Kletskoek.

Er zijn argumenten gegeven waarom niet en ik als klassiek-liefhebber kan daar wel mee leven.
Verschillende klassieke uitvoeringen vergelijken met covers vind ik erg kort door de bocht en staat in geen vergelijk.
Je weet zelf ook heel goed dat er van bepaalde composities honderden uitvoeringen bestaan die ook nog eens op heel wat verschillende manieren op cd's terechtkomen (symfonie a dan weer op 1 cd met symfonie b en op de andere cd staat diezelfde symfonie a weer als combi met symfonie c: niet echt geschikt voor deze site, hoe graag ik klassiek ook zou willen bespreken maar daar is dit topic dan weer voor).

Tja wat is een cover. Ik heb al heel wat versies wat Rock This Town gehoord, allemaal net even anders (met en zonder de BSO Big Band bijvoorbeeld, live etc ect ). Is dat dan een cover of een andere versie ?

Maar ik snap je punt geloof ik; elk album wordt als uniek item bekeken bij musicmeter, en dan heb je een andere ingang. Je zou als unieke key voor klassiek en jazz dan de combi muziekstuk-artiesten moeten nemen, een dubbele key dus en dat is niet de opzet van MM. Net zoals je nu ook niet kan zoeken op muzikanten op popalbums (op contributions na dan dacht ik) zodat je Pastorius zowel bij Joni Mitchell als bij Weather Report kan vinden. Er zou dan een koppeltabel tussen album en een componist/muzkant bij moeten komen.

Belangstelling voor klassiek is er zeker wel op deze site en dat moeten we dan maar hier ventileren
Het is niet alles, maar we moeten het er maar mee doen. Ik denk trouwens ook dat er zeer weinig gestemd zal gaan worden op albums. Neem Grieg's Peer Gynth suites als voorbeeld: velen zullen het kennen, maar dan wel weer van telkens andere cd's. Hierdoor zul je nooit een goed beeld gaan krijgen van hoe users over een compositie denken.

Yep, of bijvoorbeeld Le Sacre du Printemps is ook een stuk met enorme verschillen in de uitvoeringen.

Er schijnt een vereniging oid te zijn die versies van Summertime verzameld. Zullen er wel een paar 1000 zijn.

Dus de compositie als ingang zal niet werken. Wel de muzikant, maar dat zoekt natuurlijk niet zo lekker als ie erg veel gedaan heeft.


Kom ik toch weer terug op de cover/versie/uitvoering. Route 66 is ook niet van Stones en I Got You babe ook niet van UB40, Born to be wild van Slayer is nogal anders en Elvis had ook zn voorgangers al kennen weinig mensen de periode 1940-1955 wat zwarte rnb en countrymuziek betreft. Er zijn ook nummers waar een beat onder is gezet en Sting maakt zn eigen versies op de dvd All This Time, Kate Bush neemt een andere versie op van Wuthering Heights op. Dus het is inderdaad maar net van welke uitvoering je het kent. Ik ben het dus met je eens, maar ik vraag me af of dit probleem bij popmuziek ook niet gewoon speelt.

Misschien zou je kunnen zeggen dat in popmuziek de uitvoering belangrijker is dan in klassieke muziek, waar het misschien 50% compositie en 50% uitvoerende is ? Bij jazz zal het wel ergens tussenin hangen. Hoewel.. bij Pavarotti zal dat wel anders hebben gelegen.

Door de film 'The Pianist' ben ik klassieke muziek gaan luisteren en ook steeds meer gaan waarderen. Vooral door Chopin's Nocturne in G minor, wauw, dat vond ik zo mooi dat ik als een gek allemaal cd's ben gaan kopen. Bach's Matthaus Passion is naar mijn mening echt fenomenaal maar het liefst wil ik wat meer ontdekken. Gaat op zich best moeilijk, vooral voor iemand van mijn leeftijd! Weet iemand misschien waar ik informatie kan vinden over orkesten die optreden etc? Klinkt misschien wel heel amateuristisch, maar je moet toch ergens beginnen.

Maar van I Got You Babe zijn lang zoveel uitvoeringen niet als van Ravel's Boléro.
Het is en blijft toch echt appels met peren vergelijken

Omdat de paar klassieke muziek-albums die op de site staan verwijderd worden, post ik hier de recensies die aldaar werden gepost.

Over Arvo Pärt's Miserere



Over Arvo Pärt's Tabula Rasa









Zach's quote van Koekebakker is helaas alleen zichtbaar als je dit bericht weer quote, maar het gaat om de laatste 2 alinea's van zijn post.

Ik houd erg veel van componisten zoals Scriabin, Prokofiev, Shostakovich, Stravinsky, Tchaikovsky, Rachmaninoff, Satie, Debussy en Ravel.

Ik ben momenteel verslingerd aan klassiek (ik heb het gevoel dat ik de pop zo'n beetje op is... waarschijnlijk onterecht, maar klassiek ligt me in feite toch veel meer.)

