Ik heb Rage ook altijd een beetje een matige band gevonden.... leuke muziek ! Maar niet bijzonder.

Maar misschien kan dit album mij van gedachten veranderen

Ik deel deze opinie, Rage is 1 van die bands waar ik albums van heb gehad, en dat wil al iets zeggen, want ik doe zeer zelden albums terug weg. Staat er 1 nummer op dat er voor mij uitpiept, en het goed doet/deed op een casette, later MD of nu in een MP3 playlist tussen andere bands/songs, dan hou ik het album, zelfs als ik de rest rotslecht vind.
Als ik het me goed herinner lonkte hun debuut, Reign of Fear uit '86, meer naar speedmetal, en zijn ze daarna meer richting heavy/power metal uitgegaan.
Ook de twee volgende albums, Execution Guaranteed en Perfect Man heb ik ooit na een herbeluistering van oud vinyl weggedaan omdat er voor mij niks memorabels opstond. Secrets in a Weird World uit '89 heb ik nog, dat was nog een ander album uit mijn eerste dozijntje CD's, waarvan er nu al meer bands hier in het forum aan bod zijn geweest. Maar ook deze, ondanks mijn gloednieuwe cd speler en zeer beperkte cd collectie, nooit veel gedraaid.
Logisch dus dat ik niet echt overliep van enthousiasme en nieuwsgierigheid bij de keuze van paulusdik. Maar de positieve reacties bij de latere albums van Rage, en van Devoo hier, doen me toch afvragen wat er met Rage ondertussen is gebeurd. Toch maar eens even opsnorren dus...

Blijkbaar niet veel dus... ...en alvast niet in positieve zin.
Staat nu op, ik ben nu aan track 2, het refrein verveeld me al voordat ik aan het einde van het nummer ben, nog zo 1 en ik vrees dat ik er niet door kom.
Dit noem ik pop in een metaljasje, en daar hou ik helemaal niet van.
Tsja, smaken verschillen, en het kan niet iedere week voor iedereen prijs zijn natuurlijk.

Ik vind er ook weinig aan, de zanger is niks en de refrijnen echt te cheesy, af en toe valt er nog wel te genieten van het gitaarwerk maar voor de rest doet dit me helemaal niks.

Aanstekelijke melodieuze songs maken, dat deed Rage al eerder. Als ik Secrets in a Weird World weer hoor dan vind ik die nog wel best leuk. Maar je moet er van houden natuurlijk. En dat doe ik niet genoeg om er vaak naar te willen luisteren.


@trebremmit,

Troost je, nog even en deze ligt in de winkels. Ik kan je nu al verzekeren dat het niet cheesy zal klinken.

Voor wat altijd een van de grondleggers van verschillende stromingen in de metal is geweest, even reclame maken hier.

(hier alvast een voorproefje)

Deze vind ik ook minder. Maar probeer es Speak of the Dead, en alle albums daarna. Dus die vanaf 2006. Zit alweer zo'n 14 jaar tussen hé.

Green is hele andere koek dan Forbidden Evil. Ik had een thrashender album verwacht, maar Green doet me eerder een beetje nu-metalachtig aan. Vind het niet een slechte plaat, overigens. Ik moet er even aan wennen, maar ik denk dat dit wel een album is dat me kan bekoren.

Ik vind The Missing Link echt geweldig slecht. Volgens mij was Rage vroeger toch wat beter. Secrets in a Weird World nog eens draaien straks.

Ik heb The Missing Link van Rage nog eens een kans gegeven, maar het album blijft bij mij het beeld oproepen van een conservatorium: "En vandaag, beste studenten, Heavy Metal!" Drie muziekproffen in driedelig pak zetten zich aan hun instrumenten voor een demonstratie perfect gespeelde metal recht uit het theorieboekje..... Creativiteit? Zero. Innovatie? Zero. Emotionele impact? Zero. Punten kan ik alleen maar toekennen voor instrumentenbeheersing en doorzettingsvemogen. (+/- 18 Full-length albums in meer dan 25 jaar...)

Deze morgen Secrets in a Weird World nog eens beluisterd en die bevalt mij beter. Niet om alle dagen te draaien en Rage zal voor mij nooit een band zijn waarvan ik alle albums wil hebben.

