit haar gesloten sub-cultuurtje haalde, en ook andere muziekliefhebbers definitief over de metal streep trok.
Weliswaar mede omdat dat andere album de gevoelige mainstream-oortjes al wat "getrained" had...
...al was deze zwarte toch eerst uit. Never mind.

Die Graf... hoe doet ie het toch!? Smells like sushi (fishy)

Deze week indeed:


Nevermind (1991), Nirvana





Lees hier het betreffende stukje 'Cultuurkenner'.


Hieronder wat links voor de late binnenvallers:

>Topic overzicht


Toelichtingen:

> Introductie + Toelichtingen 1&2:

> Toelichting 3:

> Toelichting 4:

> Toelichting 5:

> Toelichting 6:

Ik denk dat 't mijn meest gedraaide album ooit is. Het was ook de eerste cd die ik ooit kocht. Nu draai ik 'm nog zelden (ik weet niet of 'ie de één keer per jaar haalt), omdat ik het eigenlijk in m'n hoofd ook van begin tot einde kan afspelen. Maar het is niet zo dat ik er niet veel meer aan vind. Het is een album dat me dierbaar is en veel herinneringen oproept.

Als ik de MuMeLadder als graadmeter voor Serieuze Muziek neem, zijn er drie Serieuze Bands/Artiesten die ik toch wel heel grondig waardeloos vind, te weten Tom Waits, Prince en de Pixies. Die eerste is hier lang geleden al eens langs geweest, die andere twee drie en twee weken geleden. Toen kwam er een hiphopplaat in het 52 Essentiële Pop/Rock klassiekers overzicht en nu gaan we dan terug naar de meest overschatte rockplaat allertijden.

Gaat lekker.

Mwah, de titel van meest overschatte rockplaat ken ik zonder twijfel toe aan het debuut van Elvis.

En dat zegt wat mij betreft meer over jouw dan over het album.

Ja, wat Stijn hier zegt (behalve dat het voor mij niet de eerste cd was die ik kocht). Ik was 13 toen deze uitkwam, met een oudere broer die hem zo'n beetje op de dag van verschijnen kocht. Dit klonk totaal anders dan alles waar ik tot dan toe naar geluisterd had en ik was op slag verkocht. Heb hem uiteraard op cassette gekopieerd en compleet grijsgedraaid op m'n kamertje. En lekker meebleren ook, terwijl ik het gros van de teksten niet of nauwelijks kon verstaan. Ik zing nog altijd wel eens fragmenten van dit album verkeerd mee, en dan niet eens voor de grap maar gewoon omdat die fout gehoorde teksten van destijds volledig in m'n systeem zijn gebrand.

Hoewel ik al in de jaren 80 in een aantal "betere" bands en artiesten geïnteresseerd was (Beatles, Talk Talk, Kate Bush, Pink Floyd, Marillion, OMD) durf ik wel te stellen dat dit album aan de basis staat van "Graf de muzieknerd". Het was duidelijk het juiste album op de juiste plek, zo precies aan het begin van m'n pubertijd. Ben nog een aantal jaren behoorlijk "grunge" geweest ook, met m'n houthakkershemden en lang haar

Nirvana

ah, dan weten we nu gelijk wanneer het muzikaal met je fout is gegaan

Ik had een paar jaar later hetzelfde (ooit moeten we maar eens foto's uitwisselen ). Alleen een houthakkershemd heb ik één gehad maar ik vond ze maar kriebelig en verstikkend. Wel was ik trotse eigenaar van een 'Fudge Packin Crack Smokin Satan Worshippin Mother Fucker'- T-shirt.

Nog los van de kwaliteit van die plaat is de enorme gateway-werking die deze plaat had op mensen die in de eerste helft van de jaren negentig in de puberteit kwamen. Ik kan me voorstellen dat de objectieve luisteraar wat vraagtekens zet bij de enorme status van deze cd, hoewel het toch een lekker rockplaatje blijft, zover ik me herinner (ook ik ken deze plaat zo van buiten dat ik hem eigenlijk nooit meer draai, volgens mij bezit ik niet eens meer een exemplaar).

Tsja Nirvana, ik ben er niet zo fan van; erg populair en absoluut invloedrijk, maar ook ongelofelijk puberaal,eentonig en saai.

Komend vanuit de 80's met een behoorlijk hoog gehalte gepolitiseerde en geëngageerde bands heb ik altijd enorm veel moeite gehad met de attitude en het idioom van de grunge: "here we are now, entertain us" - een sfeer van passiviteit.
Voeg daarbij het plug- en push-werk van ene Jan-Douwe Kroeske, Pearl Jam, Life etc etc (ok Betty Serveert was dan wel goed) - alles uit Seattle en omgeving leek heilig - en het zgn 'sappies'-imago en een belangrijk deel van mijn weerzin is verklaard. Ik snap ook wel dat veel lieden mbv van deze muziek uit de garderobe konden kruipen.

Mij heeft het me nooit wat gedaan. Overigens is dat wel te verklaren uit het feit dat ik toen veel meer bezig was met de (sub)stroming die rond Galliano, Brand New Heavies en Young Disciples e.d. - denk ook aan labels als Talking Loud en Ninja Tune - aan het ontstaan was. In retrospectief zie ik de waarde van Nirvana echt wel, mij persoonlijk heeft het nooit wat gedaan.

