Gisteren live gezien in 013: Robin Kester. Het optreden was helaas verplaatst naar de piepkleine foyer onderin waar je met een beetje pech geen reet ziet, maar Robins prachtliedjes landden erg goed in het intieme keldertje. ****

Gisteren Mick Rogers gezien in Volt Sittard.

De sympathieke gitarist en medeoprichter van Manfred Mann's Earth Band zal wel geschrokken zijn toen hij het podium opliep en maximaal 30 man in het publiek zag. Of ja... 'zal wel geschrokken zijn'... hij was geschrokken want hij benoemde het meteen: "oh wow, there are more people in my hotelroom than here." De beschamende opkomst voor deze hele fijne artiest nam niet weg dat hij volle bak zijn show gaf.

Mick was alleen, geen band; enkel hij en zijn gitaar. Voor sommige nummers had hij thuis een backingtrack gemaakt (bv. Father of Day en Blinded by the Light) en voor de meeste nummers was het echt alleen zijn stem in combinatie met zijn gitaarspel. Zijn grote voorliefde voor blues en rock'n'roll werd duidelijk in de gekozen covers: o.a. My Babe, Good Rockin' Tonight en Sittin' on Top of the World. Zijn korte anekdotes waren leuk (o.a. zijn moeder won een wedstrijd op het werk en mocht naar een concert. Moeder wilde niet gaan want ze kende geen enkele artiest. Mick kende ze wel en wilde perse mee.... hierdoor zag hij The Drifters, Eddie Cochran en Gene Vincent), en zijn muziek was prima verzorgd maar kwam niet altijd uit de verf in een grijs, kaal, saai en über stil Volt in Sittard.

Mick uitte meermaals zijn oprechte dank voor de aanwezigen en liet een goede indruk achter. De kans dat hij terugkeert naar Sittard acht ik echter minimaal. Dat geldt ook voor mij; de zoveelste keer dat het een aanfluiting was daar qua venue.

Iemand naar Matt Berninger geweest gisteravond? Ik ga vanavond en ben benieuwd.

Eergisteren gezien in Vera, Groningen: Happy Camper

Nu heb ik al heel wat bezoekjes aan Vera gepleegd, maar ik maakte ik toch echt een unicum voor mij mee. Want er was zowaar sprake van een zitconcert. Er waren zo'n 65 stoeltjes neergezet in de zaal. Gezien mijn dikke en pijnlijke voet kwam me dat qua timing eigenlijk wel goed uit.

Maar de setting en de muziek leende zich er eigenlijk ook wel erg goed voor. Want hoewel er zes muzikanten op het podium staan, is het vanavond rustiger en meer 'luistermuziek' dan dat we gewoonlijk voorgeschoteld krijgen in Vera.

Maar niet minder mooi. In het eerste gedeelte van het concert werd het verhaal van Fred en Anna verteld, die hun leven achter zich laten om in de natuur te gaan wonen en daar leven met wat ze voorgeschoteld krijgen. Dat lijkt eerst erg romantisch en goed te gaan, maar uiteindelijk blijkt dit veel minder mooi dan gedacht, wat uiteindelijk leidt tot een gedesillusioneerde terugkeer zonder liefde tussen de twee. Dit werd gesteund door een paar gifjes van Fred en Anna op de achtergrond en natuurlijk de nummers van het nieuwe album When Waves Rise, waar Fred en Anna ook op de cover te zien zijn.
Het tweede gedeelte bestond uit nog een aantal andere nummers uit het oeuvre van Happy Camper.

En in die nummers zat meer dan genoeg variatie om het interessant en boeiend te houden, dan weer meer verstild, dan weer meer up-tempo. Door de dynamiek tussen de verschillende muzikanten bleef het ook leuk om naar te kijken. Job Roggeveen is het brein achter Happy Camper en hij speelt de toetsen. Waarbij hij een paar nummers op een prachtig klein harmonium speelde. Overigens speelde hij ook één nummer solo op gitaar, waarbij hij enerzijds dan wel de spotlights kreeg die hij verdiende, maar anderzijds ook bleek dat he wel terecht is dat hij de zang gewoonlijk aan twee anderen overliet.
Want dat waren fijne zangers, één man en één vrouw, die afwisselend nummers voor hun rekening namen, maar ook geregeld samen zongen. Stemmen die mooi bij elkaar pasten.

Daarnaast een drummer, bassist, maar ik wel toch ook nog wel even met nadruk de blazer noemen die ook nog op het podium stond. Ook de zangeres bespeelde geregeld blaasinstrumenten. Maar deze man ging af en toe helemaal los op diverse instrumenten, waaronder de klarinet en altsax, maar u merkt ik ben geen kenner. Maar wel werd ik aangestoken door zijn enthousiasme, maar ook beheersing van de instrumenten.

