Als je niet bekend bent met iemand's oeuvre kun je sowieso niets beter of slechter vinden

Zoals gewoonlijk begrijp ik weer niks van je gebrabbel, maar om aan te sluiten op je quote:
there is no reason, but you still find cause to doubt me

Waar slaat dat op? Kan ik niet zeggen dat Ziggy Stardust (deze pik ik er toevallig uit) beter is dan Hunky Dory, omdat ik de overige albums niet ken?

In mijn optiek zijn er twee ultieme Bowie-albums: Ziggy Stardust en Low. Daarachter heb je een groepje met Hunky Dory, Aladdin Sane, Station to Station en Heroes. Daarna komt de rest.

Ik vind Hunky Dory dus ook niet de beste, maar wel een steengoede plaat. Ben i.t.t. tot jou dan ook niet teleurgesteld dat ze niet voor Ziggy hebben gekocht en snap je negatieve reactie dan ook niet echt. Zelf heb ik Hunky Dory nog even gedraaid vandaag, blijft een prachtplaat.

Vooral je eigen vreemde posts suggereren dat je over ruim vergelijkingsmateriaal beschikt:





Zeg dan gewoon dat je liever Ziggy had gezien.. nu komt je over alsof ze voor een onbegrijpelijke plaat hebben gekozen, wat dus allerminst het geval is

Natuurlijk werd er niet voor een recent album van Bowie gekozen, maar Heathen en Reality vind ik niet minder goed dan zijn oude spul.

Lijkt me duidelijk. Dat je zonder bekend te zijn met zijn oeuvre toch weet dat het één van zijn mindere albums is, vindt hij een erg bijzondere gave. Daar gelooft hij logischerwijs dus niet in, en daarom vindt hij het een twijfelachtige uitspraak van je. Daar sluit ik me overigens bij aan.

Dat zeg ik helemaal niet... Alleen omdat ik zeg dat hij betere albums heeft gemaakt, is het dus gelijk één van zijn minste? Wederom maken jullie weer eens van mijn teksten wat jullie zelf willen.

Niet specifiek Ziggy en ik zeg ook niet dat ze een onbegrijpelijke plaat is, maar ik vind het gewoon een matige plaat. Als dit de meest invloedrijke is geweest (daar draait het toch om?), valt er ook niks voor te zeggen. Maar ik heb geen idee welke het meest invloedrijk is. Mijn waardeoordeel of ik het eens of niet eens ben met de keus is ook niet gebaseerd op invloedrijkheid, maar in welke mate ik het een goed album vind.

Zo komt het nogal over als je zegt: "van alle Bowie-albums kiezen ze deze ". Je kent er misschien een paar (of iets meer?) maar je hebt het daar wel degelijk over álle Bowie-albums. Ik denk dat je je een beetje ongelukkig hebt uitgedrukt.

Ik hou van Bowie,maar vind Ziggy maar een modaal album. Ik heb altijd het idee dat mensen die Ziggy het beste vinden de rest van het oeuvre niet (goed) kennen (hetgeen hier deels bevestigd (chevy93) en deels ontkracht (herman) wordt) - en standaard klassieker lijstjes na lopen te blaten. Daarom ben ik erg blij met de keuze voor Hunky Dory.

Ik vind Lodger trouwens dé topper, dus dat geeft wel aan dat ik er ook geen kaas van gegeten heb

Ik ben niet zo'n fan van David Bowie, maar zo'n plaat als 'Hunky Dory' heb ik altijd een goeie gevonden, eigenlijk..

"Van alle voetballers, kiezen ze Messi als beste speler ter wereld..."
Impliceer ik hiermee dat ik alle voetballers ter wereld ken? Ik zeg alleen maar dat hij niet de beste is.

Zou wel nogal een dubieuze opmerking zijn als je er maar een stuk of 20 (of in ieder geval erg weinig) kent.

Hunky Dory ook van een cijfer voorzien. Er is zelfs een luisterbeurt geweest dat ik me er niet toe heb kunnen zetten het laatste nummer te beluisteren. Buiten Life On Mars? en Song for Bob Dylan weinig interessante nummers. Is (oogt?) af en toe veel te simpel. Simpele muziek is niet erg, maar dan moet het wel pakken en dat doet het niet. Absoluut niet slecht te noemen, maar geen album die ik bij de beste aller tijden zal scharen. Van veel albums die ik niet zo goed vind, kan ik de klassiekerstatus meestal wel begrijpen (bv. VU&Nico, Revolver en A Night at the Opera), maar wat hier nou zo spectaculair en/of legendarisch aan is. No idea. Enlighten me.

Als er bv. 3 voetballers van die 20 (veel) beter zijn, lijkt me dat absoluut geen rare uitspraak.

Misschien komt het nog. Ik heb ook een tijd gehad dat Life on Mars? mijn absolute topfavoriet was, maar inmiddels vind ik andere nummers wel beter. Over Bowie doe ik sowieso geen heel stellige uitspraken meer, want in de loop der jaren (ik luister letterlijk al mijn halve leven naar de beste man) zijn mijn favorieten (zowel albums als nummers) zo vaak gewisseld, dat ik daar waarschijnlijk terug op moet komen. Wat ik wel weet is dat Hunky Dory in al die jaren een constante is geweest. In het begin was Life On Mars dus maar mijn favoriet, later werden dat een voor een de andere nummers. Momenteel zijn het al even C-c-changes en Oh You Pretty Things.