Maar nog even en we kunnen onze tanden weer in een nieuw metal album van de week zetten. Ik begin nu echt wel een beetje benieuwd te worden wat Cabeza er van gaat bakken.

Kom er zojuist achter dat ik een album van Rage heb, Black in Mind

Ik begrijp na de luisterbeurt ook waarom ik vergeten was dat ik deze had... Vind het een zeer zwak album.

Avenger is toch met dezelfde leden, of vergis ik me nu?

Je vergist je volgens mij.

The German heavy metal outfit, Rage, originally formed in the early '80s, and although the group has issued albums on a steady basis ever since, lead singer/bassist Peter "Peavey" Wagner is the only original member still in attendance. First known as Avenger, the group issued a pair of recordings (Prayer of Steel and Depraved to Black) before switching their name to Rage, to avoid confusion with a British band of the same name. 1986's Reign of Fear signaled the group's first album to be released under their new name, as they continued on in the same heavy hitting musical direction on subsequent releases; although they used some orchestral flourishes on their late-'90s experimental albums Lingua Mortis (1996) and XIII (1999).

Ik dacht al dat Avenger een Britse band was.

Deze schrijver van deze zin is óf enorm fan van de band, óf onvoorzichtig in het gebruik van komma's.

Een beetje vroeg, maar ik ben vanaf deze avond internetloos tot maandagmorgen half tien, en dat leek me dan weer een beetje laat voor Het Metal Album v/d/. Week.

Deze week weer voer voor de subgerne specialisten? Vorig jaar in Oostende nog als headliner op OstendFest aangekondigd als SumerianThrashing Black Metal, mijn keuze album is er één van Melechesh.



In welk hokje het past, ik zal er niet van wakker liggen. Feit is dat de roots van Melechesh zowel in de black metal, als in het midden oosten liggen.
Origineel opgericht in 1993 door Ashmedi als soloproject in Israel, heeft dit ondertussen multi-culturele gezelschap (meer info hier) een geheel eigen stijl/geluid ontwikkeld, dat ze zelf Mesopotamian Metal noemen. De teksten handelen en/of zijn gebaseerd op de Mesopotamische mythologie.
Er zal vast wel weer iemand komen opzetten met "pretentieus".
Ik vind het alvast toch een leuke bijkomstigheid dat de teksten gaan over iets dat je naar de Wiki doet grijpen en je iets bijleert (in dit geval over een beschaving die verder terug gaat in de tijd dan de oud-Egyptische), dan een pleidooi om kerken in de fik te steken, om maar iets te zeggen.



In de muziek zijn nog enkele sporen terug te vinden van die Black metal roots, maar zeer beperkt. De zanger zal bij het eerste gehoor het meeste associatie oproepen, maar eens gewend blijkt zijn stijl bij de muziek te behoren zoals King Diamond bij Mercyful Fate.
Wat ook opvalt, en een sterke invloed heeft, zijn de Midden-Oosten roots. Geen gimmicks met traditionele instrumenten, typische klankjes en/of stukjes arabische folk om een oosterse sfeer te creëren, zoals bij Orphanded Land of Amaseffer, ook geen tussengeplakte introotjes zoals bij Nile.
Bij Melechesh zitten de arabische invloeden verwerkt, door de gebruikte toonladders en ritmes, in de traditionele metal instrumentatie en -klank. Een waanzinnige cocktail! Hier en daar word er ook wel eens wat bijgekleurd met arabische traditionele instrumenten, maar je moet er al speciaal op letten om het te onderscheiden.