Al met al een bijzonder aangenaam concert. De moeite meer dan waard! Helaas voor jullie was het wel de laatste in de concertreeks, dus in die zin heb je er niks aan deze recensie.

Anna von Hausswolff zojuist in Paradiso, wat ontzettend goed. Prachtig concert, ook complimenten aan de saxofonist. Geweldig geluid ook, dat vind ik in deze zaal niet altijd top. Enorm genoten!

Mee eens inderdaad, alle favo momenten van het recentste album leverden kippenvel op. Het speelplezier spatte er ook vanaf!

Eens! Anna en haar geweldige strot waren in vorm en mooi in balans met haar band. De saxofonist was een fantastische toevoeging. Bijna twee uur lang enorm genoten, wat een topavond!

Daar sluit ik me helemaal bij aan. Ik was niet eens zo heel enthousiast over Anna op voorhand. Uit nieuwsgierigheid toch gegaan en ik slik al mijn scepsis (over oa haar stem) in. Het was erg goed.

Eens! Ik was er ook bij gisteravond, echt een fabuleus optreden.

Oooh wow, psyched! Vrijdag is het onze beurt, Arno en ArthurDZ

Aaaaah hyperdehyped

De band was fantastisch en het geluid ook, maar is er hier niemand die na anderhalf uur gegalm van de hogepriesteres in die holle kerk een beetje vermoeid raakte? Enige variatie was welkom geweest.

Nee hoor, dat vermoeide mij in het geheel niet! Mijn benen waren daarentegen na afloop wel vermoeid van het (lange) staan.

Ik zag haar ook op Rewire, was het vorig jaar? Daar vond ik het te "schreeuwerig". Dat was hier beter in balans, maar alsnog was het lichtelijk vermoeiend soms, vond ik. Enige reden om dit geen 5/5 optreden te vinden. Ik vond Aging Young Women het mooiste nummer gisteren, ze mag wat mij betreft de strot ook af en toe minder open zetten. Ze heeft een paar "trucjes", die goed werken, zo lijkt het. De opener was gisteren adembenemend goed, alles uit de kast meteen. En laten we niet vergeten, ze is pas 39! Ze stond erbij als een diva en wereldster van formaat, als je het mij vraagt. Benieuwd waar ze nog mee gaat komen de komende jaren.

Bij de tour rond The Miraculous zag ik haar in Bitterzoet, dat moet al haast tien jaar geleden zijn geweest. Compleet aan de grond genageld was ik toen, wat een overweldigende duistere kracht.

Gisteravond was diezelfde kracht er weer maar wel net iets anders: beheerst en imponerend. Haar laatste plaat ervaar ik op momenten als een feel good release en daarin is die saxofoon een factor. Vooral live werd dat duidelijk, het speelplezier spatte er inderdaad van af en ze maakte er bij de uitsmijter een heus feestje van.

Over de hele linie goede show, die de rit vanuit het hoge noorden zeker de moeite waard maakte! Ik was ook verrast door het muisstille publiek; dat is helaas soms wel eens anders…. Het ‘swingde’ soms vrij aardig, dus de term ‘feel good’ resoneert wel bij mij.

Dan nog over het geluid: sax en strot kwamen erg sterk uit de verf, maar ik had soms (opener, later nog paar keer) wel het idee dat ze de kelder met een kangoo aan het verbouwen waren, zo’n resonerende bas zat er soms doorheen. Of sta ik dan op de verkeerde plek?

Wij hebben ook erg genoten (nu al kandidaat voor concert van het jaar). De entourage alleen al, Paradiso dus helpt ook enorm. Hier traden de groten der aarde op, waaronder Sjef van Oekel!
Wij stonden helemaal vooraan tegen het podium. Ik denk dat het geluid iets meer naar achteren beter overkomt. Dat zullen we over 2 maanden maar eens uittesten bij 'Archive'.
Ik vond de belichting tijdens het voorprogramma eigenlijk mooier.
En nog de complimenten aan het overwegend jonge, aandachtige, dus zwijgende publiek.

RAYE in Ziggo Dome. Wat een stem, wat een band, wat een concert!!! (Ik zie dat er nog kaartjes op ticketswap staan; ga ee heen!)

Muzikaal was het inderdaad fantastisch en de show was ook zeer de moeite waard, maar mijn hemel, wat ouwehoert die dame veel...

Gisteren Fabrizio Paterlini in de grote zaal van Tivoli/Vredenburg. Die grote zaal is beslist heel mooi maar voor dit soort muziek hoor ik dat toch liever in de kleinere zalen van T/V.
Vandaag nog een aardig artikel in de NRC over de benaming 'neo-klassiek' die Paterlini op deze site ook krijgt. Misschien is het muziek aan het worden die thuis meer waardering gaat krijgen dan in relatieve massaliteit van de grote zalen.
Maar eens zoeken naar onbekendere artiesten, is toch vaak leuker om beginnende, veelbelovende muzikanten te ontdekken.