Ik ben DIEP TELEURGESTELD dat mijn grootste klassieke held nog niet vermeld is. Ik heb het over de virtuozopianist Franz Liszt! Eén van de vernieuwende en origineelste romantici, goed bevriend met Wagner (hij was zijn schoonvader). De man heeft een heel aantal machtige pianostukken geschreven, de Hongaarse rapsodies zijn overbekend en ook zijn etudes zijn fabelachtig mooi.
Maar met zijn orkestwerken pakt hij pas echt uit. Hij schreef geen symfonieën maar symfonische gedichten, geïnspireerd op een niet-muzikale kunstvorm.
Aanraders zijn het fascinerend Mazeppa, het onheilspellende Prometheus en het triomfantelijke Festklänge.

Meteen ook enkele van mijn favoriete stukken meegeven:
- Het machtige 1812 Festival Ouverture van Tchajkofsky
- Het griezelige en macabere Nacht op de kale Berg van Mussorgsky (en uiteraard zijn Op een Schilderijententoonstelling, die ik ken van ELP)
- Dvoraks symfonie van de nieuwe wereld
- Schuberts strijkerskwartet Das Mädchen Und Der Töd
- De barokmuziek van Jean Baptiste Lully aan het hof van Lodewijk XIV is heerlijk bombastisch en plechtstatig. Zijn danssuites zijn allemaal aanraders.


Ik ben overigens ook zeer geïnteresseerd in die Shostakovich waarover hier zoveel gepraat wordt. Wat kunnen jullie me zoal aanbevelen?

Zo'n beetje al z'n symphomieën.

Persoonlijk vind ik 4,5, 10 en 15 erg sterk, maar ik ken ze ook nog niet allemaal.

Van Shostakovitch zijn zeer de moeite waard de 15 strijkkwartetten (met name het 8ste), de 2 cello-concerten en de 2 vioolconcerten.

Ik ga ook vooral voor de strijkkwartetten. En dan weer vooral het 8ste inderdaad en het 15de.

Shostakovich symp. 15 is een hele mooie. Maar persoonlijk vind ik 14 10 7, ook een echte aanrader.

Shostakovich symphonie nr. 5

tcaikovsky, brahms, handel, chopin, vivaldi, rachmaninoff allemaal geniëen

Ben me steeds meer aan het interesseren in klassieke muziek. Laatst 'Ballad for Edvard Grieg' door Leif Ove Andsnes gehoord. Prachtig pianospel. Zeker een aanrader.

Als je van klassieke pianomuziek houdt, dan raad ik je aan eens te luisteren naar de pianomuziek van Ravel (bijvoorbeeld Gaspard de la Nuit) en Debussy (bijvoorbeeld de Préludes, book 1 + 2).

Die van Debussy ken ik inderdaad al. En inderdaad ook prachtige muziek.

Met dank aan een tip van aslan:




post er meteen nog een bij, Oraison pour Ondes Martenot

Als je houdt van piano kan ik je deze twee albums wel aanraden ; "24 Préludes op.28" van Frédéric Chopin, gespeeld door Maurizio Pollini en uitgegeven op het Deutsche Grammophon- label en "Chopin: The Legendary 1965 Recording" van Martha Argerich, uitgegeven op EMI Classics.

Jongens Jongens, ik heb jullie hulp nodig.
Ik luisterde onlangs naar Arvo Pärts 'Bogoroditse Djevo'
en vooral die eerste "intense" seconden vond ik pachtig
Ik ben helemaal niet thuis in het klassieke muziekwereldje
en weet dus niet goed hoe ik me moet verwoorden maar
kunnen jullie me misschien enkele sterke "zangstukken"
aanraden, zoiets waar je wakker mee kan worden, iets
intens. Nogmaals mijn excuses voor mijn wazige expressie.

Alvast bedankt.

Karlheinz Stockhausen: Stimmung (Theatre of Voices, Paul Hillier)
Arvo Pärt: Da Pacem (Estonian Philharmonic Chamber Choir, Paul Hillier)
Gregorio Allegri: Miserere / Palestrina: Stabat Mater (The Choir of King's College, Cambridge, David Willcocks)

Rachmaninov - Piano concertos no.2
Mozart - Requiem
Tchaikovsky - Piano concertos no.1
Chopin - Nocturnes
Beethoven - Monschein Sonate

En wat ik schitterend vind is Adagio in g mineur van Tomasso Albinoni (ook wel bekend uit de Vietnamfilm Platoon)

Dat is van Barber toch?

Muziek uit de Renaissance is vaak schitterend. Check bijvoorbeeld de hele catalogus van het ensemble Hesperion XX/XXI, olv Jordy Savall. Mijn favoriet is de cd 'Carlos V' met allerlei muziek uit de tijd van, jawel, Karel V.

Daarnaast maakte men in die tijd prachtige polyphone muziek. Beroemdste is denk ik 'Spem in Alium' van Thomas Tallis. Maar er is veel meer moois. Een goede instap tot het genre is '40 Voices' van het Huelgas Ensemble.

Klopt.

En heet Adagio for Strings.

Wel beiden adagio's, dus ademen dezelfde sfeer, maar het is echt een ander stuk.

Ik haal twee dingen door elkaar inderdaad. Het mooiste stuk van de twee vind ik het Adagio van Tomasso Albinoni maar het Adagio For Strings van Samuel Barber mag er ook zeker zijn. Geen flauw idee waarom ik bij het Adagio van Albinoni zette dat het uit Platoon komt.