[quote]Brunniepoo schreef:
Ik heb wel enigszins medelijden met John Douglas. Ben je al jarenlang drummer, komt er een nieuwe toetsenist die ook nog eens een keer een betere drummer blijkt te zijn. Daniel Cardoso drumde al op het meest recente album, Distant Satellites, en was ook gisteren eerste drummer. John Douglas speelde slechts begeleidende partijen en percussie. En eerlijk is eerlijk, Cardoso drumt ook een stuk dynamischer. Geen idee hoelang Douglas zo'n bijrol leuk blijft vinden maar ik hoop lang want de dubbele drums zorgden voor een fline dosis extra energie./quote]

Dat zat ik dus ook de hele tijd te denken, vooral als hij minuten lang met zijn schudbeker schudde en zo droevig voor zich uit keek...
En ik had stellig de indruk dat een roady op de achtergrond een keyboard bediende om de achtergrondgeluiden, zoals de strijkers, te verzorgen....

Verder viel het concert me honderd procent mee. Het was mijn eerste Anathema concert en de Universal DVD is mijn enige live referentie.....Ik was bang dat die verwachtingen nooit waargemaakt konden worden. Ik ben benieuwd naar 013 en Vredenburg, we mogen dan toch meer een gestroomlijnd spektakel verwachten. Dit concert zie ik als een soort try-out voor de komende tour!

Welke stroomlijning miste je nu dan? Ik vond de band wel lekker ontspannen en de sfeer losjes, meer dan vorige keren eigenlijk.

Precies, het was ontspannen en lekker losjes.....Uitgelaten zo nu en dan, alsof de heren en dame een weekendje uit waren! Heerlijk op zo'n zwoele zomeravond, ik stond erbij in mijn korte broek en sandalen Maar ik heb geen eerdere ervaringen met Anathema zoals gezegd! Ik kreeg de indruk dat de setlist niet aangehouden werd en dat de toegift al tussendoor gespeeld werd. Danny had vaak problemen met zijn instrumenten, snoeren en microfoon. En de lichtshow was wel heel basic..... Dat moet toch wat gelikter kunnen denk ik, zeker als de zalen wat groter worden.

Het einde verliep wel wat rommelig inderdaad, geen idee of ze de normale setlist hebben aangehouden (maar dan zonder korte pauze tussen reguliere set en toegiften) of dat ze hebben geschoven. Ze hebben volgens mij nooit zo'n vaste setlist en bovendien ook niet veel vergelijkbare optredens gedaan de afgelopen periode (festivals en akoestische optredens).

Gisteren naar Tilburg afgereisd om daar Kansas te zien. Het publiek was gewaarschuwd op tijd te komen omdat er door de kermis wat drukte in de stad zou zijn, maar dat dit ook voor de noeste ov-ganger - die in principe alleen een kort stukje door de stad hoefde te lopen - gold, had ik dan weer niet ingecalculeerd. Net-niet-op-tijd was ik dan toch aanwezig.

Kansas bestaat anno 2014 uit originele leden Steve Walsh (zang, toetsen), Rich Williams (gitaar) en Phil Ehart (drums) en betrekkelijke nieuwkomers Billy Greer (bas) en David Ragsdale (viool, gitaar). Onlangs is bekendgemaakt dat Steve Walsh er binnenkort mee ophoudt (en dat ene Ronnie Platt hem gaat opvolgen). Voor 's mans vocale prestaties was ik hier en daar al gewaarschuwd.

Wat mij opviel was de gemêleerdheid van het publiek. Als Kansas al ooit hip is geweest, is dat de laatste 35 jaar toch wat minder en, vooruit, schuin voor mij stond een echtpaar dat rond de oprichting ongeveer mijn huidige leeftijd gehad moet hebben (mooi!), maar het aandeel heavy metal shirts, vrij jonge mensen en dames die niet enkel als vriendin-van aanwezig waren, lag naar mijn inschatting verrassend hoog.

En dan de muziek... tja, spelen kunnen ze, al komt het bij vlagen allemaal net wat trager uit de verf dan op de plaat van weleer. Maar qua instrumentaal extravaganza blijven nummers als Song for America, Cheyenne Anthem en Belexes toch wel genieten. Steve Walsh was inderdaad wel een forse dissonant. Hier en daar mocht de vrij kleurloze (maar in elk geval niet storende) Billy Greer een stukje zingen en dat had wat mij betreft wel wat vaker gemogen.

