Gisteren live gezien in 013: Robin Kester. Het optreden was helaas verplaatst naar de piepkleine foyer onderin waar je met een beetje pech geen reet ziet, maar Robins prachtliedjes landden erg goed in het intieme keldertje. ****

Gisteren Mick Rogers gezien in Volt Sittard.

De sympathieke gitarist en medeoprichter van Manfred Mann's Earth Band zal wel geschrokken zijn toen hij het podium opliep en maximaal 30 man in het publiek zag. Of ja... 'zal wel geschrokken zijn'... hij was geschrokken want hij benoemde het meteen: "oh wow, there are more people in my hotelroom than here." De beschamende opkomst voor deze hele fijne artiest nam niet weg dat hij volle bak zijn show gaf.

Mick was alleen, geen band; enkel hij en zijn gitaar. Voor sommige nummers had hij thuis een backingtrack gemaakt (bv. Father of Day en Blinded by the Light) en voor de meeste nummers was het echt alleen zijn stem in combinatie met zijn gitaarspel. Zijn grote voorliefde voor blues en rock'n'roll werd duidelijk in de gekozen covers: o.a. My Babe, Good Rockin' Tonight en Sittin' on Top of the World. Zijn korte anekdotes waren leuk (o.a. zijn moeder won een wedstrijd op het werk en mocht naar een concert. Moeder wilde niet gaan want ze kende geen enkele artiest. Mick kende ze wel en wilde perse mee.... hierdoor zag hij The Drifters, Eddie Cochran en Gene Vincent), en zijn muziek was prima verzorgd maar kwam niet altijd uit de verf in een grijs, kaal, saai en über stil Volt in Sittard.

Mick uitte meermaals zijn oprechte dank voor de aanwezigen en liet een goede indruk achter. De kans dat hij terugkeert naar Sittard acht ik echter minimaal. Dat geldt ook voor mij; de zoveelste keer dat het een aanfluiting was daar qua venue.

Iemand naar Matt Berninger geweest gisteravond? Ik ga vanavond en ben benieuwd.

Eergisteren gezien in Vera, Groningen: Happy Camper

Nu heb ik al heel wat bezoekjes aan Vera gepleegd, maar ik maakte ik toch echt een unicum voor mij mee. Want er was zowaar sprake van een zitconcert. Er waren zo'n 65 stoeltjes neergezet in de zaal. Gezien mijn dikke en pijnlijke voet kwam me dat qua timing eigenlijk wel goed uit.

Maar de setting en de muziek leende zich er eigenlijk ook wel erg goed voor. Want hoewel er zes muzikanten op het podium staan, is het vanavond rustiger en meer 'luistermuziek' dan dat we gewoonlijk voorgeschoteld krijgen in Vera.

Maar niet minder mooi. In het eerste gedeelte van het concert werd het verhaal van Fred en Anna verteld, die hun leven achter zich laten om in de natuur te gaan wonen en daar leven met wat ze voorgeschoteld krijgen. Dat lijkt eerst erg romantisch en goed te gaan, maar uiteindelijk blijkt dit veel minder mooi dan gedacht, wat uiteindelijk leidt tot een gedesillusioneerde terugkeer zonder liefde tussen de twee. Dit werd gesteund door een paar gifjes van Fred en Anna op de achtergrond en natuurlijk de nummers van het nieuwe album When Waves Rise, waar Fred en Anna ook op de cover te zien zijn.
Het tweede gedeelte bestond uit nog een aantal andere nummers uit het oeuvre van Happy Camper.

En in die nummers zat meer dan genoeg variatie om het interessant en boeiend te houden, dan weer meer verstild, dan weer meer up-tempo. Door de dynamiek tussen de verschillende muzikanten bleef het ook leuk om naar te kijken. Job Roggeveen is het brein achter Happy Camper en hij speelt de toetsen. Waarbij hij een paar nummers op een prachtig klein harmonium speelde. Overigens speelde hij ook één nummer solo op gitaar, waarbij hij enerzijds dan wel de spotlights kreeg die hij verdiende, maar anderzijds ook bleek dat he wel terecht is dat hij de zang gewoonlijk aan twee anderen overliet.
Want dat waren fijne zangers, één man en één vrouw, die afwisselend nummers voor hun rekening namen, maar ook geregeld samen zongen. Stemmen die mooi bij elkaar pasten.

Daarnaast een drummer, bassist, maar ik wel toch ook nog wel even met nadruk de blazer noemen die ook nog op het podium stond. Ook de zangeres bespeelde geregeld blaasinstrumenten. Maar deze man ging af en toe helemaal los op diverse instrumenten, waaronder de klarinet en altsax, maar u merkt ik ben geen kenner. Maar wel werd ik aangestoken door zijn enthousiasme, maar ook beheersing van de instrumenten.