Wel grappig trouwens wat Aquila zegt over het napraten van de standaardlijstjes. Je hoort ook vaak dat Bowie t/m Scary Monsters wel okay was, maar zelf vind ik Let's Dance dan weer een stuk beter dan Scary Monsters. En jarenlang vond ik Lodger het ondergeschoven kindje van de Berlijn-trilogie, maar daar kom ik ook langzaam op terug. Pin-ups viel me ook erg mee toen ik die nog niet zo lang geleden voor het eerst hoorde (terwijl dat album als een van zijn slechtste te boek staat).

Wederom weer iemand die mijn woorden interpreteert zoals het hem goed uitkomt. Ik heb nergens, maar dan ook nergens gezegd dat ik Ziggy het beste album van Bowie vind... *zucht*
Er nota bene nog dit: (deze pik ik er toevallig uit)

En hoezo is Hunky Dory geen album die in de "standaard klassieker lijstjes" voorkomt?

[quote]chevy93 schreef:

Is het wel inderdaad, maar ik zie Ziggy Stardust en Low relatief gezien toch een stuk vaker terugkomen in de lijstjes. Ik weet bijvoorbeeld van die lijst van Rolling Stone dat David Bowie daar best vaak in voorkomt, dus wellicht dat Ziggy en Low nog wat hoger staan. Hunky Dory is inderdaad ook wel zo'n klassieker, dat zeker.

Gewoon de prachtige stem van Bowie, de vreemde teksten, die vaak erg raak zijn ook. De hele sfeer die decadentie, retrospectie, introspectie en iets bovenaards uitstraalt tegelijkertijd.. en briljante maar eenvoudige spartaanse composities met weinig middelen gebracht, maar waar iedere noot functioneel is en precies staat waar hij hoort. Kan het niet anders verwoorden. Als VU&Nico een mooi document is van artistieke vervreemding, dan is Hunky Dory daar een betere en speelsere perfectie van!

Ja, Station to Station is duidelijk #1 voor mij. Maar met deze in de lijst kan ik heel goed leven, hoewel het in m'n Bowie top zoveel niet verder komt dan de 5e plaats (na Station, Ziggy, Low en Heroes).

Deze week verdiep ik me in:

What's Going On (1971), Marvin Gaye.



Al nummers gehoord van Marvin Gaye natuurlijk, maar dit album ken ik niet. Soul, jazz en een snuifje blues. Dat moet me wel haast zeker bevallen.

Introductie uit de Cultuurkenner hier bij het album geplaatst.

Een overzicht van de reeds behandelde albums in de reeks vind je hier

.

Toch wel een van de beroemdste soulalbums allertijden.
Bij de top 100 albums allertijden (door 100 (pop) journalisten gekozen) door OOr in 2007 georganiseerd haalde dit album de 6e plaats, 20 jaar daarvoor zelfde spel de 3e plaats.
In de soul album KO hier op MM zat dit album in de finale (loopt nog al zo'n > 3 jaar ) tegen het Stevie album Songs in the key of life.

"Marvin he was a friend of mine" - wie zong dat ook al weer?

Prachtig album: niet meer, niets minder.

Ik vind dat ook een schitterende plaat, al vind ik Let's Get It On nog iets beter. Vorig jaar in de winter heb ik dat album tijdenlang beluisterd. Elke keer als er vrienden langskwamen ging 'ie in de speler. Of het nou metalheads, proggers of punkers waren iedereen vond 'm prachtig.

Net voor de eerste maal beluisterd, erg leuk album

En de eerste keer dat Oor dat organiseerde haalde hij de eerste plaats.

Hetzelfde hier! (Al is dit wel erg gelikt, maar toch blijft het dankzij de rijkelijke arrangementen en de schitterende stem van Mavin zeer genietbaar)
Ben natuurlijk ook wel enkele reeds gekende nummers tegengekomen ( What's Going On, Mercy Mercy, Inner City Blues..)



Zal ik die ook maar eens opzoeken.

Notoire soulio's hier slaan "Here My Dear" ook hoger aan en dan kan ik me deels in vinden - niet dat ik een notoire soulio ben, maar toen ik nog een mjumenneke was, ging ik vaak met de Ambonese soul-brothers naar de Kings Club in Tilburg (later naar St Tropez), waar veel (hot-buttered) soul werd gedraaid en wat je het eerste hoort en je pakt, blijft lang hangen. Live soul met toeters is zooo fijn (denk aan bijv Lefties Soul Connection live!!)

Dit album heb ik nog nooit beluisterd. Dat andere legendarische album ken ik wel (Songs in the Key of Life), maar die vind ik te lang duren. Wellicht dat deze door de korte speelduur wel goed valt.

Samen met Pet Sounds m'n favoriet tot nu toe

De titelsong is werkelijk prachtig! De rest van het album doet daar helaas wel voor onder... maar een klassieker is het natuurlijk sowieso! (ik prefereer echter wel Songs in the Key of Life)

@Mjuman: Gaat bij op de lijst. Extra benieuwd geworden ook door het verhaal erachter. Uit the free encyclopedia: