dire straits vind ik eigenlijk wel een heel toffe band,heb weinig problemen met ze!
Brothers in arms(het nummer) is een klassieker.

Nochtans schijnt Chevy93 met statistieken zoals hitlijsten en cd-verkopen te kunnen bewijzen dat mijn beweringen niet kloppen, waaruit logischerwijs volgt dat die gang ook aanzienlijk minder groot is dan jij lijkt te impliceren.

Als ik het maar zie....

Zullen we het dan nog even over het album Brothers in Arms hebben, de vraag of Dire Straits saai is, is nu even niet relevant.
We bespreken hier één album, niet het gehele werk van de "James Last van de popmuziek".

Wat mij betreft niet.

nee, we moeten het ook over de voorganger Love over gold hebben, over alchemy de geniale live-plaat en over het gelijknamige debuut.

En Communiqué. En het evengoed geniale On The Night.

Ik vind Dire Straits een ontzettend fijne band - een band die boven alle beschrijvingen staat, de kritiek onstijgt - dus eigenlijk ook de mijne - en daarom alleen kan die goddelijke muziek niet door feilende stervelingen zoals wij op ware waarde worden geschat. Ons past alleen de stilte en de échte innerlijk gevoelde waardering - en zulks brengen wij tot uitdrukking door geen enkel album van deze werkelijk fenomenale band aan de toets van ons onbeholpen stervelingen te onderwerpen.

Onze abstinentie en zwijgen bevestigt de grootheid van deze muziek.

Kort samengevat: Dire Strais is beter dan seks.

Arme meid die met jouw seks heeft dan!!

FYI

abstinentie
ab - sti` nen - tie [-sie] («Latijn) de -woord (vrouwelijk) vrijwillige onthouding, vooral van spijs en drank, van drugs of van geslachtsverkeer.

The image is in the eye of the beholder, nietwaar?

Verder, als we toch bezig zijn - klik eens hier voor ironie, of hier voor hyperbool.

*slik*

Ik had je semi intellectuele bericht niet gelezen.

Tis nogal een uitspraak....ironisch gezien dan!!!

Dan maar even een antwoord op een oude vraag (dan zijn we klaar met het verveelde bashen van platen of artiesten die we niks vinden).

Revolver is op twee sporen opgenomen, vooral om meer 'ruimte' te hebben voor het mixen. Dit alles om een zo goed mogelijke mono-plaat te produceren. Tot en met de Witte Dubbelaar is mono eigenlijk de 'standaard'. De stereo-mixen zijn vaak van de sessie-masters in elkaar geflanst, vaak met minder aandacht en in een fractie van de tijd. Eleanor Rigby is één van de 'slachtoffers'; gewoon een slechte 'edit', dus geen bewust effect of grapje.

Bedankt voor de verduidelijking. Misschien kan de afstelling van je installatie (equalizer etc.) het nog erger maken? Want bij mij valt het dus wel degelijk zo goed als weg, terwijl ik bij voorgaande reacties de indruk had dat dit niet bij iedereen zo is, en dat je een ge-oefend oor moet hebben om het op te merken. Hier in zijn geheel niet dus. Ik heb het nog niet ook eens afgespeeld op een andere installatie, of met andere settings om te zien of het een verschil uitmaakt. Zal ik in de nabije toekomst eens uit proberen...

Nu de eindejaarsgekte geluwd is (en de buit binnen), is er weer tijd om wat in de muziekgeschiedenis te graven. Van de 2010 releases, waar ik tijdens mijn werkzaamheden nog eens extra heb naar kunnen luisteren, heb ik mijn buik weeral meer dan vol. Nu weer wat goede muziek ontdekken, allee, dat is toch te hopen. Volgende week verdiep ik me weer in een nieuw album. Voor deze week plaats ik twee "inzetten". Begeleidende stukjes zoals ze verschenen zijn in de eindejaarsbundeling van De Cultuurkenner. Ik zal tijdens het verdere verloop van het topic ook de resterende "inzetten" overschrijven en ten gepaste tijde hier neerplakken.

Dit zijn de eerste inzetten zoals verschenen in De Cultuurkenner (1999):

Introductie:

U hebt gelijk, overschot van gelijk. Er ontbreken in deze rubriek tientallen zangers, zangeressen en bands. Maar dat kon ook moeilijk anders als er slechts 52 afleveringen zijn. Mogelijk vindt u het ronduit schandalig dat net uw favoriete plaat aller tijden geen plaatsje kreeg. Maar dat kunt u ook zo bekijken: wat had u daaraan, want die kende u al. Wat u wel in deze lijst vindt, zijn 52 platen uit de geschiedenis van de popmuziek waar u sowieso niet omheen kunt. Als aanvulling op de gemaakte keuze, passeren we op de volgende pagina´s toch nog eens bij enkele illustere afwezigen.

Eerste inzet:

Er staat geen blues in deze lijst en nauwlijks soul. Dat klopt, maar het was de bedoeling het bij popmuziek te houden. Al is dat wel een rekbaar begrip, want zijn pakweg The Supremes of The Temptations minder pop dan Bob Marley of Kraftwerk? Neen, maar het waren wel singles-groepen, terwijl het op deze pagina´s enkel om elpees/cd´s gaat. En ook compilatieboxen zijn geweerd. Maar wie van schitterende soul wil genieten kan terecht bij Hitville USA - The Motown Singles Collection 1959 - 1971, The Complete Stax/Volt Singles: 1959 - 1968, The Birth of the Soul: The Complete Atlantic Rhythm and Blues Recordings (Ray Charles), Anthology (Smokey Robinson & The Miracles), Otis Blue (Otis Redding), The Man and his Music (Sam Cooke) of Queen Soul, The Atlantic Records (Aretha Franklin). Andere uitgebreide verzamelingen die in geen enkele collectie misstaan, zijn Atlantic Rhythm & Blues 1947 - 1974, The Okeh Rhythm & Blues Story en de vierdelige box Chess Blues. Of, als u veel geld hebt, de net verschenen (in 1999!), vijftien cd´s tellende koffer The Chess Story. Hetzelfde label geeft onder de titel Chess Box compilaties uit die telkens aan een artiest zijn gewijd, zoals Howlin´Wolf, Willie Dixon of Muddy Waters. Ook de moeite: The Legendary Modern Recordings 1948 - 1954 (John Lee Hooker), King of the Blues (B.B. King), The Complete Recordings (Bessie Smith), You Gotta Move (Fred McDowell), The Gold Star Sessions (Lightin´Hopkins), The Complete Black & White Recordings (T-Bone Walker) en natuurlijk The Complete Recordings van Robert Johnson.

Inzet 2:

Rock-'n roll begon en eindigde natuurlijk niet met Elvis. De Chess Box van Chuck Berry of Bo Diddley zijn daarvan het bewijs, net zoals The Ultimate Jerry Lee Lewis - The Sun Years, His Greatest Recordings (Little Richard) of They Call Me The Fat. Ook de verzamelaars van verschillende labels, zoals The Speciality Story of The Sun Records Collection, bieden een inzicht in de muziek van de tweede helft van de twintigste eeuw. Eveneens onmisbaar: goede verzamelaars van Buddy Holly (Legend - From the original Master Tapes bijvoorbeeld), The Everly Brothers (Heartaches & Harmonies), Carl Perkings (Original Sun Greatest Hits), Gene Vincent (The Gene Vincent Box Set'56 -'64) en Eddy Cochran (Complete History). En waar zou de muziek zijn zonder de vleesgeworden weemoed van Roy Orbison (The Legendary Roy Orbison)?
Superproducer Phil Spector was een meester van zeer uiteenlopende gernes, zoals blijkt uit Back to Mono 1958 - 1969.
Country scheerde hoge toppen dankzij onder anderen Hank Wiliams (The Complete Hank Wiliams), Johnny Cash (The Essential Johnny Cash: 1955 - 1983), Willie Nelson, de hemelse stem van Emmylou Harris en (onrechtstreeks) Gram Parsons.


Nog even een overzicht van wat er hier reeds gepasseerd is:

Voorwoord bij de start van het topic.



Elvis Presley - The Sun Sessions (1976)
> introductie bij album
> forum discussie



James Brown - Live at the Apollo (1963)
> introductie bij album
> forum discussie



Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)
> introductie bij album
> forum discussie



The Beach Boys - Pet Sounds (1966)
> introcuctie bij album
> forum discussie



The Beatles - Revolver (1966)
> introductie bij album
> forum discussie



The Mothers of Invention - Freak Out! (1966)
> introductie bij album
> forum discussie



Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)
> introductie bij album
> forum discussie



The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)
> introductie bij album
> forum discussie



The Doors - The Doors (1967)
> introductie bij album
> forum discussie



Van Morrison - Astral Weeks (1968)
> introductie bij album
> forum discussie


Astral Weeks is mij zeer goed bevallen! Van Morrison ken ik al lang (geen fuif in de parochiezaal of kermistent in de koeienwei van mijn geboortedorp zonder "Gloria", onvermijdelijk gevolgd of voorafgaand door "Black Betty" van Ram Jam), maar ook en voornamelijk van zijn hits en de compilatie albums die ik heb. Ik vind dit studioalbum echter een echte meerwaarde, geeft toch een ander licht op de artiest. Ik ga zeker meer studioalbums van Van opzoeken.