Al met al een bijzonder aangenaam concert. De moeite meer dan waard! Helaas voor jullie was het wel de laatste in de concertreeks, dus in die zin heb je er niks aan deze recensie.

Anna von Hausswolff zojuist in Paradiso, wat ontzettend goed. Prachtig concert, ook complimenten aan de saxofonist. Geweldig geluid ook, dat vind ik in deze zaal niet altijd top. Enorm genoten!

Mee eens inderdaad, alle favo momenten van het recentste album leverden kippenvel op. Het speelplezier spatte er ook vanaf!

Eens! Anna en haar geweldige strot waren in vorm en mooi in balans met haar band. De saxofonist was een fantastische toevoeging. Bijna twee uur lang enorm genoten, wat een topavond!

Daar sluit ik me helemaal bij aan. Ik was niet eens zo heel enthousiast over Anna op voorhand. Uit nieuwsgierigheid toch gegaan en ik slik al mijn scepsis (over oa haar stem) in. Het was erg goed.

Eens! Ik was er ook bij gisteravond, echt een fabuleus optreden.

Oooh wow, psyched! Vrijdag is het onze beurt, Arno en ArthurDZ

Aaaaah hyperdehyped

De band was fantastisch en het geluid ook, maar is er hier niemand die na anderhalf uur gegalm van de hogepriesteres in die holle kerk een beetje vermoeid raakte? Enige variatie was welkom geweest.

Nee hoor, dat vermoeide mij in het geheel niet! Mijn benen waren daarentegen na afloop wel vermoeid van het (lange) staan.

Ik zag haar ook op Rewire, was het vorig jaar? Daar vond ik het te "schreeuwerig". Dat was hier beter in balans, maar alsnog was het lichtelijk vermoeiend soms, vond ik. Enige reden om dit geen 5/5 optreden te vinden. Ik vond Aging Young Women het mooiste nummer gisteren, ze mag wat mij betreft de strot ook af en toe minder open zetten. Ze heeft een paar "trucjes", die goed werken, zo lijkt het. De opener was gisteren adembenemend goed, alles uit de kast meteen. En laten we niet vergeten, ze is pas 39! Ze stond erbij als een diva en wereldster van formaat, als je het mij vraagt. Benieuwd waar ze nog mee gaat komen de komende jaren.

Bij de tour rond The Miraculous zag ik haar in Bitterzoet, dat moet al haast tien jaar geleden zijn geweest. Compleet aan de grond genageld was ik toen, wat een overweldigende duistere kracht.

Gisteravond was diezelfde kracht er weer maar wel net iets anders: beheerst en imponerend. Haar laatste plaat ervaar ik op momenten als een feel good release en daarin is die saxofoon een factor. Vooral live werd dat duidelijk, het speelplezier spatte er inderdaad van af en ze maakte er bij de uitsmijter een heus feestje van.

Over de hele linie goede show, die de rit vanuit het hoge noorden zeker de moeite waard maakte! Ik was ook verrast door het muisstille publiek; dat is helaas soms wel eens anders…. Het ‘swingde’ soms vrij aardig, dus de term ‘feel good’ resoneert wel bij mij.

Dan nog over het geluid: sax en strot kwamen erg sterk uit de verf, maar ik had soms (opener, later nog paar keer) wel het idee dat ze de kelder met een kangoo aan het verbouwen waren, zo’n resonerende bas zat er soms doorheen. Of sta ik dan op de verkeerde plek?

Wij hebben ook erg genoten (nu al kandidaat voor concert van het jaar). De entourage alleen al, Paradiso dus helpt ook enorm. Hier traden de groten der aarde op, waaronder Sjef van Oekel!
Wij stonden helemaal vooraan tegen het podium. Ik denk dat het geluid iets meer naar achteren beter overkomt. Dat zullen we over 2 maanden maar eens uittesten bij 'Archive'.
Ik vond de belichting tijdens het voorprogramma eigenlijk mooier.
En nog de complimenten aan het overwegend jonge, aandachtige, dus zwijgende publiek.

RAYE in Ziggo Dome. Wat een stem, wat een band, wat een concert!!! (Ik zie dat er nog kaartjes op ticketswap staan; ga ee heen!)

Muzikaal was het inderdaad fantastisch en de show was ook zeer de moeite waard, maar mijn hemel, wat ouwehoert die dame veel...

Gisteren Fabrizio Paterlini in de grote zaal van Tivoli/Vredenburg. Die grote zaal is beslist heel mooi maar voor dit soort muziek hoor ik dat toch liever in de kleinere zalen van T/V.
Vandaag nog een aardig artikel in de NRC over de benaming 'neo-klassiek' die Paterlini op deze site ook krijgt. Misschien is het muziek aan het worden die thuis meer waardering gaat krijgen dan in relatieve massaliteit van de grote zalen.
Maar eens zoeken naar onbekendere artiesten, is toch vaak leuker om beginnende, veelbelovende muzikanten te ontdekken.