Niemand naar de Golden Earring geweest ?

Ja, ooit halverwege de jaren '90.

November 2019 nog, het toen niet zo ingeplande laatste concert van de band. Het voorprogramma was het geweldige Dewolff. Uiteraard ook een aantal keren halverwege de jaren 90 toen ze weer overal en nergens optraden. Ik zag ze bv toen in 1993 op het strand van Scheveningen.

Tussen 1983 en 2020 gemiddeld drie keer per jaar. Die afscheidsconcerten heb ik geen behoefte aan.

Gisteravond de derde editie van Out of the Ordinary in de Nobel in Leiden. Het was mijn tweede keer en net als vorig jaar heb ik mij uitstekend vermaakt. Dertien bands in 3 zalen, waarvan ik er 8 heb gezien. Voor het eerst waren er naast Nederlandse en Belgische bands dit keer ook 2 uit Engeland (Heavy Lungs en Snayx). Doordat het iets minder druk was dan vorig jaar, was het geen probleem om van de ene zaal naar de andere te komen. Hoofdact John Coffey deed wat er van hun verwacht werd en speelde om half 12 de zaal plat. Heavy Lungs (met Danny Nedelko) bracht vooral veel energie (de nummers kon ik niet van elkaar onderscheiden) en ook Snayx en Bug bevielen wel in de hoek van Kneecap/Sleaford Mods. Mood Bored heeft een aantal sterke nummers maar raakte de aandacht (en een deel van het publiek) aan het einde wat kwijt. Het omgekeerde gold voor toch wel mijn ontdekking van het festival, Oproer. Een Belgische band met wat elektronische invloeden (denk aan oude Oscar and the Wolf, Bazart etc) en vooral veel goede nummers. Het publiek werd bij hun optreden steeds enthousiaster en ik vond het jammer dat het na een uur al afgelopen was. Hopelijk volgend jaar weer een editie.

Was ook in Leiden bij Out of the Ordinary en vond de AfroBeat van Roufaida een fijne ontdekking. Rotterdams trio met een aantrekkelijke combi van electro R&B en Marokaans Arabische muziek. Meest zichtbaar in het gebuik van verschillende gimbri’s; de traditioneel Marokaanse basgitaar, die versterkt een heel vet geluid geeft.
De Belgische band Oproer (uit Gent) bracht een set met 2 gezichten. 1ste deel hoorde ik vriendelijke popsongs, 2de gedeelte gaf een veel avontuurlijker en donkerder geluid, waar de belichting op aangepast werd en dat deel was zeker wel interessant om naar te luisteren.
Heavy Lungs (overgekomen uit Bristol) was wat mij betreft de ster van de avond met een intens energieke voordracht vol met beukende drums, moshpits, die zelfs op het podium eindigde en vooral oneindig veel speelplezier.
In de middag presenteerde Droom Dit al een paar veelbelovende nieuwe songs van hun aanstaande 2de album. Daarnaast zag ik nog een aantal prima festivalacts zoals Mood Bores SNAYX en Tape Toy die stuk voor stuk weliswaar niet een heel uur op topniveau bezig waren, maar 2/3 van de set alle aandacht op zich gericht wisen te houden.
Het januari festival in de Nobel heeft z’n goede naam bevestigd. Het Early Bird ticket voor 2027 is al binnen.

Die band komt zo vaak over uit Bristol dat ze inmiddels net zo goed in Nederland zouden kunnen gaan wonen

Gisteren The Dream Syndicate in Utrecht gezien.
Ze speelde twee sets, het eerste deel nummers van hun laatste albums deze eeuw.
Daarna alle nummers van hun 2de album The Medicine Show met als afsluiter een dampende versie van John Coltrane Stereo Blues.

Als toegift onder ander dit nummer:

Chartreuse – bovenzaal Paradiso 04-02-2026
Vorig jaar bracht Chartreuse het album Bless You and Be Well uit, het eerste dat ik van deze band hoorde. Het maakte niet meteen diepe indruk, maar hoorde er wel ‘iets’ in, waardoor ik het keer op keer bleef beluisteren. En echt groeialbum dus, iets met ‘onder je huid kruipen’. Aan het einde van het jaar liet Spotify mij weten dat dit mijn meest beluisterde album van 2026 was. Maar hoe zou dat live uitpakken? Gisteren was het zover, Chartreuse speelde in de bovenzaal van Paradiso. Tot mijn verrassing stond het zaaltje goed vol en werd de band enthousiast ontvangen. Er werd geopend met het titelnummer van het album, Bless You and Be Well. In loop van de avond volgen (bijna?) alle andere nummers van het album. In live uitvoering blijven de songs goed overeind, ook de passages waarin de muziek bijna geheel stil valt. De ‘stillere’ stukken worden gelukkig niet verstoord door luidruchtige bezoekers, iedereen heeft volop aandacht. De band die voor wat betreft podiumuitstraling nogal schuchter overkomt, is er dankbaar voor. Hopelijk moedigt het ze aan om snel weer terug te komen naar Nederland, ik zal er zeker weer bij zijn want Chartreuse maakt haar volstrekt oorspronkelijke muziek ook live volledig waar.

