Mooi "gesproken", Jumpjet, het was inderdaad een sterk optreden!

Gisteren in een erg mooie theater De Warande in het Belgische Turnhout een bijzonder gaaf live optreden van Melanie de Biasio gezien. Opvallend was de bijna perfecte wijze waarop er werd gespeeld en gezongen. Wat een vaklui zeg. Je kon een speld horen vallen. Melanie en haar bandleden werden ook op een hele bijzondere manier uitgelicht. De zaal was hiervoor in een lichte mist gehuld. De zaal was muisstil. Erg gaaf zeg. De manier waarop Melanie zong en bewoog is wel erg excentriek. Een groot gedeelte van het optreden zat ze op haar hurken. Ze ging helemaal op in de muziek. In de categorie 'bijzondere concerten' is dit er eentje die hoog scoort.

Vanavond in Leiden was het in ieder geval weer precies dezelfde setlist. Hoe Lang behoorde tot de hoogtepunten, net als Het Uur Tussen Hond en Wolf. Verder prima vermaakt met een zeer relaxte Vrienten en een prima band (zij het misschien wat overbezet voor wat ze spelen). Mooie nieuwe zaal overigens, Gebr. de Nobel, echt een aanwinst voor Leiden.

Jelle Paulusma in de Ekko te Utrecht

Vrijdagavond Monomyth in Worm te Rotterdam gezien, hierbij mijn verslag.

Terwijl menig bezoeker aan Worm in Rotterdam aan het eerste biertje van de avond zit maken de leden van Monomyth zich op voor hun laatste optreden in Nederland voordat ze op verkenning gaan in het Verenigd Koninkrijk. De vijf bandleden staan er ontspannen bij en maken hier en daar nog een praatje. Na het krachtige debuut wisten de mannen van de band met Further het niveau nog een tandje op te schroeven. Het kleine podium van Worm, bekend als het instituut voor Avant-gardistische Recreatie, is een geschikte locatie om de spacerock van de band dichtbij het publiek te krijgen.

Na een intensieve drone van de solomuzikant GOZ (Gonzo Almeida) betreden de mannen van Monomyth het podium. In de goed gevulde zaal staan en zitten de bezoekers om op hun wijze zich over te geven aan de instrumentale muziek van de band. Na een klankrijke opwarmer begint de psychedelische sound pas echt voelbaar te worden en komen we langzaam aan in een trance terecht. Door de geconstrueerde opbouw van de nummers van de band geef je, je stap voor stap over aan het ritme en de muzieklagen die daarop gebouwd worden. Het drumritme vormt de basis voor het melodieuze gedeelte dat wordt gevormd door de keyboards, gitaren en verschillende effecten.

Terwijl het ruimteschip in volle vaart door dendert zien we het publiek steeds meer in beweging komen. De opbouwende spanning ontpopt zich tot gitaarexplosies in het ijzersterke The Groom Lake Engine. De band lijkt zijn draai steeds meer te vinden en het publiek geniet volop van de indrukwekkende soundscapes die qua intensiteit steeds krachtiger worden. Nummers als Vanderwaalskrachten en 6EQUJ5 tillen het niveau van de show naar grote hoogtes. Flitsen die om ons heen schieten en rook dat als een walm over de zaal hangt drijven het publiek in een trance. Pas minuten nadat de laatste klanken van de show hebben geklonken lijkt de zaal te ontwaken en komt iedereen langzaam in beweging. Wandelend door de frisse buitenlicht suizen mijn oren nog na van de indrukwekkende instrumentale belevenis.

Afkomstig van Platendraaier.

Meestal schrijf ik niet over de concerten die ik heb gezien, zijn er vaak zoveel.

Gisteren Jolie Holland gezien in Rotown. Wat een rare show was dat. Erg rommelig, gruizig, nonchalant en soms een beetje onzeker. Maar bij vlagen ook erg mooi.. andere users die zijn geweest of nog gaan die deze mening delen?