Nog het beste voor het nieuwe jaar en tot volgende week!

Leuk om je hier weer te lezen, Cabeza.

Als Astral Weeks zo bevalt, zou ik zeker Veedon Fleece ook eens proberen. Die vind ik nog meer onwerelds of mystieker van sfeer.

Astral Weeks review geplaatst bij het topic,
volgende graag

Ik zal Veedon Fleece ook eens proberen dan. Maar meer dan het onwereldse of mystieke spreekt mij vooral die heerlijke mengelmoes van gernes aan:

Het beste (de emoties, de genialiteit, de virtuositeit...) van wat die gernes zo aanstekelijk maakt samen in een nieuw, volstrekt uniek muzikaal universum; Het zal dat zijn wat het zo onwerelds en mystiek maakt natuurlijk... . Kortom, briljant!


Deze week nummer 11. Ik vrees dat dit me minder zal aanspreken. Ken het album niet, maar ergens in het onderbewustzijn relationeer ik The Kinks altijd met The Beatles, en sinds kort nu ook met The Beach Boys. Wat melig allemaal naar mijn smaak. Afwachten dus. Deze week op mijn programma:

The Kinks Are the Village Green Preservation Society (1968), The Kinks



Introductie hier bij het album geplaatst.

.

Ah, leuk een verrassing toch wel.
Er zijn meer voor de hand liggende Kinks albums denk ik zo.
Dat wordt studeren.

Hier op MuMe toch het reguliere album met de meeste stemmers en de hoogste score.
Voor velen zal het dan toch wel het meest voor de hand liggend The Kinks album zijn denk ik.

Klinkt wel als een politiek correcte keuze ja. Voor mij persoonlijk komt het niet in de buurt van The Beatles of The Beach Boys, dus ik zal eens lezen wat voor loftuitingen men hier weer bij verzint en dan wellicht volgende week weer een fleuriger bijdrage leveren.

Het probleem met het werk van The Kinks was voor mij altijd dat ik de singles erg goed vond (en nog steeds leuk om te hebben die Pye singles in kartonnen enveloppe-hoes), maar het elpee-werk kon mij destijds niet altijd boeien.

KInks: wel een punt van focus voor veel wave- en postpunk-bands. In die zin is Ray Davies wel the Godfather van the Modfather, Paul Weller.

Heb opzich weinig met The Kinks. Af en toe leuk om een nummer van hun te horen, maar ik heb niet een dringende behoefte om hun oeuvre te ontdekken. Misschien dat dit album daar verandering in gaat brengen, maar ik denk niet dat ik dit album (zeer) binnenkort ga beluisteren.

Wat een negativisme hier over deze geniale plaat

Dat valt wel mee - ik gaf alleen een historische observatie. Ik vind dat er echt wel een monument mag komen voor Ray Davies als songwriter. Ik zal deze ook zeker opsnorren en draaien. Maar qua gevoelswaarde hecht ik veel aan de singles - en vergis je niet destijds waren albums zo duur (en je zakgeld zo beperkt) dat je niet graag een 'kat in de zak' kocht. En - by all means - een 15-18 jarige sample-luistert nou eenmaal anders dan een OL.

Oh maar ik lees hierboven niets negatiefs over het album.

Wacht maar af tot hij goed beluisterd is

@mjuman
tsja aan de andere kant, kunnen wij, wellicht objectiever kijken naar de kwaliteit van een album, aangezien wij minder belast zijn met de tijdsgeest, impact, muzikale baggage en kortweg levenservaring. Het is maar net hoe je het bekijkt.

The Kinks worden inderdaad vaker geïdentificeerd met hun hitsingles dan met hun lp's. Had ook te maken met het zwalkende beleid van de platenmaatschappij, en de zwalkende productiviteit van Ray Davies zelf.
Hoe dan ook, als we op Mume een top 20 mochten maken in plaats van een top 10, zou deze lp daar zonder twijfel in voorkomen bij mij. Ik heb bij deze volgens mij al de langste recensie staan, en zal daar verder niet veel aan toevoegen, maar ik hoop dat het een positieve verrassing wordt voor de OL & JL op deze site (mits je vrouwelijke gezelschap niet te vaak gaat eisen dat die OLM af moet, Mjuman ).

@ Rudi: ik zal braaf afwachten, hoor. Maar je weet hoe dat gaat als je favorieten ter sprake komen.