Mevrouw Dobbesteen is idd druk bezig geweest met bezem, veger en stofzuiger. Ik denk dat George het hierboven keurig verwoord heeft.

Overigens kan ik tot op zekere hoogte begrip op brengen voor degenen zich tsjakke-tsjakke-tsjakke afwenden van reggae, maar wel ska waarderen. Ska en bluebeat zijn ouder.

Riddims zoals die bijvoorbeeld zijn gecreëerd door grandmaster Lee Perry werden soms door meerdere acts gebruikt. Met Lee Perry is een van de grandmasters wel genoemd. Op Trojan zijn veel compilaties verschenen - ook regelmaltig als sampler te koop voor weinig en daarop staat erg veel leuk materiaal. Een van de tracks van Lee Perry (met Sangie Davis), Words heeft bijv. de basis gevormd voor Boney M's By the Rivers of Babylon. En op de diverse Trojan compilaties vind je veel hitsingles (zoals van Desmond Dekker - Israelites, Dennis Brown - Money in the Pocket, Althea & Donna -Uptown Top Ranking, David & Ansell Collins- Double Barrel, Bob & Marcia - Young Gifted and Black, June Lodge & Prince Mohammed - Someone Loves You Honey, The Maytals - Monkey Man). Trojan is een fijn label.

Van Bob Marley's Songs of Freedom bevat de eerste cd bijna uitsluitend ska-achtig materiaal en ook het vroege werk van Marley op JAD (Fya Fya, Man to Man en Groovin' Kingston) bevatten veel ska - dat klinkt af en toe authentiek en meer dramatisch. Als impressie van zijn werk is Songs of Freedom zeker geslaagd te noemen. Live (at the Rainbow) is een goed album, en ook andere compilaties (bijv.een selectie van het vroege werk op JAD) is de moeite waard.

Ik denk dat de meeste misverstanden, onduidelijkheden en ongelukkige uitspraken in de discussie ondertussen (gelukkig) wel zijn uitgeklaard, kortom, dat iedereen weer respect kan hebben voor ekaars opinie betreffende de muziek van BM. Ongetwijfeld het grootste cliché mogelijk, maar over smaken...

Wat echter ook een paar keer is aangehaald, en ik het verband niet van zie: het "politiek correcte"

Wat is er eigenlijk poitiek correct aan Bob Marley en de rastafaribeweging? Dat hij openlijk het gebruik van marihuana propagandeerde? Dat Jezus een zwarte was? Dat ze Haile Selassie I (voormalig keizer van Ethiopië) vereren als de reencarnatie van Jezus (of de door God gekozen Koning op aarde)?
Al heeft Haile Selassie (in 1963 voor de UN) zich duidelijk uitgesproken tegen elke vorm van rascisme (tekst van BM's song "War" komt uit die speech), de rastafaribeweging heeft toch raakvlakken met het afrocentrisme en de zwarte suprematie. Hoe kan je anders hun interpretatie van "Babylon" en "Zion" op een politiek correcte manier verklaren? De zwarte nationalist Marcus Garvey beschouwen ze als een profeet, dewelke zijn ideeen ook een inspiratibron waren voor de Nation of Islam (alleen maar ter indicatie van de windrichting).
Natuurlijk kunnen, vanwege de geleden onrechtvaardigheden, zwarte afrikanen op onze sympathie rekenen als ze daartegen rebelleren in songs of andere kunst. Maar of dat dan ook allemaal maar meteen politiek correct te noemen?
Persoonlijk wantrouw ik dan ook nog eens alles en iedereen die hun heil en waarheden in de bijbel gaan zoeken. Maar dat alles doet voor mij niets af aan de waardering die ik heb voor Bob Marley als muzikale grootheid. En ja, dit afgemeten tegen andere artiesten, die niets met reggae te zien hebben.

Ik heb ook geen idee. Voor mijn part is een artiest pimpelpaars, dat zal mij een zorg zijn. Of een artiest nu op een gitaar of op een didgeridoo speelt, dat doet er voor mij niet toe. Ik houd mij met de muziek bezig, en niet met afkomsten en dergelijke.

Enkel live heb ik bij sommige artiesten die zo weinig uitstraling hebben, of gewoon zo saai ogen wel eens dat ik er niet graag naar kijk (Dire Straits, Paul Simon bijv.). Dat komt omdat het live toch sound + vision is, i.p.v. alleen sound.