Hoogte punt was de encore waar ze solo speelde. Wat mij opviel is dat ze het hele optreden haar gitaar niet gestemd kreeg en nummers soms afbrak om tijden aan de mechaniekjes te gaan draaien...

Ja Ducoz, ik deel je mening dat het een rare show was. Rommelig, gruizig en onzeker herken ik, nonchalant kan ik minder goed thuisbrengen. Apart was ook de pauze van zo'n tien minuten nadat ze ongeveer een half uur hadden gespeeld. Al met al was het wel bijzonder om mee te maken en kwam er geregeld goede muziek voorbij.

Ik heb na afloop nog even met Jolie staan praten en wat bleek nou: ze had last van plankenkoorts. Omdat een vent vooraan het nodig vond om de hele tijd foto's van haar te maken. En dan maakte die camera ook nog een irritant klikgeluid. Om een of andere reden bracht dat haar zo van haar stuk, dat ze er nooit lekker in kwam.

Ik was vorige week woensdag bij Jolie Holland (in TivoliVredenburg) en ik vond het prachtig. De show was zeker niet onzeker en rommelig, behalve toen ze een snaar brak en liever gewoon door wilde spelen. Maar haar gitarist vond dat geen goed idee en verving toen even snel die snaar. Toen kwam de toch wel timide Jolie (bij solo's van de gitarist verstopte ze zich bijna in de drums) los en begon ze te praten. In het begin oogde ze wat nonchalant en ongeïnteresseerd, als een soort nukkige Lou Reed, maar gaandeweg werd dat dus iets minder, alsof ze zich eerst veilig wilde voelen.

Speelde ze in Rotterdam ook die prachtige Tom Waits cover (Who Are You)?

Yes, die speelde ze! Dat was wat mij betreft een van de hoogte punten. Voor de rest leek het een beetje alsof ze er geen zin in had.
Ze speelde trouwens ook een nummer over Lou Reed, daar over gesproken.

Inderdaad die vent met die camera.. jeetje. Die heeft geloof ik wel 50 fotos gemaakt, en allemaal close-ups van haar gezicht. De click heb ik overigens niet gehoord. Maar beetje vreemd vind ik het wel. En wellicht ook storend voor de artiest. Vanavond Viet Cong, dat zal wel een heel andere sfeer opleveren...

Verschrikkelijk inderdaad, dat die gast het nodig vond om haar gezicht tientallen keren in close-up te fotograferen. Zeker ook omdat ze zich er ongemakkelijk door ging voelen. Ze komt sowieso wel wat timide over, maar bij een eerder optreden van haar was dat veel minder te merken. Toch opvallend dat zoiets kleins (een irritante fotograaf) zo'n invloed kan hebben.

Mooie nummers inderdaad, die van Tom Waits, over Lou Reed en van Bob Dylan. Los van het nerveuze gedoe en de rommelige show was de muziek dik in orde.

Vanavond Viet Cong is inderdaad een ander verhaal, het is volle bak! Voorprogramma Absolutely Free viel alvast niet tegen!

Toch jammer dat Jolie daar dan niets van zegt, van zo'n storende fotograaf. Ze zou toch eens moeten gaan praten met Patti Smith!

Ik neem aan dat het nummer van Dylan "Went To See The Gypsy" was?

Jolie had er inderdaad beter wat van kunnen zeggen, al was het maar met een grap. Maar ik heb zo'n idee dat ze daar ook te verlegen voor is. Een beetje een vicieuze cirkel dus. Inderdaad een mooi klusje voor Patti Smith wellicht, of ons eigen Anouk.

