Was ik ook. Daar Archive zowat mijn favoriete band van dit moment is, keek ik hier reikhalzend naar uit. De wel zeer sterke focus op het laatste album was toch wel een beetje een domper hier. De wat statische podiumverschijning en een aantal terugkerende trucjes (bijvoorbeeld het schijnbaar laten stoppen van een nummer om dan daarna weer verder te gaan) hielp niet echt mee. Lights in de toegift was dan wel weer magisch, maar over-all zou ik van een lichte teleurstelling durven spreken.

Was ik ook. Vooraf vroeg ik me af waarom ik daar eigenlijk precies een kaartje voor had gekocht. The Crane Wife is wel een goede plaat en The Mariner's Revenge Song een, ja, vet nummer, maar ik was de band eigenlijk ook alweer een aantal jaar uit het oog verloren en dat was ook niet geheel zonder reden. Maar een briljant optreden was het, om precies de redenen die hierboven al beschreven zijn, al wil ik nog wel een speciale vermelding maken voor Chris Funk met zijn... ja, wat eigenlijk... zingende zaag? The Island en The Mariner waren de verwachte / gehoopte hoogtepunten, maar de aandacht is elders eigenlijk ook geen moment verslapt.

Gister ook the Decemberists gezien. Wat was die Serafina Steer slecht zeg, gatverredamme.

Van te voren wilde ik best een cd hebben van haar, heb 20 minuten bij de merch gewacht en er kwam niemand opdagen. De dame die de merch van de Decemberists deed zei dat ze niet aan hun spullen mocht komen en dat de verkoper zo terug zou zijn. Their loss.. kan me niet voorstellen dat ze ook maar iets hebben verkocht na dat weerzingwekkende optreden. Drumms uit de maat. Ruizig geluid, onverstaanbaar.. beetje gejankt. Ik vond het helemaal niks, zelde heb ik mij zo kapot zitten ergeren bij een voorprogramma.

Decemberists daarintegen waren oke. Niet meer dan dat. Ik vind dat ze gewoon weg niet genoeg goede songs hebben om zo'n avond te vullen. De stem van Collin Meloy is té eenvormig en zorgt er voor dat vrijwel alles op dezelfde manier wordt gezongen. Daarnaast vind ik de melige kant van de band het vervelendst. Dan ga ik wel naar een comedy show. Van die flauwe liedjes tussendoor (16 military wives bv.) gaan mijn tenen krom staan. Maar goed om eens gezien te hebben.

Ik vond Serafina echt heel vaag. Op plaat is ze een hele lieve HARPISTE (ik heb geen harp gezien) met subtiele folknummertjes. Dit was een theatrale soms bijna naar dance-nijgende wanvertoning. Snapte er niks van. Het is dat ik weet dat Serafina er inderdaad zo uitziet, anders had ik gedacht dat er een vervangende act was geweest. Ik heb me nog nooit gehaast om bij een voorprogramma te zijn, deed dat dit keer wel, maar dat viel me tegen. Raar. Was het wel echt de Serafina van dit schitterende nummer?
Serafina Steer - Lady Fortune (Garden Stage, End of the Road 2013, 30/08/2013) - YouTube

Verder op zich ook niet zó slecht hoor, ware het niet dat ik iets anders had verwacht en dat het geluid zo ongelooflijk slecht was afgesteld.

Dus je hebt niet meege-ladidadidaat, Ducoz?

Vond het een geweldig concert. Alle nummers raak, interactie met het publiek prima en fijn om te zien dat ze nog oprecht lol hebben bij het brengen van nummers die ze al jarenlang spelen.

Vond ook helemaal niets mis met het geluid. Maar dat wil in Paradiso nog wel eens van je positie in de zaal afhangen.

Shit had ik dan toch een CD moeten kopen

Ik vond the Decemberists ook geweldig gisteren. In tegenstelling tot Ducoz vind ik wel ongeveer al hun songs erg sterk en Colin Meloy's stem vind ik prachtig. Geluid was prima en sommige nummers werden een waar feestje door de interactie met het publiek. Het was de eerste keer dat ik ze zag maar het smaakt zeker naar meer.

Gisteren ook The Decemberists gezien in Paradiso.
Ben het met Hedser eens, dat ze inmiddels wel een flink aantal sterke songs in hun bagagekoffer meedragen.
Heb me prima vermaakt, al kan ik me voorstellen, dat menigeen zich lichtelijk irriteert bij de melige praatjes van Colin, zeker als je ze vaker hebt gezien.