--edit--
Aan de andere kant was ik ook meer bezig met bands/releases op Creation (UK): Felt, MBV, Ride, Slowdive - vond ik ook interessanter.

Hoezo puberaal?

Komt dat komt dat zien, we staan weer aan de voet van een prog. vs punk discussie. De kaartverkoop gaat vanaf nu in!

Edit: Ik denk dat menig muziekcritici het ermee eens is dat dit album in een lijst als deze thuis hoort.

Tja hoe leg je zo iets uit. Het ligt deels aan de passiviteit die Mjuman ook al aanhaalt, maar ook het hele gedweep met teenage angst. Andere grungebands zoals Pearl jam, Alice in Chains en Soundgarden vind ik stukken beter, die zijn ook een stuk volwassener van toon. De grunge-stroming is überhaupt niet mijn favoriete stroming uit de jaren 90, dan heb ik toch veel meer met de britpop,electro en neo-progartiesten in die tijd.

Dit album behoort, door zijn invloed en populariteit, uiteraard in deze lijst te staan, maar echt fan ben ik er niet van. Ik geef het album ook slechts 2*.

Tuurlijk, vóór Nirvana was alles glad, saai, volgeplamuurd met synths. Nu mag ik zelf graag de prog vs. punk-discussie aanzwengelen; rond Nirvana ontstaat er ook geregeld een dergelijke discussie, waarbij dat groepje de rol van de Sex Pistols toebedeeld krijgt. Vóór Nirvana speelde niemand gitaar, maakte niemand liedjes met een gitaar joh. Pas met Nevermind, in '91, is dat uitgevonden. Sonic Youth, de Pixies en Dinosaur Jr., me die halen toch wel overduidelijk de mosterd bij Nirvana vandaan.

Adjectieven die bij Nirvana steeds maar aangehaald worden zijn "rauw", "puur", "echt", zulke woordjes waar niemand meer iets aan heeft, omdat ze te pas en te onpas maar ergens op geplakt worden. De geschiedenis is, in tegenstelling tot wat menige Middeleeuwer dacht, cyclisch en dergelijke ontwikkelingen blijven telkens maar de kop op duiken. Vervang Nirvana maar door Romantiek, impressionisme, Nietzsche, dada, The Velvet Underground, Sex Pistols, Guns 'n' Roses, The Strokes, etcetera.

Na al die jaren blijf ik Nevermind een goed album vinden. Je kan het saai noemen, omwille van de eenvoud en de vele herhalingen. Je kan dat ook als minimalisme zien. Wie zich er voor kan openstellen wordt in de energie van het nummer meegezogen. Sommige zinsneden kunnen bezwerend gaan klinken, als een mantra. Onlangs in de aflevering classic albums viel me nog eens extra op hoe goed dit plaatje muzikaal in elkaar steekt, hoe goed er gemusiceerd wordt ook.

Als iets héél populair wordt kan het ook wel eens gaan tegensteken. Ik kende Nirvana al even voor die grote doorbraak. Het gevoel uit mijn herinnering induikend welke indruk dit maakte en toen al was duidelijk dat alles klopte aan dit album, wat het deed uitstijgen boven de rest. De hoes, de bandnaam, de albumtitel, de muziek. BAM. Eén gigantische rake klap. Niet dat ik had kunnen voorspellen dat het zo'n grote impact zou hebben.

Altijd leuk, zo'n overdrijving die dan het tegengestelde als waar moet suggereren. Maar in dit geval klopt de overdrijving. Niet helemaal natuurlijk. Maar wel voor wat we op de radio hoorden. Alleen maar gladde, volgeplamuurde met synths doorspekte eenheidsworst.

En plots kwam daar verandering in. Met Nirvana en Pearl Jam. Luide gitaren, schreeuwerige zang. Op de radio??? Het opende zelfs de deuren voor een echte metalband; Metallica.

Vreemd wat de tijdsafstand met mensen doet. Ik herinner me de late 80's in eerste instantie als de periode van opkomst van 'indie'-bands: R.E.M., Throwing Muses, Pixies, The Golden Palominos, Belly en aan UK-kant het door mij reeds genoemde Creation-label.

Vanaf eind jaren 80 kwam dance in al zijn varianten op (drumsynths Linn LM-1 en Roland TR-808), maar om nou te zeggen dat de radio in Nederland een "gladde, volgeplamuurde met synths doorspekte eenheidsworst" was gaat mij te ver. Maar goed - Hilversum3 (Vara en VPRO) bediende de rock-liefhebber echt wel adequaat, de 2-meter-sessies (JDK) was een gewaardeerd verschijnsel. Nirvana - ik snapte het succes toen niet en ik snap het nog steeds niet; voor mij is het altijd het toonbeeld geweest van verveeld grotestadsjeugd die in de voorsteden woont, het veel beter heeft dan hun ouders het ouders gehad hebben en maar blijft zeuren ipv het heft in eigen handen te pakken. Nirvana heb ik altijd geassocieerd met mensen die je op vakantie je adres geeft (in de verwachting dat ze niet langs zullen komen),die wel bij je langskomen, hun rugzak aan je voeten gooien je aankijken en dan meedelen dat ze 1 week bij je verblijven om Nederland "te doen" en of je nog goede ideeën hebt/dan wel daaraan mee wilt werken; die associatie wekte Nirvana altijd.