Daarnet Ry X in Paradiso gezien: bezwerend, broeierig en soms echt ijzingwekkend mooi. Meneer Cooder was qua stem misschien niet zodanig in vorm dat hij dezelfde uithalen als in z'n nummers aankon, de emotie was volop aanwezig, vooral in Sweat (gruwelijk mooi nummer blijft dat ook). Ook de band achter hem was zeer prima - en dan vooral de drummer, die soms echt hele intrigerende ritmes uit z'n instrument toverde. Goed optreden dus, en als volgende keer alle pratende dufkutten met hun telefoonfetish eens de zaal uit worden gemieterd krijg je me nóg blijer.

Oja, er werd ook iemand ten huwelijk gevraagd tijdens de show.

Gisteren Viet Cong gezien in Rotown.

Aanvankelijk had ik niet goed gekeken hoe laat het concert van start zou gaan. Normaliter beginnen concerten in Rotown om 21:30 en opent de zaal om 21 uur. Gister opende deze dus om 20:00 en startte het voorprogramma om 20:30. Deze meneer stapte om 20:38 in de auto, dus u raadt het al... hij was een beetje aan de late kant.

Ik ben altijd een beetje huiverig voor uitverkochte concerten in Rotown, hoewel ik het de venue en de artiest natuurlijk ten zeerste toewens. Dit komt omdat er op een of andere manier altijd moet worden geluld door mensen, geen idee wat het is maar er is altijd rumoer. Gister was dat ook niet anders, al hoewel ik het voorprogramma miste en om 21:20 kwam binnen sukkelen.

Viet Cong begon om 21:30 en begon wat mij betreft een beetje zwakjes en ongeïnspireerd. Bij de eerste drie nummers stond ik te verzinnen of dit misschien dan toch het voorprogramma zou zijn,herkende de songs niet. Het klonk wat matjes en eigenlijk heel poppy. Maar daarna brak het los en werden oversturende gitaren gecombineerd met synth en muren van bassgeluid.

Een uur vol door trekken,om 22:25 stond ik weer buiten. Net geen uur, maar precies goed.

Als ze er zelf last van heeft en daardoor dus ook het publiek had ze dat gewoon moeten doen of als ze dat niet durft even naar achter lopen en het doorgeven zodat iemand van de zaal dat kan oplossen.

Ze veranderde wel steeds van positie op het podium, misschien had het er mee te maken.

Dat kan, ik was er niet bij dus ik heb het niet gezien maar meestal laat een brutale fotograaf (want dat was het dan denk ik wel) zich daardoor niet van de wijs brengen (in tegenstelling tot de artiest) en wurmt zich wel weer een weg door het publiek naar een voor hem goed plekje

Cooder? Dat zal een grapje zijn, neem ik aan.

Hij was inderdaad niet erg goed bij stem en live klonk het ook allemaal net iets anders (Sweat niet eens herkend...), maar inderdaad mooi broeierig.

Alleen jammer van die pratende dufkutten, ja. Waarom kom je dan überhaupt naar een concert, in dit geval nog wel een seated.

Cuming* hahaha, haal het altijd door elkaar.

Ik heb ze vorige week in de kleine zaal van Paradiso gezien en kan me bij jouw bevindingen aansluiten. De eerste drie nummers kende ik ook niet. Pas toen de nummers van het gelijknamige album werden gespeeld kwamen ze er goed in. Afsluiter Death was echt weergaloos.

Gisteren naar Jamie T in de Tolhuistuin. Meegetroond door een maat, ik kende maar een nummertje of 7 a 8, maar die speelden ze dan ook allemaal, goed concert, ik wist niet dat deze gast (met band nu) zo bekend was, volle bak, groot gedeelte van het publiek brulde alles uit volle borst mee. De zang was niet even fris overal, vooral aan het begin niet, maar dat werd gaande de avond beter. In potentie heeft deze knakker een fijne Damon Albarn-achtige stem, prettig. Toegiften waren Zombie en Sticks 'n Stones, 2 krakers, lekker hoor. Vond de zaal ook:

We Were Promised Jetpacks - Rotown Rotterdam

Zonder hoge verwachtingen eens live gaan luisteren en kijken naar WWPJ.
Hun 3e album (Unravelling) is net uit en daar wordt veel van gespeeld en al snel blijkt dat live het veel heftiger klinkt dan op de cd.
Er zitten "postrock" elementen in hun muziek: rustige opbouw om vervolgens keihard te eindigen.
Het geluid is hard maar erg zuiver, elke aanslag op gitaar, bas of drum hoor je ook goed en de aparte stem van de zanger gaat nergens irriteren.