Met Legend heb je wat mij betreft meteen het mooiste nummer van Bob, namelijk Redemption Song.
Ik hou zo wie zo enkel van Marley's Ballads en vind zijn snellere up tempo nummers (hoewel dat snel natuurlijk behoooooooorlijk betrekkelijk is)
niet veel bijzonder.
Ik heb een tijdje toen Black Uhuru populair werd wat Reggea gevolgd en gekocht, maar het past mij toch niet zo.
Bunny Wailer (een van de ex Wailers) heeft ook een mooie versie van Redemption song opgenomen.

Aardig album Bunny Wailer - Tribute (1981)

Met het album van overmorgen sluit ik weer twee volledige pagina's uit de krantenbijlage de Cultuurkenner, een bundeling artikelen uit 1999, af. Daarvoor ontbreekt buiten dat album ook nog een "inzet", een toelichting bij de gepubliceerde artikelen, die ik hier met deze ook overneem:

Inzet 3:

Bob Marley doorbreekt als enige de Amerikaanse en Europese dominantie, alhoewel de zogenaamde wereldmuziek toch duidelijk in de lift zit. Dat klopt, en eigenlijk heeft zij recht op een heel jaar Cultuurkenner in plaats van enkele vermeldingen in de poplijst. Als we even Ravi Shankar vergeten, dan kwamen de eerste grote sterren uit Afrika. De Nigeriaan Feli Kuti natuurlijk, van wie alle elpees momenteel op cd worden gezet, of Youssou N'Dour, met vooral uitstekend werk in de jaren tachtig. Ook Khaled, die de raï moderniseerde, klom snel in de populariteitspolls. Maar een van de beroemdste muzikanten die ooit op Afrikaanse bodem rondliepen, was de Egyptische zangeres Oum Kalsoum (of Umm Kulthum) wier begrafenis miljoenen rouwenden op de been bracht. Mali is een land met een rijke muzikale traditie, wat blijkt uit parels zoals The Source (Ali Farka Touré) of Ko Sira (Oumou Sangaré). In Kongo is de overleden Franco nog altijd de ongekroonde koning van de soukous. Cuba staat momenteel volop in de belangstelling, maar ook laat dat de rijke reggaetraditie van Caribische buur Jamaica niet verdringen (voor een overzicht zie Tougher Than Tough: The story of Jamaican Music) met mensen zoals Lee Perry en Burning Spear. Meer naar het zuiden valt nog veel meer te beleven. Brazilië is op zich al bijna een apart continent, met grote kleppers zoals Caetano Veloso, Gilberto Gil of Tom Zé.
Azië is misschien wel het wereldeel met de kleinste doorstroming naar onze contreien, al vormde Nusrat Fateh Ali Khan daarop in zijn eentje een stevige uitzondering.
(bron: De Cultuurkenner, DM, 1999)

De eerdere inzetten vind je hier terug:
> Toelichtingen: intr.,1&2.

Een overzicht van de reeds eerder behandelde albums hier.

Van de zon in de drop, van high naar down, van Jamaica naar Berlin!

De Cultuurkenner heeft Berlin boven Transformer verkozen. Dit mede vanwege het feit dat op Berlin helemaal geen sprankeltje op hoop meer te vinden is
Zwartgalligheid was nu eenmaal een aandoening van de vlaamse links-progressieve pers (in die tijd).


Berlin (1973), Lou Reed



Introductie tot het album hier gepost.

.

Transformer vind ik maar een saai album. Misschien is Berlin beter.

Op Transformer staat met Perfect Day wel een van de allermooiste nummers aller tijden.

Transformer is briljant in zijn schijnbare luchtigheid, Berlin is werkelijk donker maar ook weer prachtig.
Berlin bevat nog al wat bewerkingen van VU nummers.

Toch stiekem een 2e Lou Reed, die cultuurkenner is toch maar een smokkelaar.
Ik had Berlin ook in mijn top tien staan, maar omdat ik toch al niet kon kiezen heb ik mijn top 10 ingedeeld volgens de (op zich stomme regel) een artiest per top 10 regel.
VU staat er al in.
Overigens heeft de cultuurkenner ondertussen zoveel 5 sterren albums genomineerd dat ik er over denk om daar mijn top 10 op te baseren, het leuke is dat hij op die manier eventueel mee kan groeien met de keuze van de cultuurkenner.

Ik vind Transformer beter, maar Berlin is wel een schitterende plaat. Aanvankelijk vond ik er lange tijd niet veel aan, maar gaandeweg is dat album me gaan grijpen.

Een schrijnend concept, weemoedig, donker en kil. Het is dat de zon schijnt, anders zou ik 'm weer eens opleggen.

Liefhebbers zouden Magic and Loss ook eens moeten proberen. Die is nog veel donkerder qua tekst en muziek.

