tsja, maar die is niet van Marvin, en 5 jaar recenter. Een beetje als een T-Ford vergelijken met een Citroen DS...

Nou nou - Stevie Wonder was één van de eerste die digitale opnametechniek omarmde - me de opvolger van Songs ..., Secret Life of ...

Dit is veel meer een afgerond organisch geheel en Songs is - en da's niet negatief bedoeld - veel meer een bag of mixed goodies, o.m. As, Black Man, Sir Duke, maar ook een paar tranentrekkers - denk aan die grote Haribo-zakken in de supermarkt - en dit is veel meer een fijn doosje pralines.

Dit album van Gaye is zeer onbekend (slechts zes stemmen), is heel lang blijven liggen in de archieven, maar in 97 alsnog gereleasd - ik heb het als onderdeel in een box (uit 1990). Een woord: impressive!

Ja, ik weet het. Ik ging eigenlijk door op de vergelijking die Chevy al maakte. Verder inderdaad een onzinnige vergelijking, ben ik met je eens.

@Arrie: oeps, dat van chevy had ik niet opgemerkt.

Het zijn dé 2 soul-albums. Niets meer, niets minder.

Gaat het nu opeens over What's Going On en Otis Blue? Het gaat wel van de hak op de tak hier zeg

Vandaag (2x) beluisterd. Bevalt me een stuk beter. Met name tegen het einde wordt het echt goed. Ben benieuwd of dit nummer uit kan groeien tot een topalbum.

Heb dit album van Marvin nog nooit beluisterd, zal eens kijken of het deze week lukt.

Soul is sowieso een wat ondergeschoven kindje hier...

Wat mij betreft het beste album van Marvin Gaye. Andere albums zijn ook erg goed maar komen niet echt in de buurt van deze klassieker.

Mag ik je Vulnerable aanraden? Ooit door Gaye gestart als een concept, 7 tracks opgenomen - nooit gereleasd totdat in 1990 deze Marvin Gaye Collection uitlkwam; daar stonden de 7 tracks op - Marvin was hier heel trots op; later (97) werd Vulnerable gereleasd, met 3 alternative tracks erbij en in 2009 opnieuw. Hier op de site slechts zes stemmen - ik vind het, vocaal gezien een prachtstuk - je moet wel van jazz classics als The Shadow of Your Smile houden.



Ga in vrede en beter je leven - heden geen geel; slechts een berisping!

Heb zelf toch een lichte voorkeur voor Inner City Blues. Alleen, de pauze in dit nummer doet wel wat gedateerd aan. Iedereen die dit nummer na hem heeft opgenomen (juist dit nummer is veel gecoverd), laat deze pauze terecht weg.

Ben ik niet geheel met je eens...
Inner City Blues vind ik van een nog grotere schoonheid.

Maar blijft een prima album.

Edit: Ah...ik zie nu het bericht hierboven, blijkbaar zat ik niet op de laatste pagina van dit topic, toen ik mijn reactie plaatste

@ Mjuman:

The Commodores - Nightshift

Marvin, he was a friend of mine
And he could sing a song
His heart in every line
Marvin sang of the joy and pain
He opened up our minds
And I still can hear him say
Aw, talk to me so you can see
What's going on
Say you will sing your songs
Forevermore, evermore

Ik dacht dat mjuman dat niet serieus bedoelde

Mjuman weet zelf niet altijd wanneer ie serieus is - het verhaal hierachter is dat ik destijds bij een vriend in de auto zat, met een goede stereo en dit album werd gedraaid in de cd-show van Wim van Putten en we werden er toen alle twee helemaal stil van, parkeerden en luisterden naar dat nummer - je kan van The Commodores (met Lionel Ritchie) zeggen wat je wilt; - maar dit nummer, later komt ook nog Jackie Wilson aan de beurt, is voor mij een hommage aan de echte soul.

Soms deel je muziekbeleving met maten en dat zijn vaak momenten die blijven hangen.

Deze week een album, voor mij althans, buiten categorie. Zes sterren is niet mogelijk op MuMe, maar dit album verdient ze!

Led Zeppelin IV (1971), Led Zeppelin



Introductie uit de Cultuurkenner hier bij het album

.

Hoppa op de rotatielijst, ik heb deze CD met een grote doos eromheen in de HMV collection serie in Engeland gekocht.
Voordeel groot boek, nadeel veel ruimte nodig.
Muziek is hetzelfde.

Led Zeppelin, die ken ik nog niet. Ziet er interessant uit.

Voor mij nog een onbekend album. Misschien toch eens luisteren.