5 Energieke jongens die het zichtbaar leuk vinden om hun muziek live te spelen.
Leuk en goed concert.

Henny Vrienten, Victorie, Alkmaar

Voor de tweede keer het nieuwe album voorgeschoteld krijgen. De eerste keer was tijdens de album presentatie in de Melkweg. Toen was ik nog niet bekend met het album en dat maakt toch wel een groot verschil.

Niet alleen omdat de songs voor mij nu veel herkenbaarder zijn (en me mede daardoor meer aanspreken). Het werd ook beter gebracht door Vrienten en co. Beter op elkaar ingespeeld en af en toe wat meer van de paadjes af.
De enige verschillen in de setlist (afgezien van de volgorde) waren één nieuwe track en één track van My Baby, maar om eerder genoemde redenen was dit niet erg.

Zoals een andere user al eerder meldde heeft de attitude van Henny ook voor mij een ongekende meerwaarde. Zo stopte hij één keer midden in een nummer om een vrouw die nogal luid aan het praten was te vragen of ze ook een microfoon wilde. Om vervolgens na een lange stilte weer heel relaxed verder te spelen.

Heb begrepen dat Henny in 2016 met Boudewijn op tour gaat. Lijkt me ook weer leuk!

Steeleye Span in De Roma in Antwerpen.

Ik kende de band alleen van een Best Of, die ik dan nog in de eerste plaats kocht voor hun bekendste nummer All Around My Hat. Veder ben ik niet direct een folk-fan, tenzij er de nodige rock-invloeden zijn. Drums erbij vind ik bijvoorbeeld een absoute must.

Ik had in elk geval geen al te hoge verwachtingen bij de verjaardagstour van Steeleye Span (45 !), maar ik ben bijzonder blij dat ik hen gezien heb.
Een mix van ouder en nieuwer werk, allemaal met veel flair en enthousiasme gebracht, met songs die er sterk in hun geheel staan, maar met regelmatig ook aandacht voor de muzikanten die zichzelf op de voorgrond plaatsten.
Maddy Prior is nog steeds heel goed bij stem, klinkt heel helder; het enige wat ze niet meer kan waarmaken waren de hoogste noten in het refrein van All Around My Hat.
Ik denk niet dat er verder nog één groepslid is dat in 1969 met de band begon, maar bassist, drummer en één van de twee gitaristen zin in elk geval wel generatiegenoten die er al heel lang bij zijn. De violiste is nog een hele jonge dame, maar presenteerde zich goed tussen wat haar grootouders zouden kunnen zijn.

Ruim anderhalf uur heerlijke folk, som rustig, soms rockte het, het was helemaal af.

Minpunt, niet alleen was het zitten in de zaal, bovendien stonden er niet alleen stoelen maar ook tafels. De gemiddelde leeftijd va het publiek mag dan wel relatief hoog zijn, dat lijkt me nog geen reden te zijn om de zaal al de oudejaarsavondrefter in het bejaardentehuis in te richten...

Archive, Melkweg: The Max, Amsterdam

Sterk optreden van Archive gisteren. Het voorprogramma bestond uit Axiom The Film. Nogal Arty en erg jaren 80 pretentieus.
Om 21 uur begon de band met 8 man/vrouw op het podium. Veel mensen maar zeker nodig om de gelaagde muziek van Archive ook live tot in de puntjes uit te voeren. Uiteraard veel materiaal van het nieuwe album Restriction, maar gelukkig was er ook een plekje voor mijn favoriet Sleep en als toegift het mooie Lights..
De belichting was net als de voorfilm fraai maar erg theatraal en vanwege het gebruik van fel achterlicht was de band nauwelijks te zien vanuit de zaal. Sowieso was er weinig interactie met het in grote getale aanwezige publiek. Dat was dan ook het enige minpuntje want muzikaal stond het als een huis.

Ik stond boven en had daar in ieder geval totaal geen last van gelukkig.

Jij was dus niet de fan die rechts voor het podium stond? Die man was volgens mij de concert van zijn leven aan het beleven.

Macy Gray, Tivoli, Utrecht

Afgelopen tijd heb ik van veel mensen moeten horen dat ze de stem van Macy absoluut niet kunnen waarderen, voor mij is dat toch wel hèt ingrediënt dat me haar muziek doet waarderen. En als die dan veelal overstemd wordt door een matige band, wordt het zeuren. De nummers waarin haar stem de meeste ruimte kreeg waren daardoor automatisch het best. Gek genoeg was het hoogtepunt voor mij een cover in de vorm van Creep (Radiohead). Dieptepunt: een hele slechte uitvoering van Sweet Baby.

Gaandeweg het concert liep de zaal behoorlijk leeg. Dat ze op een doordeweekse dag pas om 21.45 begon zal daarbij hebben meegespeeld, maar ik denk dat het ook wel iets zegt over hoe andere mensen het concert beleefden.

Blijf de grote zaal trouwens een doolhof vinden en het bier erg duur!

Decemberists waren vet gisteren:

---

Ik ben een relatief late The Decemberists adept. Pas ten tijde van Hazards of Love, het wisselvallige conceptalbum dat niet bij alle fans in de smaak viel, werd ik echt bekend met The Decemberists. Na pakweg 6 jaar kon ik nu eindelijk naar mijn eerste concert van ze, en ik wist niet wat ik van ze moest verwachten behalve dat het een groot feest zou worden. En dat werd het. Daarbij wil ik overigens al meteen de eerste kanttekening maken: ik kan me voorstellen dat je ze niet te vaak moet zien. Hun melige en theatrale optredens zijn al jarenlang praktisch hetzelfde.

Maar voor mij werkte het. Na het tenenkrommend slechte voorprogramma van de ontzettend goede artieste Serafine Steer (hoe krijgen ze het toch voor elkaar om voorprogramma's bijna altijd kapot te mixen, zij verdiende veel meer) was het meteen feest met de charismatische frontman Colin Meloy. Weinig echte The Decemberists klassiekers kwamen langs (geen We Both Go Down Together of Engine Driver), en zelfs mijn favoriete nummers van het wisselvallige nieuwe album kwamen niet langs (Lake Song, Till The Water's All Long Gone). Maar wat wél langskwam was goud. Een weergaloos The Island, een fantastisch Rake's Song (van Hazards of Love) en het opzwepende Down By The Water. En uiteraard moest de band in een tweede toegift afsluiten met het theatrale en hilarische Mariner's Revenge Song, met trucjes die de band al jaren doet, maar wat bij een toegift altijd zal mogen. Wat ik van deze band nog niet precies wist, maar makkelijk had kunnen weten, is de meligheid. Zo kwam er een hilarische (en spontaan ogende) Rock T-shirt contest langs waarbij de band een medley speelde van T-shirts in het publiek (Neutral Milk Hotel, Wilco en The Shins werden in het publiek gespot, en gespeeld), en wist Meloy tussen bijna elk nummer het publiek lekker te maken met droge humor. Jammergenoeg stond het geluid niet perfect afgesteld (niet zo erg als bij het voorprogramma) en verzandde het band-geluid vooral bij de hardere en meer up-tempo nummers een in ruis en gekraak, zeker naar het einde van het concert toe. Gelukkige vergoedde het speelplezier van de band dat ruimschoots, met een glansrol voor multi-instrumentaliste Jenny Conlee die alles aan elkaar reeg.

Echt legendarische muziek maken The Decemberists (voor mij) niet. De kwaliteit van de band is hun veelzijdigheid, de instrumentatie, hun mix van jolige en serieuze muziek en een van de meest charismatische frontmannen van de wereld. En al die kwaliteiten kwamen nadrukkelijk naar voren vanavond in Paradiso, waar de band heerlijk bijna 2 en een half uur wist vol te spelen. Veel plezier Doornroosje aanstaande woensdag (nog niet uitverkocht)!

Pat-sounds: Concert The Decemberists, Paradiso (2015-02-23) - pat-sounds.blogspot.nl

Aah, Jolie was ik ook vorige week. Ik vond het fantastisch. Perfect, geen enkel foutje te bespeuren. Dan was het bij Rotown echt anders denk ik. Ik schreef toen een heel kort verslagje:
--
Jolie Holland stond vanavond in Tivoli Vredenburg na aanleiding van haar succesvolle album uit 2014, Wine Dark Sea, dat ook nog eens mijn jaarlijstje haalde. Dat Holland in al die jaren (dit was haar 6e album) ontzettend is veranderd van stijl is al knap genoeg, dat dat nu ook live zo knap tot uiting kwam is des te knapper.

Door de jaren heen is Holland van een jazzy folk-zangeres langzaamaan geëvolueerd in een harde, vaak Tom Waitsiaanse, alt-country zangeres. En dat was nadrukkelijk te merken bij dit optreden. Waar Wine Dark Sea nog werd opgevuld met sfeervol piano-spel en vaak terugkerende blazers, was dit optreden voornamelijk een met chirurgische precisie uitgevoerde gitaar-exercitie. Van experimentele bluesy ritmes tot aan zeer gevoelige en machtig stilgehouden nummers, overal kwam de klasse van Holland en haar driekoppige band exceptioneel naar voren. Elke gitaarlick, elke drumroffel, elke uithaal met haar karakteristieke stem (die we eigenlijk enkel en alleen kunnen omschrijven als de vrouwelijke Tom Waits), elke keer was het perfect. Ook de Cloud Nine van TiVre daarvoor bedankt, telkens weer imponeert het geluid van de concerten hier. Er werden veel nummers van Wine Dark Sea gespeeld, waaronder het uptempo rockende prijsnummer Waiting for the Sun, maar ook heerlijke covers van o.a. Tom Waits (Who Are You This Time van Bone Machine) en Bob Dylan (Went To The See the Gypsy van New Morning). En hoewel het concert geen moment verveelde, misten we toch een klein beetje die blazers en piano van het album. Jammer, maar het is, zoals gezegd, des te knapper dat Jolie Holland haar stijlverandering zo nadrukkelijk en krachtig tot uiting kwam vanavond in Utrecht.

Pat-sounds: Concert Jolie Holland - Tivoli Vredenburg (2015-02-11) - pat-sounds.blogspot.nl

Bovenstaande geldt ook voor mij (als je de zes vervangt door vier) en voor die conclusie was ik inderdaad al een beetje bang, grappen blijven vaak immers maar een keer leuk. Maar goed, die ene (eerste) keer is me dan ook wel heel erg goed bevallen, vooral ook door de interactie met het publiek. Mariner's Revege Song was echt briljant, andere hoogtepunten waren in ieder geval The Island en The Rake's Song. Volgende keer zal ik vast wel weer gaan maar ben bang dat het na gisteren eigenlijk alleen maar tegen kan vallen.

Voorprogramma was echt onbeschrijfelijk slecht en op basis van wat ik gisteren hoorde kan ik me ook niet voorstellen dat de artiest op plaat wel goed zou zijn. Sowieso, lag het aan mij of praat die dame volkomen onverstaanbaar?