Ik las pas ergens dat de reguliere Nederlandse bands last hebben op de podia van de Tribute bands. Dat snap ik. Maar bepaald publiek wordt ouder en mag graag blijven luisteren naar herinneringen uit hun jeugd. Dat doen we graag. En de nieuwe Nederlandse bands.. Tsja..

Ik ook. Ik word ook ouder. En ik heb ook mijn herinneringen. Ik luister ook graag naar het verleden. En gisteravond vond ik mezelf ergens in het verleden maar toch ook heden terug. In Vredenburg, de grote zaal.

Het Goede Doel.

En wat heb ik gefeest, uit mijn dak gegaan, kippenvel gevoeld, in mijn ouderlijk huis terug geweest en een glimlach op mijn bakkes die er een paar uur later nog niet van af te timmeren was.

Kom, laat me je meenemen naar gisteravond.

Ik heb vele zalen in Nederland bezocht maar Vredenburg is echt mijn favoriete zaal. De akoestiek, goede zit- en staplaatsen, het zicht is prima, het geluid nog beter en de intimiteit is voelbaar. Was ik vroeger fan van Het Goede Doel ? Nee, te ver van mijn Zeeuws bed en ze kwamen niet echt bij ons in de buurt optreden. Ja, want de nummers vind ik sterk, ergens lichtelijk prog, zeer originele teksten, en een stel bijzondere muzikanten waarbij vooral de zangers gewoon de aandacht wisten op te eisen door gewoon te zijn wie ze zijn. Echt, oprecht, nors, leuk, feestjes bouwers en origineel.

Dus vrouwlief links van mij en meesterdch en zijn lief rechts van mij. Publiek om ons heen wat er zin in had en zich al flink aan het opwarmen was met de twee meest statische en bijzondere dj’s als voorprogramma maar wel met hele goede muziek. Ouwe muziek.

Licht uit. Spot aan ! Kom maar op ! En daar kwam de band. Natuurlijk niet alle originele leden maar wel veel enthousiasme, beheersing en ene Marcel met een prima stem. Een mooie introductie naar de jaren 80.
Maar het was natuurlijk wachten op Henk Westbroek. En ja, daar was hij. Iets voller, nog al zijn haar, kenmerkende bril, zenuwachtig rondlopend, als hij praatte niet helemaal verstaanbaar maar jongens, toen hij zijn mond opentrok om te zingen was daar Het Goede Doel ! En dat bracht ergens een soort gelukzalig gevoel van onbezorgdheid, humor, plezier en de onschuld van mijn jaren 80 terug.

En dat feest werd verder uitbundig uitgebreid. Samuel Welten (enig user hier bekend ?) zong mee met ‘Een Eigen Huis’, de zoon van drummer Tony Peroni verving een keer zijn vader, een uitbundig dameskoor met de geweldige naam ‘De Weduwen’ zong mee op de achtergrond, Sinterklaas (Wie kent hem niet) en kleinzoon ‘Piet’ Westbroek zongen de cult klassieker dus Utrecht pakte flink uit.

Maar ook het publiek ! Joelend, klappend, dansend, feestend, zingend en dat vol energie die niet uitgeput werd. We waren allemaal gewoon weer even onbezorgd, geen gedoe uit de steeds vreemder wordende wereld om ons heen. Van mij mag elke dag weer vol van dat gevoel zijn !

En dan nog even één van mijn meest favoriete Nederlandstalige nummers: ‘Alles Geprobeerd’.
Als ik die eerste synthesizer tonen hoor dan voel ik dat ik besta. Daarna komt er een heel goed, spannend en mooi muzikaal intro waar ik echt emotioneel van word. En dan plots de zang en de tekst van de liefde en dat de echte liefde ook kan bestaan. Dat je deze soms kan testen, verzaken, afstand nemen, bezinnen en het zoekt in andere liefdes bedden maar dat je uiteindelijk beseft dat er maar eentje is die de ware is.

En mijn lief sloeg toen haar armen om mij heen en we keken elkaar al zingend en herkennend aan: “Alles geprobeerd maar wat ik steeds heb geweten. Van jou hou ik het meest, ik kan er niet omheen. Zonder jou ben ik alleen…’.”