Heb jij Marvin dan al gedaan?

Ha, eindelijk weer eens een plaat waar ik wat mee kan. Van wat ik aan Led Zeppelin albums ken (ongeveer de helft) ook meteen mijn favoriet.

Nadat 1, 2 en 3 van deze band - gekscherend noemde ik ze wel eens :"Klep Flesserin" - zijn overgeslagen, is deze vierde - met Black Dog, Battle of Evermore (met de door mij bewonderde Sandy Denny) en die ene lange track waarvan ik de naam - hier lokaal gebruikt voor een bekend rockcafé van een nog bekender lokaal zanger/componist - niet meer wil noemen om dat die song me echt de keel uithangt.

Heb je een feest waar ik ben en je wilt dat ik vertrek - huup-huup, Barbatruuk, die track, samen met nog enkele andere (w.o. Can't Get You out of My Head - van huppel-Kylie) goed voor mijn exit.

Anders dan bijv. Marvin van vorige week heeft dit album imo de tand des tijds minder goed doorstaan. Hier zullen wel heel veel rock-lovers overheen vallen, so be it. Voor mij is verworden tot regelrechte establishment-muziek. Het verbaast me ook niets dat Robert Plant een album heeft gemaakt met 'redneck' (boerenpunk, a.k.a. C&W) zangeres Allison Kraus - dat is nl echte-establishment muziek (Indigo Girls en vergelijkbaren uitgezonderd).

Ik heb daar persoonlijk dan weer meer respect voor dan voor die andere derde-leeftijd-rockers die als 15-jarigen op een podium staan te gymmen, wanhopig trachtend hun imago van vitale subversieve rocker te "establishen".
Wees eens eerlijk en vertel me hoeveel 50-plusser rocksterren jij kent die (buiten hun imago) NIET tot het establishment behoren? (Kom aub niet met Bono opzetten...)

Ik vind Led Zeppelin II en Houses of the Holy beter, maar Led Zeppelin is al bijna 8 jaar één van mijn lievelingsbands. Ook één van de bands die mijn interesse in muziek aanwakkerde.

Schitterende plaat waarop Led Zeppelin alles wat ze tot dan toe hadden gedaan samenbrachten.

Ik geloof sowieso dat IV meer de favoriet is van mensen voor wie Led Zeppelin niet echt tot de favoriete bands behoort. Ik heb hem op een naar boven afgeronde vier sterren staan.

When The Levee Breaks =

Voor mij het beste nummer van de plaat, zelfs nog boven het gedoodverfde Trapje naar de Hemel !

Zoals al eerder gezegd: ik had bijv eerder Led Zep II verwacht, imo een uiterst geslaagde synthese van rock, (zwarte) blues en dat op een - van oudsher - soul-label, Atlantic. LZ 1, 2 en 3 (iets minderal) maakten we elkaar de kop gek mee op het schoolplein; dat was minder met 4, maar toen was al ik al gaan studeren. LZ draai ik nauwelijks nog - een heel enkele keer.

Establishment-muziek? Ja het zal moeilijk worden boven de 50 m.n rock-musici te vinden die niet óf tot het establishment behoren, óf inmiddels dood zijn. Binnen jazz en wereldmuziek is dat bijv. een stuk makkelijker. Mark Hollis zou een goed naam zijn, Peter Hammill, Geir Jensen, David Sylvian, David Byrne en in zekere zin ook Brian Eno, Lou Reed - ik denk dat je wel snapt op wat voor mensen ik doel, musici die integriteit, kwaliteit en hun eigen koers als leitmotiv hanteren en uit hun werk blijkt ook dat ze zich nog steeds vernieuwen. Dan kun je ongetwijfeld het punt maken dat sommigen hunner behoren tot de 'culturele canon', maar alla.

Ja, 'Stairway to Heaven' staat op IV, dan krijg je dat inderdaad.

Vind Nep Beppelin ook duidelijk tot de categorie establishment behoren en zelfs de verfoeilijke weg van de AOR vrijgemaakt. Simpele steak&beans rock met het gebruikelijke gekrijs gekreun en de gitaarmasturbaties. Enkele nummers van ze vind ik nog enigzins te pruimen, volgens mij staat geen daarvan hierop echter.

. Staat al een hele tijd op een dikke 4,0*. Er staan toch een aantal nummers op die me weinig tot niks doen (Four Sticks, Going To California). Iedere keer denk ik dat dit album naar 4,5* ga, maar het gebeurt telkens niet. Misschien als ik hem nog een keer luister (vanavond).