Hey Casartelli, je was er dus ook? Jammer dat ik dat niet van tevoren wist, had wel even met je willen kennismaken.

Jammer idd, dat houden we nog even tegoed! Het afgeladen Paradiso van gisteravond was er anders ook niet helemaal ideaal voor.

Ik was bij Peace in Bitterzoet gisteren, echt een tof concert en wat een leuke zaal is dat, eerste bezoek daar. Na hun briljante debuut-EP volgde een lauw eerste album en recent een, naar mijn mening, supercatchy album. Denk richting Vampire Weekend op sambal of Strokes op stroop. Aan de setlist gisteren te zien vinden ze zelf hun debuut en laatste een stuk beter, want daar kwam bijna alles vandaan. Mooi dat ze naast 14 scherpe rocknummertjes ook gewoon de ballen hebben om een uitgerekt nummer (1998) van 10 minuten op het dooie akkertje te spelen. Ondergewaardeerde band, drummer bovengemiddeld en de (goeie) zanger heeft ook nog enig charisma en aan het aantal meisjes in het publiek te merken ook wel de looks. Voor de stoere kerel viel er ook zat te genieten. Dikke 9.

Hier nog iemand die maandag bij The Decemberists was. Het voorprogramma ik gemist, en zo lezen maar goed ook. Wat betreft het optreden van The Decemberists kan ook ik me aansluiten bij Hedser.
Ik vond het een erg goed optreden en wat een lading aan sterke nummers.
Ik heb echt genoten. Ik vond het wel prettig, al die grappen grollen. Het was zo een vrolijke avond, een feestje inderdaad. Dat is een keer wat anders. Pas bij de encore zakte het voor mij in. De afsluiter was natuurlijk wel geniaal.

Gisteren bij de Decemberists geweest in Doornroosje (ben ik de enige hier?). Wat een fijne band is het toch live. Qua grapjes en dergelijke vond ik het eigenlijk reuze meevallen, bovendien weet Colin Meloy als geen ander het publiek enthousiast te krijgen met klapjes en lalalaatjes. Maar buiten dat ging het voornamelijk om de muziek. Ze speelden lekker veel en hele andere nummers dan in Paradiso. Ikzelf was erg te spreken over de setlist. Het prachtige Here I Dreamt I Was an Architect, een live verrassend goed uitpakkend gedeelte van de Hazards of Love (ik meen A Bowers Scene - Won't Want for Love - The Rake's Song), maar het absolute hoogtepunt waren de drie delen van The Crane Wife. Man, wat was ik een blij man toen dat begon.

Heerlijk concert, waarbij je met een big smile de zaal verlaat (of liever gezegd, waarbij je met een big smile een half uur op je jas moet wachten ).

PS: Serafine Steer was het slechtste voorprogramma wat in jaren gezien heb. Wat een drama, haha.

Noel Gallagher's High Flying Birds, Odyssey Arena Belfast

Gisteren was ik bij het fantastische concert van Noel Gallagher's HFB in een zo goed als uitverkochte Odyssey Arena. De sfeer zat er voor de support act, Black Rivers, al goed in. Gelukkig was deze (behoorlijk saaie) band redelijk snel klaar en konden we ons gaan opmaken voor een heerlijk feestje.

Want wat een feest was het. Vooral de oudere nummers werden luidkeels, woord voor woord meegezongen. Het was te merken dat het nieuwe album nog niet zo heel lang legaal te verkrijgen is, maar er was een groepje fanatiekelingen (waaronder ikzelf) die de nieuwe tracks redelijk foutloos mee konden zingen. De liedjes van Chasing Yesterdag kwamen erg goed over, vooral You Know We Can't Go Back vond ik erg gaaf. Noel kan nummers maken die klinken alsof je ze al jaren kent, niet iedere artiest heeft dat. The Dying of the Light was ronduit briljant en misschien was dat wel de reden dat the Mexican een beetje tegenviel - hoewel ik die op plaat ook niet echt sterk vind. Ook van de single The Ballad of Mighty I had ik meer verwacht.

Natuurlijk kwamen er ook een aantal Oasis klassiekers voorbij, met als eerste kippenvel moment een schitterende versie van Champagne Supernova. Mooi om te zien dat jong en oud (ik heb kinderen rond zien lopen die vast nog niet geboren waren toen Oasis nog bij elkaar was) deze nummers woord voor woord kunnen meezingen. Don't Look Back in Anger is áltijd een kippenvel moment, hoewel het vier jaar geleden in de Melkweg nóg specialer was omdat ik er met een groepje vrienden was. Dat was voor mij de perfecte afsluiter geweest, maar na AKA... What A Life! werden we nog getrakteerd op The Masterplan Dat is misschien wel mijn favoriete Oasis nummer allertijden en het zorgde voor een collectief kippenvel moment. Heerlijk!

Het was een fantastische avond en ik ben erg blij dat ik een kaartje heb voor Best Kept Secret! Reunie met mijn vrienden én Noel Gallagher in hetzelfde weekend, beter kan haast niet

Setlist:

(Stranded On) The Wrong Beach
Everybody's on the Run
Fade Away
In the Heat of the Moment
Lock All the Doors
Riverman
The Death of You and Me
You Know We Can't Go Back
Champagne Supernova
Dream On
The Dying of the Light
The Mexican
Shout It Out Loud
Digsy's Dinner
If I Had a Gun...
Ballad of the Mighty I

Encore:
Alone on the Rope
Don't Look Back in Anger
AKA... What a Life!
The Masterplan

Alvast veel plezier aan de mensen die erbij zijn in Utrecht!

Net Frazey Ford gezien. Aanvankelijk dacht ik dat het in het niet zou vallen zo zonder 'grote' band met Toeters en bellen. Maar ze hield zich goed staande. De encore was schitterend. Heel vredig en vrij concert.

Gisteren Beardfish en Neal Morse Band live gezien in de Boerderij Zoetermeer.

Beardfish was het tofste voorprogramma wat ik ooit gehoord heb. Concerten waar ik normaliter heen ga hebben allemaal slechte voorprogramma's in mijn ogen dus dit was een welkome afwisseling. Allemaal goeie muzikanten, mooie hammondsolo's en die zanger kan ook als een baas zingen.

Neal Morse Band was ook fantastisch, wat een feest. Bijna twee-en-een-half uur briljante prog en wat straalde ook van alle muzikanten een plezier af. Ze speelden een heel stel epische nummers, waaronder vier van de vijf van de nieuwe plaat (Agenda, in mijn ogen het minste nummer speelden ze gelukkig niet). Vooral Alive Again was echt fantastisch als einde voor het toegift. Geweldig hoe ze ook in dat nummer gewoon switchten tussen instrumenten (wat kon die gitarist ook goed toetsen spelen en een aardige partij drummen.). Echt een geweldig concert, super muzikanten.

Ik vond Beardfish (weer) zo goed dat het hoofdprogramma me tegenviel.

Ik heb Morse wel vaker gezien en gisteren miste ik om de een of andere reden iets. Morse heeft sowieso al vaak nummers die te lang duren en waarvan je halverwege al niet meer weet welk nummer gespeeld wordt maar gisteren was dat wel heel erg. De toegiften waren wat compacter en de akoestische nummers hadden een duidelijke kop-en-staart maar bijvoorbeeld Alive Again vond ik muzikaal niet om door te komen. Het was te vaak kop-romp-andere romp-tussenromp-staart-toch weer een romp-nog een staart-etc.
Gelukkig wordt dat grotendeels gecompenseerd door de podiumpresentatie want die was gisteren ook weer uitzonderlijk goed. Het plezier spat er bij alle bandleden vanaf en die switches waren echt gaaf.
De Neal Morse Band is ontzettend goed maar volgende keer toch graag wat meer aandacht voor de setlist.

Gisteren Fink gezien in de Oosterpoort Groningen. Plezier spatte ervanaf, leuke band. Vijf kwartier prachtige songs, softere nummers afgewisseld met het wat meer stevige werk. Tot de nok toe uitverkocht en terecht. De sfeer was goed, live kwam het album Hard Believer nog net wat beter tot z'n recht. Wel mis ik af en toe wat spanning, 4,25*