Transformer en Berlin staan bij mij beiden op 5*, maar als ik moet kiezen ga ik toch voor het zwaarmoedige Berlin. Een terechte keuze dus van De Cultuurkenner

Eens. Maar met New York Telephone Conversation ook één van de slechtste. Of Wagon Wheel. Ik weet niet meer welke het was waardoor ik rillingen kreeg. Zelden zo'n goede eerste deel gezien met zo'n slecht tweede deel.

Voor echte rillingen moet je dan toch bij Berlin zijn

Eerlijkheidshalve moet ik vermelden dat ik van Reed (buiten de VU albums) tot nu toe alleen deze verzamelaar in bezit heb, die al bijna voor de helft bestaat met songs uit Transformer en Berlin. De zeer karakteristieke stem van de man kan soms een meerwaarde zijn, maar gaat evengoed al snel vervelen. Vandaar dat ik nooit de drang heb gehad meer van hem op te zoeken. Deze week ga ik daar toch eens verandering in brengen door me te verdiepen in beide albums.
Na een eerste beluistering van Berlin ken ik natuurlijk de songs nog niet echt, maar muzikaal gezien is het een echte meevaller geworden. Schitterende muziek, met veel (meer) afwisseling (dan verwacht).

En daarna door naar het geweldige New york en Stijn's keuze het magische Magic and Loss

Transformer is leuker maar Berlin is beter.

Overigens vind ik ook Berlin de klassieker van Reed. Transformer zie ik meer als commercieel succes. Met een leuk hitje enzo. Op Berlin was Reed op de toppen van z'n kunnen (met behulp van een paar achterlijk goede gitaristen en een sterke producer die ook z'n beste periode bleek te hebben). Dat zou hij inderdaad nog eens dunnetjes over doen in de periode van NY en M&L.

Men Of Good Fortune =

Krijg nog elke keer kippenvel als ik dit nummer beluister !

Heb (ondanks het mooie weer buiten) toch maar weer eens dit album van stal gehaald en meteen opgezet, was voor het eerst sinds jaren.

Wel een behoorlijk duister album, zeker voor dit jaargetijde, maar dat neemt zeker niet weg dat we van doen hebben met een uitstekend album van dhr. Reed.

Misschien zelfs wel beter dan Transformer

Daarnet Transformer en Berlin eens back-to-back gedraaid en voor mij blijft de eerste toch wel de beste. Berlin doet het bij alleen 's avonds laat goed, eigenlijk.

Songs for Drella met John Cale is nog beter vind ik. Misschien wel z'n beste.

Ik vind zelf Berlin veel beter dan Transformer, veel minder wisselvallig en veel sfeervoller.

Ja, maar dat komt natuurlijk door Cale

Idd - een klassiek album. Alleen niet iets voor in de auto onderweg, Transformer daarentegen wel.

Onder het mom beter laat dan nooit:

Vandaag zowel Innervisions als Catch a Fire beluisterd.

Innervisions is precies zoals ik verwacht had. Een kortere Songs in the Key of Life. Over de hele lijn niet verkeerd, maar toch ook niet echt pakkend. Er was wel één nummer dat er in positieve zin uitsprong, maar ik heb niet gekeken wat de naam van het nummer was. Vanwege de kortere speelduur toch een stuk beter te doen dan Songs... Komt echter nog steeds niet hoger dan een kleine 3,5* (maar wie weet, dit is pas na één luisterbeurt).

Catch a Fire heeft mij verrast. Ik had niet verwacht dat het zo'n heerlijk album zou zijn. Met name Concrete Jungle is een leuke ontdekking. Zeker met dit weer een heerlijk album om naar te luisteren en ik denk dat ik gelijk op zoek ga naar meer. Deze komt wel op een 4,0* uit enk ik.

Je bent zelf een handdoek!

't Is maar een saaie klassieker. Nog diezelfde dag waren we er over uitgepraat.

Volgende Tom Waits (hoewel ik geen idee heb hoe essentieel die is)?

Hangt er vanaf welke van Tom Waits...

Geef mij zijn meesterwerk Bone Machine maar:




Maar ik schat zo in dat het deze wel zal zijn.

Ik mag hopen dat ze Waits niet noemen voor de jaren '80, zijn jaren '70 dingen zijn niet slecht, maar lang niet zo relevant en bekend (en in mijn ogen goed) als dingen die hij in de jaren '80 deed.

Als ik de lijst tot dusver bekijk denk ik dat schorre hoestende hond Waits een dikke kans maakt ja.. waarom? Beats me