Het is nog wachten wat het nieuwe album van Melechesh zal brengen (verwacht ergens in 2010), hun eerste bij Nuclear Blast. Als het een voltreffer blijkt te zijn, dan gaat het album van deze week zeker een toekomst tegemoet als een veelgezochte klassieker:



Melechesh - Sphynx (2003)

Waarom deze keuze? Toen ik dit album de eerste maal hoorde beleefde ik terug die historische onvergeetelijke momenten uit mijn jeugd. De eerste maal dat bv. Show no Mercy van Slayer, Melissa van Mercyful Fate, Pleasure to Kill van Kreator of Seven Churches van Possessed door mijn speakers knalde.
Je weet wel, je weet eerst niet wat je hoort, zoiets hard/gemeens/geniaals heb je nog nooit gehoord. Eerst ben je wat overdonderd, je weet niet naar waar eerst te luisteren; de drums, de riffs, de solo's, de bas, alles gaat waanzinnig tekeer, maar past toch op een vernuftige manier in elkaar. Tempo wisselingen, onverwachte wendingen en geniale breaks. Dit alles zonder onnatuurlijk over te komen. Je voelt dat het klopt, de magie!

Bij het tweede nummer ben je al helemaal van de planeet.
Headbangen is onvermijdelijk, en je weet niet wat eerst te doen. Luchtgitaar of air-drummen?
De drums op dit album zijn van de hand van de geniale Proscriptor, beter bekend van bij Absu ( En bijna Slayer in 2001, als Dave Lombardo niet was teruggekomen). Hier echt weer goed op dreef, maar toch steeds ten dienste van de songs.
Hij heeft ook meegeschreven aan de lyrics. (Ashmedi heeft trouwens ook meegewerkt aan Absu, het recentste album van Absu).

Halverwege het tweede nummer word blijven zitten moeilijk.
"Moshen.., stagediven.., jumpen.., headbangen!" roept je hele lichaam uit alle macht, en reeds volledig in trance draai je het volume nog wat verder open. De productie had iets beter gekund, maar voor mij draagt het alleen maar bij aan het gevoel en de spirit van de gloriedagen van de Thrash-Black-Death, toen Metal nog een "attitude" was, en er echt iets gebeurde.

Uitrusten is er (nog) niet bij, nummer drie ramt er ruim drie minuten met een snelle venijnige blastbeat doorheen, niet echt mijn smaak, maar dan komen ze daar weer met een koppel geniaal beukende riffs (Savatage?.. Metal Church?.. Deep Purple!!) aanzetten om het nummer af te sluiten, je nekspieren tot het uiterste op de proef stellend.

Een kleine nucleaire ontploffing luidt track vier in.....

Maar ik zit weer teveel te leuteren.... Zit neer voor je speakers, of zet je hoofdtelefoon op, draai het volume driekwart open (later zal je nog wat willen bijgeven), neem er eventueel de lyrics bij hier, en laat je overdonderen door het eerste nummer, een goed voorsmaakje van wat je nog voorgeschoteld gaat krijgen. Zit je aan't eind van het tweede nummer nog stil, tja, dan wordt dit waarschijnlijk niks voor jouw en kan je weer aan de dagdagelijkse sleur. Indien echter het metaalzuur in je aderen al sneller is gaan stromen, heb je nog een kleine 40 intense, uitputtende, maar voldoening schenkende minuten voor de boeg. Heb je'r nog niet genoeg van, vergeet dan zeker ook niet de opvolger Emissaries uit 2006. Alleen al voor het verbluffende openingsnummer Rebirth of the Nemesis en de verrassende The Tea Party cover Gyroscope niet te missen!



Sorry, ik kon het niet laten, in heel deze lap tekst nog
niet één culinaire verwijzing...

Dat ziet er héél interessant uit.

Weer een album van langer dan een uur. Ik hoop dat deze plaat me wel langer dan één luisterbeurt vast kan houden.

Het heeft in ieder geval een thema waar ik nieuwsgierig van word .

Ik ben nu bij dat eerste nummer.
Damn, wat een goed nummer!

Normaal ben ik niet zo van "nieuwere" metal albums (deze is van 2003) Maar met dit album komt dat wel goed denk ik

Had ik dat geweten, als "aangespoelden" (Oostends voor niet-geboren Oostendenaar) woon ik hier nog maar sinds 1972: ik wist af van Velorock en natuurlijk de Paulusfeesten, maar van OstendFest had ik nog niet gehoord. Dedju, in het vervolg wakkerder zijn.

Eerste indruk van Melechesh: best wel een ervaring apart met de teksten erbij. Nog nooit van gehoord en dus opnieuw een hypernieuwe ervaring.