Dust in the Wind had ik als blasé toegift verwacht, maar dat hadden we na een half uurtje al gehad. Dat Kansas in Amerika nog één andere bijna even anthemische hit heeft (die wel tot het allerlaatst bewaard werd), was me even ontschoten. Sowieso kwamen alle nummers uit de 'hit'periode 1974-1977, op vreemde eend in de bijt Fight Fire with Fire (1983) als eerste toegift na.

Ondanks Steve Walsh best een fijn optreden. Met krap anderhalf uur was het wel een wat zuinig concert, maar dat had wel als gevolg dat ik nog net met het dagvervoer naar huis kon en zo heeft elk nadeel zijn voordeel.

De setlist:

instrumentale stukken uit Mysteries and Mayhem en Lamplight Symphony
The Wall
Point of Know Return
Song for America
Hold On
Dust in the Wind
Cheyenne Anthem
Belexes
Icarus - Borne on Wings of Steel
Down the Road
Portrait (He Knew)

Fight Fire with Fire
Carry On Wayward Son

Leuk om The Chills weer in Amsterdam te zien. het was ooit mijn eerste concert in 1987 in Tivoli Utrecht. Nu in Paradiso. Ze spelen weer lekker enthousiast en zijn bezig met een nieuw album.

Zittend in de trein onderweg terug vanuit de kleine zaal Paradiso, waar The Drones speelden.
Leuk 1) Ik heb nog een trein, de laatste keer dat ik doordeweeks naar Paradiso ging moest ik overnachten op Utrecht Centraal, waarbij een zwerver me de hele nacht zo ver probeerde te krijgen dat ik hem aan mijn moeder zou voorstellen.
Leuk 2) Mini-reünie van Primavera Sound, onder andere mede mume'ers Cygnus en Dwejkk_ weer eens een hand kunnen geven.
Redelijk fantastisch) The Drones. Ondanks dat de zanger wegens een slecht been moest blijven zitten, was er nauwelijks een moment dat het optreden minder dan oorverdovend en hartverscheurend was. We kregen een dozijn uitgesponnen nummers voorgeschoteld, die konden beginnen als een zwalkend drinkliedje maar niet zelden ontaardden in een golf van herrie die mijn trommelvliezen me zeker twee weken niet gaan vergeven. De band geniet zelf minstens net zo hard van het spelen als het publiek, maar had zeker meer verdiend dan een half gevulde kleine zaal Paradiso. Gaat dat zien de volgende keer!

Net wakker na een avond met Manu Chao & La Ventura in Floreffe, vlakbij Namen/Namur, op het Esperanzah-festival.
Esperanzah - Esperanzah! 2014 | Programmation par jour - is een klein en heel alternatief festival, en presenteert normaal gezien geen echt grote namen; maar heeft blijkbaar wel een speciale band met Manu Chao, die daar 7 jaar terug al op het podium stond.
MC zag ik 2 jaar terug ook in Brussel, en eigenlijk was het optreden bijna helemaal hetzelfde:
de nummers (die allemaal wel heel erg op de dezelfde lijn zitten), de opbouw van de nummers
(de afwisseling van midtempo naar uptempo en weer omgekeerd), de podiumact,... Seen it all before;
alleen: dat stoort geen moment !
Het publiek staat van de eerste tot de laatste seconde - en daartussen zitten ongeveer twee uren - te springen en mee te brullen, en de show zakt geen moment weg.
Behalve Belgische zag ik ook Franse, Nederlandse en opvallend veel Duitse nummerplaten op de auto's; veel belangstelling voor iets wat in één woord te omschrijven is: FIESTA !!!!!!!

Even zijkakken, het was geen dozijn nummers, slechts 10. Maar met 12 of 10 nummers, wat was het geniaal!

Setlist:

I See Seaweed
How to See Through Fog
Baby²
Locust
Six Ways to Sunday
River of Tears
Shark Fin Blues
I Don't Ever Want to Change
The Minotaur

Downbound Train

Ja, uiteraard had ik de nummers precies geteld voordat ik aangeschoten in de trein stapte. . We noemen dit een vrije interpretatie van het woord dozijn, op de manier van 'een stel kerels' of 'een paar vragen'.

Maar wat was het goed, inderdaad. Six Ways To Sunday

Gisteren op de 2de avond van Dicky Woodstock in Steenwijkerwold geweest. Vandenberg's Moonkings trad namelijk op in de rocktent en nog wat Nederlandse artiesten op de koop toe gezien.
Zo was er eerst om half tien een optreden van Monique Smit & Tim Douwsma. Die Tim Douwsma moet Monique haar carrière een boost geven? Moet nogal populair zijn, die Tim Douwsma. Enfin, er stond amper een kip bij aanvang dus deden ze de opkomst nog maar een keer over. Veel praatjes en weinig liedjes. Nou heb ik daar maar een goed kwartier van gezien want om tien uur begonnen de Moonkings. De gitaar stond erg hard afgesteld en de zanger kon er niet altijd boven uitkomen. Wel een mooi optreden van een uur. 8 nummers van Moonkings, aangevuld met Adjes Burning Heart, Judgement Day en Here I Go Again (Whitesnake) en toegift Allright Now (Free). De ballads van Moonkings (Breathing) bleven achterwege. Aardig wat volk op de been. Volgende week komen ze in Leeuwarden. Zou ik eerst heen, maar later werden ze voor Dicky Woodstock geboekt en dat leek me een leuker feest dan CityRock. Na Adje en zijn mannen, en de nodige biertjes op, was het tijd voor Jan Keizer & Anny Schilder + band. Al snel werd het me duidelijk dat Jan Keizer de kar trekt. Dat 'schrille gepiep' van Anny Schilder kon me niet echt bekoren. Ze hadden er zeker zin in, want het duurde ook nog eens ruim 50 minuten. Daarna tegen half één ook nog eens George Baker, was me wat te veel van het goede. Eerst maar gaan zitten op een bankje met een biertje en later nog wat van Baker gezien. Voor wie dit allemaal niet kon bekoren waren er nog wat andere tenten met muziek.

Castlefest

Het is een bevreemdende ervaring: eenmaal per jaar zit ik op vrijdagmiddag in de trein met in maliënkolders of baljurken verklede lui. Die bleken dan naar Castlefest in Lisse te gaan, een groot middeleeuws/fantasyfeest op het terrein van Kasteel Keukenhof.

Eerder dit jaar zag ik de band Scarlet Stories in een voorprogramma en dat beviel goed. Toen ik in concertagenda's zag staan dat deze band ook op Castlefest zou staan was dat een goede aanleiding me eens te verdiepen in dat evenement en toen bleek dat de muziek hier met vier podia ook goed vertegenwoordigd was.

Gisteren stond ik dus tussen ruim tienduizend anderen op een zonnig en uiterst sfeervol festival waar muziek slechts een van de vele onderdelen was. Ik was gelukkig niet de enige die niet verkleed was (anders had ik me wel bezwaard gevoeld) maar het was leuk om te zien hoeveel moeite sommigen in hun outfit hadden gestopt (en daar dan het hele, warme weekend in rond lopen...). Enige minpunt van het festival waren de lange rijen bij toiletten, muntverkoop en verkoopstalletjes voor eten en drinken. Ook de rij bij de kaartverkoop was erg lang (45 min.) maar die valt tenminste te voorkomen.

De eerste band die we zagen was Ball Noir, een Nederlandse band die muziek maakt in de stijl van My dying bride maar dan met toevoeging van een harp en een tweetal hurdy-gurdies (draailier). Met name die draailier gaf een aardige twist aan de muziek en het optreden was een prima binnenkomer.

Hierna konden we op een ander podium nog een stuk meepakken van het optreden van het uit Wallonië afkomstige Rastaban, waar de nadruk meer lag op folk en tribal. De door viool gedreven stukken, ondersteund met tribale ritmes en slidgeridoo (een schuif-variant van de didgeridoo) waren zeker erg gaaf en het was jammer dat we niet meer van deze band hebben kunnen zien.

Scarlet Stories hadden we eerder al gezien en beviel ook nu prima. Wel was het van de bands die we gezien hebben de meest 'gewone': geen bijzondere instrumenten of stijlen, gewoon prima female fronted rock.

De bandbeschrijvingen op de website van Castlefest blonken niet echt uit in duidelijkheid dus het was vaak een verrassing welke muziek een band nou echt maakte (ja, ik weet het, Youtube...). De vooraf door mij gekozen uitgekozen Rhovanion viel me dan ook wat tegen. De band maakt een combinatie van folk en metal maar de folkelementen (viool, fluit) sneeuwden te vaak onder in de gitaarmuur, terwijl de grunts mijns inziens niet echt goed passen bij folk-metal. Het was zeker niet slecht, maar niet echt mijn ding.

Halverwege het optreden verplaatsten we ons daarom naar het hoofdpodium voor een optreden van Corvus Corax, een merkwaardig Duits collectief dat de nadruk minsten zo veel op de show legt als op de muziek. De band bestaat uit vier blazers en drie slagwerken, en met name die blazers bedienen zich van een breed assortiment aan instrumenten: (hoofdzakelijk) doedelzak, koperblazers en met name veel houtblazers waarvan ik de namen niet ken. Soms was het vooral visueel aardig want sommige instrumenten waren de in praktijk nauwelijks te horen in de geluidsmix.
Muzikaal was het niet allemaal even interessant en ware deze muziek gespeeld met een standaard rockinstrumentarium dan was de band waarschijnlijk niet ver gekomen. Een enthousiast publiek maakte echter duidelijk dat er een reden is waarom deze showband alweer meerdere keren teruggevraagd is.

Na dit optreden hielden we het voor gezien. Het festival is ons erg goed bevallen - vooral ook door de goede sfeer - en als het zo uitkomt gaan we volgend jaar vast wel weer een dag.

Ik heb het idee dat het verhaal nog niet helemaal klaar is

Gisteren een behoorlijk teleurstellende Neil Young & Crazy Horse gezien op de Lokerse Feesten.

Om te beginnen was er de erg matige setlist. Grotendeels helemaal niet voorspelbaar, maar dan niet in de positieve zin. Ik weet het, dit is altijd persoonlijk maar ik denk dat veel mensen mijn mening delen dat zowat de helft van de nummers nogal jammere keuzes waren. Tenminste als je uit zo'n indrukwekkend oeuvre kunt putten.
Het hoeven niet per se enkel hits of bekendere nummers te zijn, integendeel zelfs, toch werd hier gekozen voor kwalitatief duidelijk mindere songs.

Het concert begon nochtans veelbelovend met opener Down by the River, hoewel die zeker geen 28 minuten (!) had hoeven duren. Daarop volgde Powderfinger, ook zeer sterk, maar ook een beetje aan de lange kant. Met Standing in the Light of Love (een 'nieuw', of liever, onuitgebracht nummer dat enkel nog maar in 2001 live werd gespeeld) volgde meteen een eerste dipje, zeg maar serieuze dip. Echt een ontzettend zwak en zeurderig, prekerig nummer.

Met Days That Used to Be herpakte de band zich weer. Weinig op aan te merken.

Daarna kwam Living With War. Misschien wel voor de hand liggend gezien de toestanden maar niet bepaald een persoonlijke favoriet.

Love to Burn, vind ik op zich een prima nummer maar voor de derde keer al deze avond werd een nummer weer onnodig lang gerekt waardoor de aandacht alweer snel verslapte en dat vond ik duidelijk niet als enige. Ik hou van lange nummers en solo's maar ze moeten relevant zijn en iets vertellen en dat was bijna nergens het geval.

Hierna kwam het nog wel redelijke Name of Love van Crosby, Stills, Nash & Young aan bod dat op cd dan toch nog een stuk beter klinkt dan de erg matige uitvoering van gisteren.

Bob Dylan dan maar, Blowin in the Wind. Had ik ergens wel zien/voelen aankomen. Al hoopte ik wel op een heerlijk broeierige versie als op Weld maar helaas, we kregen een platte akoestische uitvoering.

Om in hetzelfde 'intieme' sfeertje te blijven ging men verder met het veel beter gebrachte maar voorspelbare Heart of Gold.

Hoewel de aandacht toch al voor een groot stuk verdwenen was klonk Barstool Blues zeker niet slecht. Maar echt overtuigen deden ze al even niet meer.

Psychedellic Pill dat me op cd weinig aanspreekt klonk live iets beter.

Cortez the Killer, het ultieme maar eigenlijk enige échte hoogtepunt van de avond. Werkelijk magistrale uitvoering maar dit nummer kon onmogelijk het ganse concert nog redden. Ze waren toen al ruim 2 uur bezig.

Rockin in the Free World, zeker niet z'n/hun beste nummer en weliswaar een voorspelbare afsluiter, maar de 'drive' zat hier tenminste juist. Al had dit nummer van mij gerust vervangen mogen worden door bijvoorbeeld het zó véél betere Like a Hurricane of Hey, Hey, My, My.

Misschien nog verrassingen voor de bisronde(s)?

Helaas niet.. We kregen nog Be the Rain en Who's Gonna Stand Up and Save the Earth? Verrassend? Misschien wel ja, maar dit hoefde echt niet meer. Weer twee zeurderige nummers die werkelijk niks maar dan ook niks meer toevoegden. En dat terwijl ik Be the Rain op cd niet eens zo slecht vind (muzikaal dan). Het kalf was dan reeds lang verdronken.. Het was nog beter geweest als ze gewoon geen bisnummers hadden gespeeld.

Waarom niet Like a Hurricane; Hey, Hey, My, My; After the Goldrush; Only Love Can Break Your Heart; Love and Only Love; Tonight's the Night en nog zo vele anderen?..

Neil Young & Crazy Horse hadden wat goed te maken na de gecancelde concerten van vorig jaar maar hebben dat zeker niet kunnen waarmaken. Waar ze wel in geslaagd zijn was het oeverloos langdradig maken, inspiratieloos wezen, zeuren, preken en maar herhalen. Een boeiend en gevarieerd concert was het allerminst.

En toch best wel vet dat jij een reflectie plaats op Neil Young op de Lokerse Feesten, want daar was ik best benieuwd naar en met potdikkeme een beetje meer m'n best doen had ik er bij kunnen zijn.
Maar goed, tegenvallend dus.

We waren met 9 personen en we deelden allemaal ongeveer dezelfde mening. Er waren ook 2 50+'ers bij die Neil Young al heel lang volgen en die zeiden ook dat dit veruit het zwakste Neil Young concert was dat ze ooit zagen. Ik had de indruk dat het merendeel van het publiek er ook zo over dacht.

Ik ben een enorme Neil Young fan dus de verwachtingen waren erg hoog. Voor mij was het de tweede keer. Nu van de eerste keer kan ik me amper nog iets herinneren. Dat was tijdens mijn eerste Rock Werchter in 1995, ik was toen 11 jaar..

Als het nog mogelijk zou zijn om ze binnen een paar jaar nog aan het werk te zien zou ik ze misschien nog wel een kans geven.

The Posies op Waterpop.

Ha, langgerekte jams als Neil met Crazy Horse speelt. Wat had je dan verwacht? Massey Hall?

Afgelopen weekend was ik op het Haldern Pop festival in Duitsland en zoals ieder jaar was het ontzettend leuk en gezellig. De line-up was misschien niet zo sterk als eerdere edities maar ik heb genoeg moois gezien en ontdekt. Ik ben voor het eerst naar optredens in de kerk geweest en de toevoeging van het Stargaze ensemble pakte goed uit. De hoogtepunten: Alexi Murdoch, Nick Mulvey, Hozier, Dawes, Enno Bunger en Sam Smith.

Nee, toch niet. Maar wel een sterk, boeiend concert.
Zoals ik hierboven reeds aanhaalde, ik hou van lange nummers en solo's maar ze moeten relevant zijn en iets vertellen. Ik zit niet bepaald te wachten op lange, niks toevoegende jams die de vaart geregeld uit het concert halen.
Fantastische muzikant(en), daar niks van, maar dit was echt te veel van het goede.
Om van dat gezaag en gepreek dan nog maar te zwijgen..
Alles wat inkorten aub en vooral ook stoppen met preken en tot vervelens toe blijven herhalen.
Dat ze in plaats daarvan wat degelijke nummers meer spelen.
Maar blijkbaar is dit dus Neil Young & Crazy Horse live.. Zo ook volgens jou

Protomartyr en betonfraktion in Tilburg

Tjah betonfraktion is toch wel een beetje een van de betere dingen die in de 'rare' rockmuziek afspeelt in ons kikkerlandje. Denk no-wave maar ook een beetje cardiacs met een hoop rare dans pasjes en geweldig gitaar spel. Het knullige theather stukje van de zanger helpt er ook mee om de sfeer nog beter te maken. Aanrader voor iedereen die van apartere rockmuziek houd.

Protomartyr heeft een van de platen van het jaar voor mij gemaakt en is live nog een stuk beter. Indie die vooral doet denken aan the fall rond slates maar dan met een flinke garage en jaren 90 indie invloed. Band die ook van het simpele principe niet lullen van spelen maar, een setlist van 15 nummers doorrammen in een klein 45 minuten is altijd een goede zaak bij dit soort bands.

Pet Shop Boys 10-aug-2014 Tivolo/Vredenburg

1.Axis
2.One More Chance / A Face Like That
3.Opportunities (Let's Make Lots of Money)
4.Fugitive
5.Integral
6.I Wouldn't Normally Do This Kind of Thing
7.Suburbia
8.I'm Not Scared
9.Fluorescent
10.West End Girls
11.Somewhere
12.Leaving
13.Thursday
14.Love Etc.
15.I Get Excited (You Get Excited Too)
16.Rent
17.Miracles
18.It's a Sin
19.Domino Dancing
20.Always on My Mind
Encore:
21.Go West
22.Vocal (with "It's Alright")

Samen met vrouw vigil en MuMe prominenten Casartelli en Brunniepoo bezocht ik gisteravond het eerste van twee concerten welke Pet Shop Boys gaven in Nederland (Utrecht) voor hun al sinds juli vorig jaar lopende Electric tour ter promotie van het album met dezelfde naam.

De heren hoefden er weinig voor te doen om de zaal plat te krijgen. Dat deden ze echter wel. Het concert begomn zoals verwacht met het instrumentale Axis. Er hing een doek ter grootte van podium voor het podium waarop de meeste kleurrijke projecties/films te zien waren. In het verloop van het nummer kwamen tot groot enthousiasme beide heren het podium op om hun posities in te nemen. Daarna begon het "echte" concert redelijk verrassend met oudje One More Change met daarin verweven het relatief onbekende A Face Like That. De heren hadden er zin in, tenminste Neil Tennant had er zin en lachte zijn tanden bloot en was oprecht blij met het warme onthaal. Of toetsenist Chris Lowe het ook leuk vond is helaas niet helemaal duidelijk. Nu is hij altijd zijn behoorlijk stoicijns maar zoals gisterenavond heb ik hem nog niet gezien. In het verleden kon er nog wel een Thank You of zwaai vanaf maar daar was nu geen sprake van. Af toe zag je zijn handen bewegen over de toetsen en bewoog zijn hoofd even zodat we niet dachten dat er een nieuw lid van Kraftwerk op het podium stond.

Maar goed hij hoeft ook de show niet te maken, er was een danseres en een danser aanwezig in de meest waanzinnige creaties, een prachtige lasershow, een confettikanon, een hoop rook en de nodige projecties om het tot een visueel spektakel te maken. Tennant zelf weet door de loop der jaren ook wel hoe hij zich moet gedragen als podiumpersoonlijkheid dus dat zat allemaal meer dan goed.

Dan de muziek, volgens NU.nl was het zaalgeluid niet altijd al te best maar daar heb ik niks van gemerkt. Ik stond redelijk vooraan (rij 6 vanaf het podium) en vond het geluid erg goed. Niet al te hard en heel zuiver. De zang lag goed in de mix (bij Leaving iets te zacht) en de beats verzopen niet in het synthgeluid en vica versa.

De setlist was wel een fijne. Je weet dat een aantal usual suspects altijd voorbij komen bij PSB (West end girls, It's a Sin, Always on my mind, Suburbia en Go West) maar verder is het altijd wel wat gissen. Zo staat er elke tour wel een b kantje op het programma (dit keer in de vorm van I Get Excited (You Get Excited Too)) en andere obscure tracks (zoals de cover Somewhere). Verder best veel tracks van het laatste album Electric. Dit album is weer een ouderwets dance album dus dat kwam lekker energiek uit de verf op het live podium. Sowieso was het erg energiek, het tempo lag hoog, vaak liep de ene track gelijk over in de andere. De speelduur was met iets meer dan anderhalf uur redelijk aan de lage kant maar toch had denk ik niemand het idee dat de heren zich het er makkelijk van hadden afgemaakt. Ik miste persoonlijk wel iets van Behaviour (Being Boring?) en Yes

Mijn hoogtepunten waren: It's a Sin, Vocal en Miracles maar het niveau lag hoog. Op schaal van 1 op 10 een zeer mooie 8,5

Tivolo is uiteraard Tivoli...

Daar wil ik ook nog wel wat over zeggen. Het logistieke deel was dramatisch geregeld. Volgens hun site ging de zaal 19.30 open en begon het concert om 20.15. Een redelijk kort tussenperiode dus. Dit werd ook nog versterkt door de berichten via FB en e-mail dus iedereen was op de hoogte. Om 19.30 was het dus stervensdruk. Bij de ingang (Vredenbrugstraat) stonden 3 enorme rijden allemaal een kant op. Om 19.40 werd pas de deur opengedaan. En wat ik schrijf is ook leterlijk zo, er werd 1 (!!) open gedaan waar dus 2000 man voor stonden te wachten. Daarna ging er nog een tweede aansluitende deur open. Bij die deur stond 1 dame (ik herhaal 1 dame) die de kaartjes moest scannen. Nu heeft Pet Shop Boys een redelijk net publiek (ik denk 95% tussen de 35 en 45) en ging het ondanks een hoop geklaag en enkele valpartij nog redelijk goed. Maar je moet er toch niet aandenken dat er een groep zoals Linkin Park (om maar eens wat te noemen) gaat optreden met allemaal opgeschoten jongeren van rond de 20 die zo snel mogelijk naar binnen willen.

Geloof niet dat ik daar iets aan toe te voegen heb. Als ik de (toch best lange) setlist zo terugzie, lag het hits-hits-hitsgehalte toch wel iets lager dan me voor ogen stond bij het verlaten van de zaal.

Van de layout en logistiek van het nieuwe TivoliVredenburg deugde inderdaad enkel de garderobe enigszins.

Ik kon die opmerking ook al niet plaatsen. Prima geluid en inderdaad niet te hard (heb mijn doppen niet eens in gedaan). Dat was dan wel het enige positieve dat ik over Tivoli te melden heb want logistiek was het allemaal erg slecht.
Een lange rij bij de ingang, e-tickets die worden ingenomen in plaats van gescand (en dan nog zonder te kijken ook, dus als iemand een poging wil doen om vanavond gratis binnen te komen...), behoorlijke rijen bij de bar en de toiletten, gerotzooi met de tijden (uiteindelijk begonnen ze een half uur na de vooraf opgegeven tijd) en waardeloze toegangen tot de grote zaal. Ongetwijfeld te rechtvaardigen voor een zaal in een oud, monumentaal gebouw maar absoluut niet voor een podium dat net is opgeleverd.

Gelukkig was het optreden wel goed

Klopt helemaal: Wintergatan (live geweldig), Poppy Ackroyd, Benjamin Clementine, Sun Kil Moon, Ought en Manu Delago waren voor mij de hoogtepunten.

Norrage en ik waren gisteren (na lang twijfelen en Le Guess Who? overgeslagen te hebben) bij Neutral Milk Hotel in Paradiso. Een verslag (overgenomen van ons blog):

De omschrijving op de site van Paradiso was helder: indiehelden. Zelden heb ik een band zo treffend omschreven zien worden in één woord. Want helden zijn het zeker, alleen al vanwege In The Aeroplane Over The Sea. Een album uit 1998, wat sindsdien een bijna mythische status heeft gekregen. Bandleider Jeff Mangum kon de druk na het uitkomen van dat album niet meer aan, en besloot te stoppen met de band. Tot afgelopen jaar, toen ineens bekend werd dat er weer getourd ging worden. Le Guess Who? werd platgespeeld (briljant, subliem, beste concert ooit werd er gezegd), en nu dus voor het eerst (!) een headliner-show in Nederland.

En ik heb lang getwijfeld of ik hier naar toe moest. In The Aeroplane ken ik uit mijn hoofd, en dan bestaat de kans dat zo'n optreden alleen maar afbreuk doet aan de plaat. Maar na alle goede recensies kon ik niet achterblijven. En daar ben ik blij om. Het was namelijk goed, bijzonder goed. Mangum is niet de meest charismatische frontman, waarbij hij continue in een hoekje van het podium in het schemer-duister bleef staan. Geholpen door een pet, bos haar en een baard was z'n gezicht in ieder geval niet te herkennen. Gelukkig was er genoeg te beleven op het podium. Een blazers-sectie, drummer met geniale snor en natuurlijk Julian Koster, de man die bas, accordeon en zingende zaag speelt... En bijna continue springend of rondjes draaiend op het podium stond.
En dan de muziek zelf. Het geluid heeft wel eens beter afgesteld gestaan, maar was niet hinderlijk. Vooral bij de 'hardere' stukken was het een chaos van geluid en was het nogal schel. Maar dat past eigenlijk ook wel weer. Ook op plaat is Jeff Mangum al niet de meest 'zuivere' zanger, waarbij het soms tegen het valse aanzit. En dat rommelige van het album was er live zeker ook. Veel tempo- en instrumenten-wisselingen maar de meeste indruk maakten de nummers waarop Jeff Mangum solo op het podium stond, Oh Comely als absolute hoogtepunt. 1 man met een gitaar, waarbij ik Paradiso zelden zo stil heb meegemaakt. Mooi ook hoe zowel bij dit nummer als bij Two Headed Boy de blazers-sectie het einde van het nummer nog even extra speciaal maakten. Maar ook de hardere nummers waren erg goed, waarbij (op Communist Daughter) alle nummers van In The Aeroplane voorbij kwamen (en met luid gejuich ingezet werden). Ook nummers van On Avery Island werden trouwens gespeeld, waarbij Song Against Sex en Naomi zeker niet onderdeden voor de rest.

Maar was het nou legendarisch? Nee, maar dat was ook bijna niet mogelijk. Een album uitbrengen dat tot mythische proporties is verheven kan bijna niet overtroffen worden. Maar na gisteren is het album in mijn oren wel weer een stukje beter geworden, iets wat ik absoluut niet voor mogelijk had gehouden. Dat geeft gelijk aan hoe goed het optreden was. Bijzonder goed... maar niet legendarisch dus.

Mooi verslag pet, ik kan me goed in je commentaren vinden. Het 'legendarische' van Tivoli dit voorjaar was (voor mij) een sprankje minder maar kwalitatief was dit misschien nog wel iets beter dan de vorige keer.

Al met al - net als tijdens Le Guess Who - enorm genoten!

Dit optreden kon dan ook niet tippen aan het optreden in Tivoli. De grootste reden daarvoor was idd het geluid. Het was niet heel slecht, maar in Tivoli was het veel beter. Komt ook nog eens bij dat het voor veel mensen de 2e keer was in korte tijd. Die eerste keer hadden veel mensen er lang op gewacht.

Daarnaast lijkt Jeff het inmiddels wel een beetje gehad te hebben met het drukke tourschema. Hij staat niet graag in de schijnwerpers en dat was gisteravond (zelfs letterlijk) zeer duidelijk.

Toch nog altijd een heel goed optreden en voor mij de beste live act die ik ooit heb mogen aanschouwen. Live beter dan op plaat.

Heel goed, maar niet legendarisch zoals die bijzondere avond in Utrecht. En zeker niet kwalitatief beter Edgar18.

Ik heb het over de band zelf, los van het geluid en andere randvoorwaarden. En ja, ik vind ze nog iets beter dan in mei (meer op elkaar ingespeeld, routine, instrumentatie). Maar nogmaals, ik vind, en het ontloopt elkaar weinig.