Gisteren in de Oosterpoort Groningen Morrissey gezien.
Hoewel 's ochtends nog last van een behoorlijke buikgriep gedurende de dag net voldoende hersteld om me naar het concert te slepen. Daardoor 'noodgedwongen' wel moeten zitten. Het was de tweede keer dat ik Morrissey zou zien en de eerste keer (2006 in de HMH) was ik erg onder de indruk en gezien de prijs (kom ik nog op terug) en de kans deze man in je eigen stad te zien, was me er veel aan gelegen toch te gaan.
Het was zeker niet uitverkocht, maar daar helpt natuurlijk een maandagconcert, het feit dat het een uitgesteld concert was (het moest verplaatst worden, omdat de heer Morrissey een vliegtuig gemist had, waardoor andere concerten in Turkije en Griekenland verzet moesten worden) en de prijs (kom ik nóg wel een keer op terug) niet aan mee.
Het concert zou om half negen beginnen. Er was geen voorprogramma aangekondigd. Dus toen om half negen het zaallicht gedempt werd, ging ik er vanuit dat het concert ook ging beginnen. Het bleek echter om een soort 'voorprogramma' te gaan met een, voor mij, onsamenhangende en bij elkaar geraapte clipjes te gaan van welgeteld een half uur. We zagen clips van o.a. The Ramones, Charles Aznavour, Jefferson Airplane, Visage, The Apex Theory, een flamengodanser, een 'eerbetoon' aan Margaret Thatcher (The Witch is Dead), diverse komieken, een monoloog over suïcide, een vrij filosofisch boekfragment en nog wat andere zaken. Het duurde mij te lang en bracht me daardoor niet echt in de sfeer.

Toen begon Morrissey met The Queen is Dead. Wat mij betreft een lekker nummer om mee te beginnen. Hij had vijf jonge muzikanten in een soort matrozenkleding om zich heen verzameld. Die lieten meteen wel horen dat ze goed konden spelen. Het duurde even voordat Morrissey goed bij stem was, maar toen was er meteen ook weer goed te horen hoe goed en mooi hij kan zingen.
De interactie met het publiek (behalve dat hij zichzelf welkom geheten had in Groningen) was ook zeer beperkt, behalve het handjes grijpen van de mensen die vooraan stonden (wel bijzonder om te zien hoe eager sommigen zijn om de hand van Morrissey aan te mogen raken). Mede door de setlist en wellicht mijn fysieke toestand, had ik wel wat moeite om er in te komen en werd ik niet echt gegrepen. Terwijl er echt wel goed gespeeld en gezongen werd en het geluid vrij snel goed afgestemd was.
Na ruim tien nummers werd dat steeds beter en kwam de zaal ook steeds meer los. Nu weet je natuurlijk dat je naar een principiële en politieke zanger komt te kijken. Ik vind het ook prima dat je je principes uitdraagt. Maar is het nu echt nodig om dat kracht bij te zetten tijdens Meat is Murder door echt afschrikwekkende, vreselijke en misselijkmakende beelden (een filmpje over misstanden in de bio-industrie) te laten zien, waardoor je of niet naar het podium wil kijken, of als je daar wel daar naar kijkt daardoor zo afgeleid te worden van de muziek, waardoor je alleen maar afgrijzen voelt, terwijl het nummer wel degelijk erg de moeite waard is? Tuurlijk was ik net hersteld van buikgriep, maar volgens mij lag het daar echt niet aan. Daardoor was de opbouw wel weer weg voor mij. Toen bleek het ook dat daarna nog één nummer kwam, daarna nog een toegift van één nummer (Stop Me If You've Think You Heard This One Before) en toen trok Morrissey zijn shirt uit en weg was hij.

Het echte concert had krap anderhalf uur geduurd. Dat brengt me toch nog even terug bij de prijs. Ik had vooraf al twijfels over of we wel moesten gaan, maar zo vaak speelt er niet iemand van de statuur van Morrissey in mijn stad en zoals gezegd was ik bijna negen jaar geleden behoorlijk onder de indruk. Daarbij had ik nog wat tegoedbonnen liggen (ik weet dat dat een raar soort gedachtekronkel is, maar zo praat ik graag grote uitgaven goed ), dus toch maar besloten dit te doen. Maar voor kaartjes van 65 euro verwacht ik echt wel wat meer dan een concert van krap anderhalf uur. Het was waarschijnlijk de laatste keer Morrissey voor mij.

Setlist

De prijs was voor mij reden om niet te gaan. Als ik dit lees heb ik eerlijk gezegd geen spijt. Wel tof dat deze man in ook mijn geliefde stad Groningen, te zien was.

Ik kan me wel voorstellen dat niet iedereen dat prettig vindt. Toch zijn er wel meer zangers/muzikanten/bands die muziek gebruiken om een boodschap uit te dragen, en voor wie de woorden nog net iets belangrijker zijn dan de muziek. In het punkmilieu waar ik vandaan kom is dat alvast heel vaak het geval.
Zoals ik al zei, ik kan me voorstellen dat niet iedereen dat altijd prettig vindt; maar ik denk wel dat je 't moet kunnen aanvaarden en waarderen...

Even voor de volledigheid; over het algemeen ben ik absoluut geen tegenstander van dat artiesten met muziek ook een boodschap willen uitdragen, integendeel. Ik waardeer het juist wel van bepaalde artiesten, zelfs al ben ik het niet altijd met de boodschap eens. Je weet ook dat Morrissey dit doet. Daar zit voor mij het probleem dus niet.
Het ging me gisteren om de manier waarop het gedaan werd. Ik weet niet of je toevallig het filmpje zelf ook gezien hebt. Ik ben zelf ook een groot tegenstander van de bio-industrie, dus die boodschap (en de boodschap van Meat is Murder) heb ik ook niets op tegen (hoewel ik geen vegetariër ben, maar dat terzijde). Het filmpje wat gedurende het gehele nummer afgespeeld werd op het scherm, hangend boven de band was 5 minuten lang een aaneenschakeling van vreselijke en afschuwwekkende beelden, die maar door gingen. Dat riep bij mij zo veel weerzin op, dat het dan eigenlijk alleen maar afleidt van de muziek en de boodschap en dan schiet het wat mij betreft wel zijn doel voorbij. Een korter of ander filmpje had bij mij wellicht meer effect gesorteerd.
Het gaat me dus vooral over de manier waarop, minder dan het feit dat hij een boodschap wil uitdragen. Aanvaarden doe ik het wel, waarderen meestal wel, maar hier even niet.

Begrijp wel wat je bedoelt, Bonk. Als daarmee de show waar je naar uitkeek minder genietbaar wordt, is dat natuurlijk jammer.
Ik denk dat Morrissey z'n boodschap dermate belangrijk vindt, dat hij toch bewust kiest voor die aanpak... Tja...
Misschien moet hij iets meer zoeken naar een gulden middenweg. Het feit dat er bij z'n optredens alleen veggie burgers en -worsten verkochten worden, zoiets vind ik in elk geval best wel een goeie zaak.

Ik hoop dat je buikgriep ondertussen toch helemaal achter de rug is...

Maakt Morrissey sowieso ooit de twee uur vol? In mijn herinnering was het tien jaar geleden ook vijf kwartier en een enkele toegift. Het is geen Bruce...

Eerlijk gezegd, geen idee. Op zich hoeft dat ook niet (twee uur of langer vol maken), maar dan wil ik het eigenlijk ook wel terugzien in de prijs voor het concertkaartje. Voor 65 euro verwacht ik gewoon langer entertainment, maar misschien ben ik daar te zeikerig over

Zo'n dure productie zet Morrissey niet neer dus dan is EU 65 inderdaad stevig aan de prijs.

Spain in Amsterdam, kleine zaal. Pas in de toegiften kwamen ze wat los.

Buzzcocks In Het Depot, Leuven.
Zeven of acht nummers van de nieuwe cd - Buzzcocks - The Way (2014) - en verder veel old school-werk, met alle klassiekers erbij.
Ik zag ze ondertussen al een tiental keer, en eigenlijk is dat elke keer zo ongeveer hetzelfde. Maar dat is, voor alle duidelijkheid: geen negatieve commentaar. De leeftijd doet nog niets af van het enthousiasme op het podium (vooral Diggle staat heel graag 'show' te verkopen), en de set wordt nog steeds met de nodige energie en in full tempo afgewerkt.
Kijk al uit naar de volgende keer...

Mister and Mississippi in De Tolhuistuin

ruim een jaar geleden zag ik ze ook al eens en toen vond ik het vaak toch wel wat suffig. Het afgelopen jaar was de band kennelijk nogal onder de indruk van The War on Drugs, want die invloed was nogal prominent aanwezig. Vond het wel een verbetering eigenlijk, van mij mogen ze zo doorgaan. En dan de volgende keer ook wat langer spelen dan zeventig minuten, want met twee cd's uit moet dat toch wel kunnen?

Voorprogramma, een Vlaamse singer-songwriter, maakte op mij geen indruk maar de hoeveelheid herrie die het publiek maakte was uiterst onbeschoft. Ik hield mijn hart daarom vast voor de a - capella toegift van MaM, maar daar wisten diezelfde mutsen zowaar hun mond twee minuten te houden. Wow... Nu nog kappen met klikkende camera's en het voortdurend nemen van selfies en het wordt nog wel wat...

Anyway, goed concert van een van de betere Nederlandse livebands van dit moment. Geen idee hoe ze op plaat klinken, dat ga ik nu maar eens ontdekken.

Maandag Royal Blood in Paradiso gezien. Het voorprogramma heb ik gemist. Ik was ternauwernood op tijd voor Royal Blood, 20:30 uur is wat vroeg voor het hoofdprogramma met één album.

Royal Blood speelde een strakke set waarbij elk nummer van het album Royal Blood, Hole en twee nieuwe nummers? voorbij kwam.
Echt spectaculair werd het nergens, gewoon een goed optreden. Hoogtepunt was voor mij Ten Tonne Skeleton.

Tijdens het laatste nummer deed Mike zijn oor monitors uit en draaide het volume even een tandje of twee hoger. Zo werd er nog behoorlijk knallend afgesloten.

De setlist:

Hole
Come On Over
You Can Be So Cruel
Figure It Out
You Want Me
Better Strangers
Little Monster
Blood Hands
One Trick Pony
Careless
Ten Tonne Skeleton
Loose Change
Out of the Black

Gisteren Noel Gallagher gezien. Goed hoor! Hij doet er nog steeds toe, wat bleek aan het feit dat de nieuwe nummers beter waren dan de oude:

---

Gisteren ging ik naar Noel Gallagher's High Flying Birds, een vervulling van een lang gekoesterde droom om toch nog eens een helft van Oasis live te zien optreden. Dit concert ervoer ik dan natuurlijk ook met een hoge dosis nostalgie, maar dat doet geen eer aan de zeer goede platen van Noel solo. Onlangs gerecenseerden we nog het geweldige Chasing Yesterday met een 8.5, concludeerde ik dat Noel solo weinig onder doet voor Oasis, en dat ik niet alleen maar ging om mijn wens in vervulling te doen gaan.

Noel toonde gisteren dan ook ten zeerste dat hij nog steeds op de toppen van zijn kunnen musiceert. De band om hen heen was ijzersterk en vrolijk, Noel was heerlijk nors zoals alleen hij dat kan zijn en bijzonder goed bij stem, en de afwisseling in de set van een aantal (toch iets onbekendere) Oasis nummers als Fade Away en Digsy's Dinner en vooral hoog-tempo High Flying Birds materiaal was fenomenaal. Wat daarbij vooral opviel is dat de High Flying Birds nummers zelf het best uit de verf kwamen. Wat vaak het geval is bij legendes op het podium, is dat het publiek en de band vooral los gaan bij de oude klassiekers. Echter, nu waren de hoogtepunten telkens opnieuw het nieuwe materiaal: een fenomenaal Riverman met die psychedelische blazers, een opzwepend feest bij The Death Of You And Me en een zaal-verscheurend Ballad Of The Mighty I. Ook kenmerkend voor een Oasis (of Gallagher concert) waren de bierdouches en het mallotige voetbal-publiek, dat nog weer extra bijdroeg aan het nostalgische gevoel dat zich van mij meester maakte bij het zien van een van mijn allergrootste helden.

Kan ik dan ook nog een kritische noot maken bij het optreden? Zeker. Het was de eerste keer in pak hem beet 30 concerten in de nieuwe TiVre dat ik het geluid niet goed vond. Vooral in het begin kraakte het gitaar-geweld en waren de blazers niet te horen. Gelukkig fixten ze deze mankementen halverwege en werd de kwaliteit gaandeweg beter. Verder was het allemaal best snel voorbij (na anderhalf uur stonden we weer buiten); met song-materiaal waar weinig artiesten aan kunnen tippen had je wellicht op een langere set gehoopt. Maar wellicht is dit juist een positieve eind-noot: een concert dat voor je gevoel te vroeg is afgelopen, is een goed concert. En dat was dit zeker. Weer een bucket-list item minder!
Pat-sounds: Concert Noel Gallagher's High Flying Birds, Ronda, Tivoli Vredenburg (2015-03-20) - pat-sounds.blogspot.nl

Gisteren NIET gezien: Evan Dando in de Tolhuistuin. Om 19.30 uur gingen de de deuren open, en om 19.32 uur kwam het bericht dat het concert niet doorging wegens ziekte van de heer Dando.

Had dat nou niet anders gekund, vraag ik me af. Gelukkig kwam ik niet van ver, maar dat geldt vast niet voor iedereen die een kaartje had gekocht. Geen excuses op zijn website. Heeft iemand hem wel gezien in TivoliVredenburg op 21 maart?