Ik heb me ondertussen een beetje beziggehouden met hun discografie: bonustracks aanvullen, videoclipje toevoegen en twee EP's. We zien wel wanneer alles er door komt.

Ik zou willen dat ik even enthousiast over Melechesh kon zijn als jij, Cabeza, maar dat is niet zo. Ik vind het gitaargeluid niet zo goed en de riffs kunnen mij niet lang boeien. De zang vind ik eentonig en saai. The Arrival Ritual moet denk ik een duister mystieke sfeer oproepen maar is bijna zes minuten lang gapen geblazen. De cd eindigt ook nog eens met wat sfeergeluiden. Ik heb het album een paar keer beluisterd nu, maar voorlopig een tegenvaller voor mij dus.

Ik kan mijn aandacht er moeilijk bijhouden, een paar nummers is goed te doen maar daarna begint het allemaal wel erg op elkaar te lijken.

Ik veronderstel dat het nieuwe album van Melechesh er pas in het najaar zal aankomen, want deze docu over Ashmedi is aangekondigd voor in de herfst. Lijkt me erg duidelijk niet meer dan een onderdeel van de publiciteits-campagne van Nuclear Blast voor het album....
zie trailer hier

Dat had ik indertijd ook bij de eerste 5-6 luisterbeurten van Megadeth's "Peace sells..."


@ Kronos: Dat "rustpunt" in het album duurt inderdaad te lang, al vind ik de sfeer wel passen. En het laatste nummer is inderdaad overbodig, als je blijven luisteren bent tot aan het "ghost" stukje van dat nummer, na minuten van stilte, bewonder ik je toewijding!

Voor de rest ben ik natuurlijk wel enthousiast, en wist ik dat dit album niet bij iedereen in de smaak zal vallen. Daarvoor is het inderdaad te "anders" en heeft het een te uniek geluid. De combinatie King Diamond - Mercyful Fate werd (word?) ook niet door iedereen gesmaakt, net zoals de eerste Venom albums, Hellhammer EP enz...

Jamaar Cabeza, leg je de lat niet veel te hoog door die vergelijking te maken? Soms zijn de riffs wel apart, maar het gehele album is dat niet echt vind ik. Toch zeker niet in de overvloedige stroom van releases vandaag de dag. Ik ga het seffens nog eens opzetten.

@Kronos,

Waarschijnlijk wel

Maar wat ik wil zeggen is dat dit album (en ook de opvolger) me vooral getroffen heeft door de "spirit" die er van afstraalt. Die oer-punk gedachte ("I do it my way") in metal muziek gegoten, zoals, en vandaar, de aangehaalde voorbeelden. Een beetje het tegengestelde van het album van Rage van vorige week. Zekers technisch een betere gitarist dan Ashmedi, maar wat doen ze ermee? Wat zit daar nog aan een rebelse geest in? En dat is wat ik ook mis bij velen in die stoom releases van vandaag. Veel vissen die met de stroom en de grote vissen meezwemmen.

Melechesh kende ik al wel. Kreeg destijds ook een erg goede recensie in Aardschok. Zelf vind ik de ideeën wel aardig en het concept (Mesopotamian metal) wel origineel, maar het verveelt mij al na het eerste nummer. Volgens mij klinkt dit echt niet onderscheidend van andere black/thrash acts. Geef mij het echte ding (en dat is in dit geval Absu) maar

Jamaar Cabeza...

Zo bijzonder vind ik het dus niet, die Oosterse invloed. Oké, ze doen dat beter dan bijvoorbeeld Nile. Maar verder is het erg voor de hand liggend om enige 'exotische' invloeden in muziek te verwerken.

De vraag is dan of het ook werkt.

En naar mijn voorlopige mening niet dus. Misschien omdat de Oosterse vibe een tinteling in de buik is. Die gaat hier gewoon verloren in de metalsound van de gitaren. En dat terwijl men daarmee ook de nodige agressie van een metalrif kwijtspeelt. Daarmee geeft het mij een flauw vlees noch vis gevoel, om het toch maar weer eens met een culinaire analogie te zeggen.

Ik vind Nile wel veeel beter dan dit, hoor.

Eigenlijk ken ik hun muziek niet goed genoeg om de vergelijking te maken.